|
اگر سینمای کودک و نوجوان دهه 60 و 70 را با دهه 80 و 90 مقایسه کنیم متوجه اختلافهای اساسی بین این نسلها خواهیم شد، برنامههایی مانند خونه مادربزرگ، کلاه قرمزی، مدرسه موشها که حتی هنوز هم در یاد مخاطبان مانده و مروری بر آنها خالی از لطف نیست.
کافی است که آهنگ نوستالژیک خونه مادربزرگ از تلویزیون پخش شود تا یاد این مجموعه خاطرهانگیز در دل مخاطبان زنده شود. مرضیه برومند سال 66 مجموعه پربیننده خونه مادربزرگ را ساخت و یکی از ماندگارترین برنامههای کودک و نوجوان را برای بچههای دهه 60 و اوایل دهه 70 رقم زد.
همه برنامههای داخلی توسط هنرمندان ایرانی همچون مرضیه برومند، لیلی رشیدی، ایرج طهماسب ساخته شدهاند که همین آثار نمایشی و شخصیتهای محبوب آنها، بچهها را پای جعبه جادوی کوچک مینشاند و سرگرمشان میکرد.
اما در برنامههای دهه 80 و اوایل دهه 90 چیزی که تبدیل به نوستالژی شود بهظاهر وجود ندارد و کارتونهایی مانند بتمن، باباسفنجی، بِنتن جای برنامههای نوستالژیک و ایرانی گذشته را گرفته و بهگونهای تصاویری تخیلی، خشن و غیرایرانی را در ذهن کودکان این نسل ایجاد کرده است، ولی رفتهرفته کفه ترازوی تولید برنامه برای گروه سنی کودک بسیار سنگینتر از گروه سنی نوجوان شد و شاید بتوان گفت که در سالهای اخیر تلویزیون این طیف سنی را نادیده گرفت و هنوز هم برنامه مشخصی برایشان ندارد. اینطور که بهنظر میآید نسل دهه 80 و 90 نوستالژی چندانی نخواهند داشت.
علاقه امروز انسان به تماشای نمایشهایی است که حاوی نکته آموزشی و سرگرمکننده باشد، بهطوریکه مجموعههای نمایشی بیش از هر قالب دیگری در برنامهسازی برای گروه سنی مختلف تأثیرگذار است. هرچه تنوع و تازگی در پخش برنامههای تلویزیونی بیشتر باشد کودکان نیز کمتر به سمت بازیهای یارانهای خواهند رفت.
با توجه به اینکه در عصر کنونی امکانات و تکنولوژی نسبت به گذشته بیشتر شده اما سیاستی برای تقویت این قبیل برنامهها بهگونهای که مخاطب را جذب کند، چه در حوزه فرهنگی و چه در تلویزیون و تئاتر وجود ندارد، بههمین دلیل کیفیت برنامههای تولیدی صداوسیما برای کودکان و نوجوانان چه در کشور و چه در مراکز استانی روبه کاهش رفته و جای خود را به برنامههای بیگانهای داده است که بیشتر جنبه تبلیغاتی و غیرآموزشی دارد.
|
