|
نیمه سال 1359 بود که در ادامه ماجراجوییهای آن سالهای پرتب و تاب وارد فضای رسانهای کشورمان شدم. در چنین بحبوحهای ورود به دنیای رسانه و دل سپردن به دنیای خبر و اطلاعرسانی کار چندان سادهای هم نبود و مراحل دشوار آزمون سراسری و گزینشهای فنی و تخصصی هم در دستور کار تنها خبرگزاری رسمی و بینالمللی ایران قرار داشت که خوششانس هم بودیم و جستیم.
بخت و اقبال مساعد و خوشبختی بزرگ نسل ما در دنیای حرفه خبرنگاری هم این بود که در دورههای متعدد و سفت و سخت آموزشی در تهران با حضور اساتید گران سنگ و توانمندی نظیر دکتر محمد معتمدنژاد، دکتر حسن فرقانی، دکتر نعیمی، دکتر سعیدی و این آخریها هم دکتر روغنیها افتخار شاگردی داشتیم و چه شور و حال و رقابتی دلگرم کننده در فضای خبری آن سالها در خبرگزاری و مطبوعات و واحد مرکزی جریان داشت و هر حادثهای قابل خبرگزاری و انتشار برای فعالان حوزه رسانه چه در سطح ملی و چه دور افتادهترین نقطه کشور، درس زندگی بود! پیشرفتهترین رسانههای آن زمان فقط به چند خط تلفن ثابت و دوربینهای خودکار و بعضاً یک دستگاه تلکس مجهز بودند و حتی هنوز دستگاه فکس هم وارد دنیای ارتباطات نشده بود، یادم نمیرود در آن سالها و روزهای جنگ و شلوغی خیر، تازه تازه زیرساختهای مخابراتی در حال توسعه بود و شهرهای بزرگ کشورمان نیز به این غافله پیوسته بودند و شوق اشتراک مخابراتی داشتند. ولیکن کانالهای ارتباطی در کشور هنوز آن وسعت و دامنه را نداشتند تا پاسخگوی ارتباطات تلفنی گسترده در سطح کشورمان باشند و برای برقراری یک تماس تلفنی بین شهری و حتی درون شهری باید دقایق طولانی پشت خط منتظر بود و در همین حال مراکز مخابراتی و کاریرها هم شبانه روز با تقاضای برقراری ارتباط تلفنی مردم با عزیزان و آشنایان و مخاطبان خود مواجه میشدند که مشکلات گوناگونی هم به بار میآورد. به طور کلی فضای کار آنلاین برای رسانهها در آن سالهای بیامکاناتی یا اصلاً وجود نداشت و یا بسیار محدود بود که اصلاً قابل مقایسه با فضای کار و اطلاع رسانی در برهه کنونی نیست. یادم نمیرود در روزهای شلوغ و پرحادثه جنگ خلیج فارس که تعداد زیادی از خبرنگاران کشورمان در کنار خبرنگاران رسانههای خارجی در مرزهای غربی با کشور عراق مستقر بودیم برای ارسال یک خبر یا گزارش به هر طریق ممکن خودمان را از مرزهای خسروی به شهر قصر شیرین میرساندیم و ساعتها پشت یک یا دو خط تلفن که توسط نیروهای سپاه در اختیار همگان قرار داشت مستقر میماندیم تا نوبتمان برسد و آیا بشود با تهران تماس برقرار کرد یا نه!! اما در چنین شرایطی چه شیرین و چه لذتبخش بود وقتی یک خبر با گزارش سلامت به منزل مقصود میرسید و چه بازتابهای وسیعی هم داشت، چون دنیای رسانه با احساس مسئولیت شدید حرفهای در اختیار اهل رسانه و خبرنگاران عاشق و نستوه قرار داشت. چرا که این کپی پیستهای لعنتی در آن زمان، هنوز دو دهه و سه دهه با دنیای واقعی خبر فاصله داشت و غدهای سرطانی به نام فضای مجازی هنوز حداقل در جامعه ما پا به عرصه وجود نگذاشته بود و بهشت مطبوعات و رسانههای ملی و محلی در ایران انقلابی و ایران جنگی و ایران جهادی و ایران عشق و انگیزه و تلاش فضای دلچسبی برای خود اهل رسانه و خیل مخاطبان آماده و منتظر و گوش به زنگ و نوای اخبار روز به وجود آورده بود. حال همه آن بود و نبود آن روزگار و این قیل و قالهای خاموش این روزگار هم به کنار، وقتی در مطبوعات خودمان، صدا و سیمای خودمان در همین استان و همین شهر تازه کلان شده مرور میکنم و تأمل دارم، تعجب میکنم که گو، پس چه شده است، یا در شهر ما هیچ خبری نیست و یا مردم دل و دماغ خواندن و گوش کردن و دیدن این همه خبرهایی که هیچ نیست را ندارند!
به راستی اگر نخواهیم بگوییم یک غریبه، بلکه اگر یک مسافر یک شب مجبور به اقامت غریبانه در شهرمان باشد و سر از هتل و مسافرخانه در بیاورد از سر دلتنگی و بیحوصلگی هم بخواهد، رادیویی و تلویزیونی گوش کند یا ببیند و از سر اتفاق هم غیر از اخبارهای رادیو و شبکه همدان چیزی گیرش نیاید، چه فکری خواهد کرد؟! آیا با خود نخواهد گفت، در شهر خاموشان چه میکنم و چرا راهم به این دنیای فراموشی افتاده است!!!
|
