|
هفته پیش که ما گفتیم شغل مجردها را بگیرید و به ما متأهلها بدهید بعضی از مجردهای عزیز ناراحت شدند؛ در پاسخ به آن دوستانی که از دست ما ناراحت شدند باید بگوییم که اولا نگرفتید قضیه چیه، ثانیا باز هم نگرفتید قضیه چیه.
به قول شاعر گرام: «از رقیبان سیاسی نتوان گفت سخن/ سخن از جنگ و نزاع دو هوو باید گفت/ آنچه برخورد به جایی نکند پرت و پلاست/ رپتوهای رپتوهای رپتو باید گفت»، خلاصه این که به همین جهت تصمیم گرفتیم دوباره به مجردها گیر بدهیم چون دیواری کوتاهتر از شما پیدا نکردیم.
آخه داداش من، آبجی من، این چه معیارهایی است که بعضی از شما سینگلها برای ازدواج دارید، با این شاخصهایی که شما مدنظر دارید تا صد سال دیگر همچنان ورِ دل والده گرامی مشغول خوردن کاهو سکنجبین باقی میمانید.
برخی پسرهای عزیز میگویند ما همسری میخواهیم که در چهره و برازندگی و قد و قامت به بانو «مونیکا بلوچی» شباهت داشته باشد و زاویه فک و رنگ چشمانش ته مایههای «کامرون دیاز» و لبخند «آمبر هرد» را توامان به یاد انسان بیاورد اما در عین حال قرمهسبزی جاافتاده تیره رنگ با برنجی ریکرده معطر بپزد که آدم انگشتهایش را هم بخورد همچنین آن بانوی محترمه خیالی در عین زیبایی باید کاملا عفیف و آفتابمهتاب ندیده باشد و تابهحال صدای مرد غریبهای در گوشش طنین نینداخته باشد و همچنین اگر در محیطی زنانه هم کار کند و کمک اقتصاد خانواده باشد بهتر است، خوب داداش من این موجودی که تو دنبالش میگردی که مژههایش مثل «سرندی پیتی» و گیسوانش چون اسب ابلق و کار کردنش مثل مرحومه «کُزت» در کارتون بینوایان باشد و در عین حال چونان مادری دلسوز همواره گوشی برای شنیدن و لبخندی برای آرام کردن در خورجین داشته باشد و به مثابه «مادر ترزا» هر گندکاری که آقای خونه میکند را ببخشاید و بلکه ماستمالی کند تابهحال آفریده نشده، بدانید و آگاه باشید که چنین شترگاوپلنگی جز در نقش و نگار بشقابهای ملامین قدیمی در جایی رؤیت نشده که بانو مونیکا هم اگر روزی شصتاد ساعت برای رتقوفتق امور خانه و پختوپز و بشور و بساب وقت میگذاشت یا صد کیلومتر ترافیک روزانه را برای رفتن و برگشتن از محل کار طی میکرد، قطعا دیگر نمیتوانست گیسوان بلوطش را به سِحر گرم نمیدانم کجایش بریزد، بعد هم این نصیحت را از من دنیادیده بشنوید، یارو اگر روزی چند هزار دلار برای کاشت، داشت، برداشت و بتونهکاری و گریم هزینه نکند اعصاب و روانش به هم میریزد و مثل بانو «آمبر هرد» گوش شوهر بدبخت را میجود، در عین حال اگر چنین چیزی پیدا کردید یک ندا به ما هم بدهید برای بستگان میخواهم فکر بد نکنید.
حالا بشنوید از دخترها، بعضی از این بانوان نسل جدید مرز پر گهرمان، انتظار دارند سوارکار سفیدپوشی که کوهها و درهها را تاختکنان برای وصال آنها پشت سر میگذارد، در ورزشکاری و «سیکس پک» چیزی بین «آرنولد» و «رونی کلمن» باشد اما در عین حال اخلاقیاتی شبیه به مرحوم تختی و کسبوکاری به پررونقی جناب «بیل گیتس» داشته باشد و در همان حال شبها مجموعه مقالات فلسفی شیخ ملاهادی سبزواری را بخواند و پیش از مسواک زدن و خوابیدن، شعر جدیدی را که در قالب نیمایی سروده برای انبساط خاطر بانو قرائت کند، یاللعجب، آخه کدام آدم اهل فکر و کتابی پولدار شده که اون مرد بدبخت بشود بعد هم آن پسر فلکزده کی باید وقت کند دراز نشست برود تا عضلات شکمش 6 تکه شود و چه زمانی بنشیند شرح حالات عرفانی شیخ ابوالعلای کشکولی را بخواند؟
فرض کنید این کارها را هم در 24 ساعت شبانهروز چند دهه عمری که از خدا گرفته انجام داده باشد؛ کجا فرصت کرده با اخلاق جوانمردی و پهلوانی که دارد بیزینسی در حد شرکت «مایکروسافت» ایجاد کند و در همان زمان که متن سخنرانی جدید «تد تاک» خود را مینویسد لطیفههای جدیدی را که آماده کرده به سبک «حسن ریوندی» برای شما تعریف کند؟ نه خداوکیلی، خودتان فکر کنید که اگر کسی این کارها را کند آیا چهرهاش همچنان شبیه به «کیلین مورفی» و «تام هاردی» باقی میماند یا شمایلی شبیه به استاد قمشهای و پروفسور حسابی پیدا میکند؟
در نهایت اینکه ما میدانیم همه مجردها و سینگلها (بندگان خدا) اینطوری نیستند ولی چند نفر هم که این شکلی باشند بس است که گیر سه پیچ بدهیم، چون میتوانیم و دیوار شما کوتاه است.
|
