|
۵۴ اثر از آثار شاخص معماری ایرانی در یک مرحله و با نام مجموعه کاروانسراهای ایرانی به یکباره در فهرست میراث جهانی به ثبت رسیدهاند که اتفاق بزرگی است.
رئیس مجمع نمایندگان استان همدان گفت: ثبت جهانی دوکاروانسرای تاج اباد و فرسفج ، تایید و اهمیت و غنای تاریخ و فرهنگ همدان در حوزه میراث فرهنگی است.
حمیدرضا حاجی بابایی ، ضمن تبریک ثبت جهانی دو کاروانسرای استان همدان در فهرست جهانی یونسکو به مردم همدان گفت: شناسایی آثار تاریخی گران بها اعم از بناها و محوطههای تاریخی در نقاط مختلف استان از اهمیت میراث فرهنگی حکایت داشته و لذا لازم است به منظور استفاده بهینه از آنها برنامه ریزی های دقیق صورت پذیرد.
رئیس کمیسیون برنامه وبودجه ومحاسبات مجلس شورای اسلامی کاروانسرای تاج اباد را یکی از بناهای تاریخی ارزشمند در مسیر اتصال به همسایگان غرب کشور برشمرد و افزود: این کارونسرا تنها بنای تاریخی مدور از این رده در غرب، مرکز و شمال غرب ایران است.
وی عنوان کرد : یکی از زیباترین کاروانسراهای دوره صفویه در ایران و یکی از مهمترین کاروانسراهای منطقه غرب کشور، کاروانسرای تاج آباد همدان است. کاروانسرای تاج آباد در مسیر راه زیارتی کربلا و ۲۵ کیلومتری شمال غربی شهر همدان در روستای تاج آباد سفلی (رسول آباد)، واقع شده است.
نماینده مردم همدان و فامنین در مجلس شورای اسلامی گفت : این کاروانسرا در واقع محل استراحت مسافران و کاروانهایی بوده که به قصد تجارت و سیاحت به غرب کشور و زیارت عتبات عالیات به عراق سفر میکردند.
رئیس مجمع نمایندگان استان همدان روشن است که استفاده بهینه پس از جهانی شدن از کاروانسرای تاریخی شاهعباسی در شهر فرسفج، ظرفیت و جذابیت گردشگری شهرستان تویسرکان را ارتقا میدهد و میتواند آوردههای خوب مالی و اقتصادی برای این شهرستان به دنبال داشته باشد.
وی با قدردانی از وزارت میراث فرهنگی، تمام مردم و فرهنگ دوستان ابراز امیدواری کرد با ثبت جهانی کاروانسرا زمینه و بسترهای لازم برای بهره برداری بهینه و مناسب از سازه مذکور فراهم آید.
گفتنی است ، کاروانسراهای ایرانی را نباید تنها یک اثر معماری مربوط به گذشته به حساب آورد کاورانسرا یک نشانه است، نشانهای از راه و ارتباط بین اقوام و ملل در مقیاس سرزمین و فراتر از سرزمین.
کاروانسراها نشانهای از ارتباط بین جوامع انسانی در اعصار گذشته است و در عین حال نشانهای است از نحوه حکمرانی بر سرزمین در مقیاس ملی در اعصار گذشته، ارتباط بین جوامع و اقوام نیازمند راه است و راه نیازمند امنیت و کاروانسراهای ایرانی منزل به منزل امنیت و آسایش مسافران در فاصله بین شهرها در نقاط بیابانی خشک یا در ارتفاعات کوهستانی یا در جنگلها، مناطق بیابان فراهم میآورده است. ارتباط بین جوامع انسانی با راه و کاروانسرا علاوه بر حمل و نقل کالا و تبادل وجوه اقتصادی با تبادل فرهنگی نیز همراه بوده است. بدین اعتبار کاروانسراها علاوه بر فراهم نمودن ارتباط، امنیت و آسایش جوامع، عاملی برای تبادل فرهنگ نیز بوده است.
تبادل فرهنگ همان توسعه اندیشه ورزی است و در ایران ما که بستری برای اندیشه ورزانی چون فردوسی، رازی، ابن سینا، ابوریحان، سعدی و حافظ و مولوی بوده است؛ کاروانسرا نقش یکی از عوامل نشر اندیشه های ایرانی در مقیاس سرزمین در دوران پیش از اسلام و در دوران اسلامی به شمار می آید. امروزه بر محققان تاریخ معماری این نکته که راهداری در ایران با فرهنگ ساخت کاروانسرا در مناسبترین نقاط سرزمین در طول هزاره ها همراه بوده است امری مسلم به شمار می رود. راه در ایران ما با کاروانسرا معنا می یابد.
معماری کاروانسراهای ایرانی علاوه بر تامین امنیت مسافران نقش های دیگری را نیز بر عهده داشته است. سازگاری با اقلیم یا سازمان فضایی مناسب با مخاطبین و بهره برداران از جمله این نقش هاست.
شگفت آنکه علیرغم عملکرد یکسان کاروانسراهای ایرانی هیج کدام آنها از طرح تکراری برخوردار نیستند. حتی در دوران صفویه که بیشترین تعداد کاروانسراهای ایرانی از آن بیادگار مانده است دو طرح و نقشه همسان هم نمی توان یافت و طرح ها تکرار نمی شوند. دلایل آنرا ذوق و هنر هنرمندان معمار ایرانی باید یافت. اگر شعر فردوسی و حافظ و سعدی و مولوی همسان هم شد نقشه دو کاروانسرا را هم همسان هم می توان یافت.
|
