|
صبح روز نهم، صبح فردای شکست، فوتبالی که برایش به مرز جنون رسیده بودیم از بین ما رفته بود. اما خوب میدانستیم و میدانیم که خیلی زود برمیگردد. در قطر و این دفعه با جام ملتها که شاید الهامبخش روزهای شیرینتری باشد.
چندین سال بعد اگر برای فرزندان و نوادگان خود از 2022 سخن گفتید، حتما "مهدی"، "سیدحسین" و "رامین" را به خاطر شریف بسپارید. از "قدوس" و "سردار" بگوئید و اینکه بیرحمیهای این فوتبال پرسوءتفاهم میتواند قاتل بازیکنانی باشد که قبل از جام امید و آرزوی یک ملت بودند.
از سومین برد خودمان در تاریخ پیش از همهچیز حرف وسط بیاورید. از اشکهای عزتاللهی بعد از بازی بزرگ با آمریکا که میتوانست سرنوشت خود و یک ملت غمگین اما همیشه امیدوار را تغییر بدهد.
درباره شوت روزبه هم احساسات به خرج دهید و تعریف کنید. از چیپ رضائیان حرف بزنید، همان ضربهای که در روزهای درگیری با دلار نشان داد حداقل در مستطیل سبز فاصله با رؤیاهایمان خیلی زیاد نیست.
حتما بگوئید که جنگ سربازان ایران در 2022 قطر برای رسیدن به آرزوهایشان و میهمان کردن لبخند روی چهره مردمان خسته از روزگارشان بهمثابه همان تلاشی بود که علی در فیلم "بچههای آسمان" برای رسیدن به آرزویش و برای خوشحالی خواهر مهربانش به خرج داد.
چند روزی پلک نزدیم و کِیفمان کوک کوک بود. حتما در خاطرات قطری خود از "قلیزاده" بگوئید. علی را تشبیه کنید به شخصیت "سوباسا" در کارتن خاطرهانگیز فوتبالیستها که هربار اراده میکرد تیم حریف را به هم میریخت.
از جهانبخش. از آن مهارت بینظیر، پرستیژ جذاب، ریشهای خاص و یک پای راست کارآمد! همینها همیشه برای بهترشدنش کافی بوده اما در قطر نه. در قطر شانس با علیرضای محبوب فوتبال ما یار نبود.
بعدها از 2022 تا دلتان میخواهد تعریف کنید. از شوتهایش، سوتهایش، سوتیهایش، جنگیدنهایش، تلخ و شیرینش، اشک و لبخندش، رسیدن و نرسیدنش. از این بازیکنان خوب و جنگنده حرف بزنید که دویدند، خواستند، تلاش کردند اما نشد که نشد. نشد چون سیکیو چیزی به نام ترس را درون خود نکشته بود.
نزدیک به 10 روز در همین فازها بودیم و صبح روز نهم بعد از آن شکست تلخ، فوتبال از بین ما رفته بود. بعدها برای نوادگان خود بگوئید که "حسرت" محصول یک ماه عاشقی با این پدیده خاص و دوستداشتنی بود که روی دست عُشاق ایرانیاش ماند.
|
