|
میراث ملی برای آیندگان فقط نفت و معدن و جنگل و محیطزیست سالم نیست، اگرچه وظیفه نسلهای امروز تلاش و برنامهریزی برای حفظ تمام زیرساخت و ذخایر قابل اتکا و بهرهمندی آیندگان است.
در کنار تمام ذخایر و سرمایههای ملی در یک جامعه مستقل و ترقیخواه، وجود منابع انسانی و پشتوانه نیروی جوان و پویا جهت مدیریت منابع و اداره جامعه و هدایت آن در سمت و سوی استقلال ملی نیز از دیگر ارزشهای قابل اتکا در یک کشور، اولیتر خواهد بود؛ بهعبارتی اگر ما در برهههای کنونی، یک کشور آباد و سربلند برای فرزندان و نسلهای آینده خویش میخواهم، باید در ابتدا فرزندانی هم برای سپردن کشور خود به آنان داشته باشیم و لپ مطلب اینکه، کشورمان و جامعه ایرانی و ملت بزرگ این مرز و بوم کهن باید از پشتوانه جمعیتی دلگرمکننده و اطمینانبخش و خلاصه چند تا آدم درست و حسابی برای آینده برخوردار باشد. اما اگر منصفانه و از منظری واقعبینانه به این واقعیت نگاه کنیم، اینچنین نیست و آیندهای امیدبخش از لحاظ پشتوانه جمعیتی در انتظارمان نیست.
آمارهای رسمی توسط مراجع باصلاحیت کشورمان حاکی از این است که در 25 سال آینده حدود 33 درصد از جمعیت کشور را سالخوردگان تشکیل میدهند و این حقیقت درحالی است که رشد کنونی جمعیت کشور اگر در حوالی صفر نباشد، رقم اطمینانبخشی هم نیست چون یکم آمارهای مربوط به روند ازدواجها در جامعه بسیار پایین است، دوم اینکه پرهیز زوجهای جوان از فرزندآوری و نهایت دل بستن به تکفرزندی، ریشههای ذخیره جمعیتی ایران را هدف قرار داده است و در کنار آن آمارهای مربوط به طلاق نیز قلب هر انسانی را میآزارد.
اگرچه دولتها موظف هستند موانع قابل شناسایی ازدواج جوانها را برطرف سازند و برای شناسایی موانع نامرئی و پنهان هم تلاش کنند، اما مردم هم باید، خود را قادر به عبور و تحمل بسیاری مشکلات نموده و کمر همت ببندند. ما اگر بخواهیم با الگوهای گذشتگان برای جوانهای خود تشکیل زندگی جدید بدهیم که البته نمیشود! چون خودمان با تأسی از بسیاری الگوهای غیرایرانی و مغایر با ارزشهای ملی و فرهنگ ناب ایرانی که در شبکههای ماهوارهای میبینیم یا در شبکههای اجتماعی تبلیغ میشود، از هویتهای ملی خویش فاصله میگیریم، درحالیکه ناخودآگاه و با سختانکاری و بدبینی مشکلات اقتصادی را بهانه قرار میدهیم.
در اینباره باید به این نکته مهم حالا چه از منظر اقتصادی یا فرهنگی توجه داشته باشیم که وقتی یک زوج جوان به هر طریق ممکن سقفی برای زندگی خود تدارک دیدهاند، بنایراین شرایط بچهداری را هم دارند و سایر مشکلات جنبی هم وجود دارد و همیشه و برای گذشتگان و پدر و مادرهای ماهم وجود داشته است و آنان فرزندان خود را راحت به اینجا نرساندهاند. مهم نگاه واقعبینانه توأم با قبول مسئولیتهای زناشویی و زندگی مشترک است که ضامن بقای بیشتر زندگیهای جدید در دنیای نه مترقی بلکه متجدد امروزی است. بقای این سرزمین و نسل تاریخ گذرانده ایرانی دلبستن به فرزند و بینش بقای ریشهها و هویتها است.
|
