|
در سالهای اخیر موضوع خیابان یا صندوق در تقابل با هم همواره در سطح جامعه مطرح بوده است و در این انتخابات نیز این تقابل همچنان مطرح است.
البته گروهی هم باوری به این 2عرصه ندارند و هر اقدامی را بیاثر میدانند و کلا در فضای ناامیدی هستند.
جدای از این در انتخابات مجلس بسیاری به این جمعبندی رسیدند که مشارکت و رفتن به سمت صندوق مشکلی از جامعه حل نخواهد کرد و مشارکتی پایین رقم خورد و افرادی در مجلس حضور یافتند که آرا آنها اکثریت جامعه را در برنمیگیرد.
اما فضا در انتخابات ریاست جمهوری متفاوت شده و شکلگیری فضای رقابتی توانسته گروهی را که در انتخابات مجلس به دلیل آنچه نداشتن داوطلب همفکر میخواندند، ساکت و خاموش بودند، به صحنه آورد.
شرایطی که طرفداران خیابان را کاهش داده و طرفداران صندوق رأی برای هرگونه تغییر در جامعه را افزایش داده است.
رویکرد به صندوق رأی نیازمند روشهای خاص خود برای دستیابی اکثریت به گزینه مورد نظر خود است که گفت وگو یکی از این شیوهها است.
در روزهای پس از اعتراضات سال 1401 همه صاحبنظران از ضرورت گفتوگو سخن گفتند و صدا وسیما نیز بنا به ضرورت شرایطی را برای گفتوگو با حضور تمام جناحها و اندیشهها فراهم کرد.
هر چند پس از مدتی این موضوع فراموش شد و دیگر کسی در صدا وسیما یاد گفتوگو، ضرورت و اهمیت آن نبود.
انتخابات ریاست جمهوری دوباره ضرورت گفتوگو برای حل و فصل مسائل و دستیابی به شیوهای برای تفاهم و دوری از جنجال و چالش و حاشیه را یادآوری کرد و صدا وسیما ناخواسته دوباره تن به ایجاد فضای گفتوگو با حضور همه دیدگاهها داد.
با این حال اتفاقاتی که در برنامههای گفتوگو محور رخ میدهد نشان میدهد ما هنوز نیاز به تمرین گفت وگو داریم.
فارغ از این که حق با کیست و کدام طرف درست میگوید و چرا یک طرف نمیخواهد حرف طرف دیگر شنیده شود و مواردی از این دست، میتوان گفت؛ تصور مردمسالاری در نبود گفتوگو تصور نادرستی است و نمیتوان از مردمسالاری با مونولوگ و گفتوگوی تک نفره سخن گفت زیرا آنچه مردم سالاری را متفاوت میکند امکان طرح صداهای متفاوت و امکان تصمیمگیری آزادانه مردم برای انتخاب بین آنهاست و هر چه این فضا را برهم بزند در تقابل با مردمسالاری است.
برای تمرین این شرایط و تمرین گفتوگو ضرورت دارد اصل مدارا و تحمل مورد توجه تمام معتقدان به گفتوگو به عنوان یک اصل ضروری برای تحقق مردمسالاری و تفاهم بر خواست اکثریت، باشد.
|
