|
ابومحمد طاهر جصاص همدانی و یا آنطور که ما امروز مینامیم، «باباطاهر همدانی» در قرن 4 و 5 هجری میزیست. یکی از کاملترین آثار درباره زندگی و زمانه او کتاب «باباطاهر» نوشته دکتر نصرا... پورجوادی است. پورجوادی در بخشی از این کتاب به زندگی و احوالات شخصی طاهر میپردازد.
از جمله گیاهخواربودن او. «طاهر گیاهخوار بود و داستانهایی هم درباره این موضوع نقل شده است. ظاهرا طاهر نان را هم به دلیل اینکه آرد پخته است، نمیخورده است. این نوع خامخواری کمتر در میان صوفیان دیده شده است.» آنطور که پورجوادی مینویسد دلیل این رفتار آزار نرساندن به حیوانات است. «طاهر همدانی یکی از اولیا خدا بود که راضی به زحمت خلق خدا نبود. او حتی پشه و شپش را هم آزار نمی داد. از قول «مکی بن عمر» اینطور نقل شده است: از منصور خیاط صوفی شنیدم که گفت به نزد طاهر رفتم و نگاهم به او و شپشهایی افتاد که روی جامهاش بود... از او خواستم که پوستینش را بشویم. گفت به شرط اینکه شپشها را نکشی.» چنین رفتاری در افراد دیگر مثل حسین منصور حلاج هم روایت شده است. داستان دیگری هم درباره همین موضوع از طاهر توسط «شیرویه» روایت شده است: «از شخصی به نام عبدالوهاب بروجردی شنیدم که گفت: در بازار گوشت سرخ کرده و حلوا خریدیم و خوردیم. سپس به نزد طاهر رفتیم و گفتیم چیزی به ما بده تا بخوریم. طاهر گفت برخیزید بروید! شما در بازار گوشت خوردهاید و حالا از من خوردنی میخواهید؟»
چنین رفتاری البته موجب شده که برخی مورخان اتهاماتی هم به او درباره مسلکاش وارد کنند که پورجوادی چندان به آن ورود نکرده و البته آنها را درست نمیداند.
|
