|
از میان مباحث متعددی که در هفته معلم مطرح میشود، رکن و محور بودن معلم در دستگاهی که زیربنای توسعه پایدار و پیشرفت کشور به شمار میرود، از اهمیت بالاتری برخوردار است.
این مهم نهفقط از نظر تربیت نیروی انسانی توانمند و شکل دادن به سرمایه انسانی بهعنوان اصلیترین سرمایه کشور، بلکه از نگاهی دیگر بهخاطر منش و رویکرد معلمانه است که جامعه در هر شرایط و زمانهای به آن نیاز دارد تا بتواند در مسیر رشد و تعالی حرکت کند.
با روش و منش معلمانه است که هویت بخشی به دانشآموزان و آیندهسازان جامعه عینیت پیدا میکند و در نگاه کلی، هویت حقیقی جامعه حفظ میشود.
در منش معلمانه جایی برای افراط و تفریطهای بیمورد نیست و حرکت جامعه در عرصههای مختلف بر پایه عقل و منطق شکل میگیرد.
روش معلمانه هدایتکننده است و جامعه را در راه سعادت و پیروزی بهگونهای راهبری میکند که آسیبها به حداقل برسد و مسیر تعالی بیش از پیش هموار شود.
اگر میخواهیم از توان و ظرفیتهای ارزشمند در عرصههای مختلف بهخوبی استفاده کنیم و به نقاط مطلوب برسیم، باید منش معلمانه را مبنا قرار دهیم و از قشر آگاه و فرهیختهای که در صورت ایجاد فرصت و امکان لازم، تحولات شگرفی را رقم میزند و کارستانها به نمایش درمیآید، مدد بجوییم و فضای مناسبتری برای نقشآفرینی آنان ایجاد نماییم.
ساری و جاری شدن معلمانهها در گرو عواملی است که یکی از مهمترین این عوامل، دور ساختن حواشی سیاسی و مطامع جناحی از فضای پاک و نورانی دستگاه تعلیم و تربیت است. دستگاهی که بنای آن فرهنگ و آموزش بوده است تا چشمه زلال معرفت و تربیت جامعه را چنان سیراب نماید که آینده روشن و پرامید برای همگان رقم بخورد.
اگر این چشمه زلال آلوده به گرد و غبارهای باند و جناح شود و بهاصطلاح رنگ و بوی سیاستزدگی به خود گیرد که متأسفانه در موارد متعددی چنین نیز شده است، آنگاه نمیتوان انتظار داشت که ظرفیت عظیم و ارزشمند فعالان تعلیم و تربیت به صحنه بیاید و آن کارستان بروز و ظهور عینی داشته باشد.
هفته معلم فرصتی است تا ارزش و جایگاه آموزش و پرورش و معلم بهعنوان رکن اصلی آن بازخوانی شود. باشد که بهواسطه چنین بازخوانی و تلنگری قدری به خود آییم و برای زلال و شفاف ماندن چشمه تعلیم و تربیت بیشتر تلاش کنیم.
|
