|
در این رقابت، آنچه یک شهر را از دیگری متمایز میکند، نه فقط میزان ساختوساز، بلکه توانایی آن در تبدیل ظرفیتهای محلی به روایت اقتصادی و فرهنگی است.
این تغییر رویکرد، در سیاستهای مدیریت شهری و بهویژه در دوره مسئولیت مجید یوسفینوید، شهردار نهاوند، قابل مشاهده است؛ جایی که مفاهیمی مانند گردشگری، سرمایهگذاری، شهر خلاق و برندسازی شهری به ادبیات رسمی مدیریت شهر وارد شده است.
در این میان، انتخاب «گشنیز» بهعنوان یک نماد شهری، بیش از آنکه یک اقدام تزئینی باشد، نشانهای از تلاش برای پیوند دادن اقتصاد محلی با هویت شهری است.
۵ هزار تن در یک سال
سالانه 5هزار و ۵۰۰ تُن بذر گشنیز در مزارع این شهرستان کشت و حدود ۱۳هزار تُن محصول گشنیز برداشت میشود.
کشاورزان نهاوندی ۷۰درصد از گشنیز تولیدی کشور و ۹۰ درصد از تولید استان همدان را تأمین میکنند و به طور متوسط در هر هکتار بیش از ۲ تُن گشنیز برداشت می شود که پس از مراحل بوجاری و جداسازی دانههای ریز و ناخالصیها، بیشتر به کشورهایی نظیر پاکستان و هند صادر میشود.
نبود دستگاهها و کارخانههای فرآوری مناسب در این شهرستان، این محصول را بهصورت خام از کشور خارج و سود حاصل از فرآوری نصیب دیگر کشورها میکند.
جایی که بخش عمدهای از ارزش افزوده، خارج از محدوده تولید شکل میگیرد و نام نهاوند در بازار نهایی کمتر دیده میشود.
در چنین شرایطی، تبدیل یک محصول کشاورزی به نشانه شهری، تلاشی برای پرکردن همین فاصله است.
یوسفینوید: هویت شهری
باید در فضای عمومی دیده شود
شهردار نهاوند، در تشریح رویکرد مدیریت شهری در حوزه هویتسازی و معرفی ظرفیتهای شهرستان، بر ضرورت بازنمایی داشتههای اقتصادی و فرهنگی در فضای شهری تأکید دارد.
مجید یوسفینوید با اشاره به اینکه مدیریت شهری صرفا محدود به پروژههای عمرانی نیست، میگوید: توسعه شهری زمانی معنا پیدا میکند که ظرفیتهای واقعی شهر در معرض دید قرار گیرد و بتواند در ذهن شهروند و گردشگر تصویر مشخصی ایجاد کند.
به گفته او، نهاوند دارای مجموعهای از ظرفیتهای تاریخی، طبیعی و اقتصادی است که در صورت معرفی هدفمند، میتواند به مزیت رقابتی شهر در سطح منطقهای و ملی تبدیل شود.
یوسفینوید در همین چارچوب، از اجرای طرحهایی برای بازآرایی ورودیهای شهر و استفاده از نمادهای بومی خبر میدهد و تأکید میکند که این اقدامات با هدف تقویت هویت بصری نهاوند انجام میشود.
گشنیز؛ از مزرعه تا نشانه شهری
در میان ظرفیتهای اقتصادی نهاوند، گشنیز جایگاه ویژهای دارد، این محصول نهتنها یکی از تولیدات مهم کشاورزی شهرستان است، بلکه در سطح ملی نیز سهم قابل توجهی در تولید دارد. با این حال، آنچه تاکنون کمتر مورد توجه قرار گرفته، تبدیل این ظرفیت تولیدی به یک برند اقتصادی و فرهنگی است.
نصب المان گشنیز در یکی از ورودیهای شهر، در همین چارچوب قابل تحلیل است؛ اقدامی که تلاش دارد یک محصول کشاورزی را از سطح مزرعه به سطح نشانه شهری ارتقا دهد.
پیوند اقتصاد محلی
و هویت شهری
یوسفینوید در اینباره میگوید: هدف از اجرای چنین طرحهایی صرفا زیباسازی شهری نیست، بلکه معرفی ظرفیتهای واقعی نهاوند و ایجاد پیوند میان اقتصاد محلی و هویت شهری است.
و تأکید میکند: زمانی میتوان از برندسازی شهری سخن گفت که عناصر اقتصادی و فرهنگی شهر در فضای عمومی قابل مشاهده و قابل تشخیص باشند.
مسأله اصلی؛ فاصله تولید تا برند
در اقتصاد شهری، تولید بهتنهایی مزیت محسوب نمیشود، آنچه اهمیت دارد، توانایی تبدیل تولید به برند است؛ فرآیندی که در آن محصول نه فقط بهعنوان کالا، بلکه بهعنوان «هویت» شناخته میشود.
در مورد گشنیز نهاوند نیز همین شکاف وجود دارد، تولید بالا در کنار ضعف در فرآوری، بستهبندی و معرفی برند، باعث شده بخش مهمی از ارزش افزوده این محصول در خارج از شهرستان شکل بگیرد.
در چنین شرایطی، ورود مدیریت شهری به حوزه معرفی و هویتسازی، اگرچه جایگزین سیاستهای اقتصادی نیست، اما میتواند نقش مکمل در ایجاد تصویر ذهنی از محصول و شهر ایفا کند.
ورودی شهر
نقطه آغاز روایت نهاوند
ورودیهای شهری در ادبیات جدید مدیریت شهری، دیگر صرفا مسیرهای عبور و مرور نیستند،این فضاها نخستین نقطه تماس مخاطب با شهر محسوب میشوند و نقش مهمی در شکلگیری تصویر اولیه دارند.
|
