|
جمعه گذشته در گرماگرم برگزاری راهپیمایی روز جهانی قدس در همدان، نظرها بیشتر به اجتماع گسترده قشرهای مردم به میدان امام و ابتدای خیابان شریعتی بود و به همین علت پیاده راه بوعلی خلوتتر از روزهای معمول به محل امنی برای داد و قال و بازیگوشی تعدادی نوجوان و پسربچه کم سن و سال تبدیلشده بود.
وسیله بازی و لودگی این نوجوانها نیز سلاحهای بهظاهر پلاستیکی و اسباببازی بود که باهدف قرار دادن نمایشی اندک رهگذران مرد و زن در آن ساعت خلوتی پیاده راه بوعلی، مستمسکی برای شیطنتهای زننده خودساخته بودند. آقایی میانسال و موقر که رفتار جاهلانه و مزاحمتآمیز پسربچهها برایش خوشآیند نبود، معتقد بود، این بچهها متعلق به مهاجران «فیوج» میباشند که در نقاط حاشیهنشین شهر همدان سکونت دارند و زنان و مردان آنان اغلب افرادی هنجارشکن هستند.
او میگفت، در ایام تعطیلات نوروزی یکبار برای چند گردشگر مرد و زن در حریم آرامگاه بوعلی سینا که به نظر میآمد از مزاحمت چنین شهروندان ناخواسته و نچسب برای همدان به تنگ آمده و گلهمند بودند، کلی توضیح دادم که اینان جزو مردمان شریف همدانی نیستند و غریبههایی میباشند که وصله تن ما نمیباشند و اغلب در فصلهای گردشگری بهویژه تابستانها به همدان هجوم میآورند. متأسفانه آن روز جمعه و خلوت محیط پیاده راه بوعلی هم کار اصلی آن کودکان بیپروا، مزاحمت برای سه خانم جوان بود که سرووضع ساده و پوشیدهای هم داشتند و از بخت بد در مسیر چنین بچههای بدآموز قرارگرفته بودند و از هراس به خود میلرزیدند.
در آن هنگامه، حمایت همان شهروند سالمند همدانی و کمک افراد دیگر بود که مانع گستاخی بیشتر بزهکاران نوجوان شد. خوشبختانه در همان شرایط یکی از کارکنان لباس شخصی نیروی انتظامی نیز سررسید و اقدام به ضبط وسیلههای تهدید مزاحمان کرد. به نظر میآمد اسباببازیها بیشتر از یک اسلحه پلاستیکی باشد، چون آن مأمور وظیفهشناس با تندی از بچهها میپرسید که آنها را از کجا تهیهکردهاند؟!.
اما موضوع اصلی این است که چنین صحنههای زشت فقط روزها و اوقات خلوت و کم رفتوآمد در پیاده راه بوعلی که یکی از محورهای گردشگری و نماد پرحرف و حدیث فرهنگی شهر همدان به شمار میآید، اتفاق نمیافتد و آن مشتی از خروار است. اجازه تردد مخاطرهآمیز انواع وسایط نقلیه موتوری در اوج شلوغی و رفتوآمد مردم در پهنه این پیاده راه در موارد بسیاری باعث حادثه و بحثوجدل بین رهگذران با راکیان موتورسیکلت و دوچرخهسوار میشود که ورود آزادانه خود به حریم رهگذرها را حق مسلم خود میدانند. چنین رفتار و صحنهها، واژه پیاده راه بر روی این گذرگاه قدیمی را بیمسما میسازد.
لزوم نظمبخشی به فعالیت دستفروشان که تقریباً بیشتر اوقات شبانهروزی، پیاده راه بوعلی را به قرق خود درآوردهاند، لازمه پررنگ سازی جنبههای فرهنگی چنین فضای بهظاهر سیاحتی و گردشگری است که به نظر نمیآید فعلاً در دستور کار مدیران شهری و فرهنگی باشد.
در همین حال فرسودگی و ازهمپاشیدگی اغلب نیمکتها و مبلمان و تندیسهای نصبشده در پیاده راه بوعلی به نحو آزاردهندهای خودنمایی میکند و بیتوجهی به زیباسازی و ایجاد فضای گل و گیاه از پیاده راه بوعلی چشماندازی خشک و متروکه به نمایش میگذارد و هر گز درخور عنوان محور فرهنگی و گردشگری بر این پیاده راه پرهزینه نیست.
|
