|
همدانپیام-مرضیه شفیعی صدیق: تکالیف شباهت به خاک حاصلخیز دارد، زمینی که سبب رشد تحصیلی دانشآموزان میشود. مانند زمین حاصلخیز که مواد مغذی ضروری را برای رشد گیاهان فراهم میکند، تکالیف درسی نیز فرصتهایی فراتر از یادگیری در کلاس را ارائه می دهند. علاوه بر این، انجام تکالیف به عنوان پلی بین مدرسه و خانه عمل می کند و جامعه والدین را درگیر می کند.
خیلی اوقات ممکن است کودک تکلیف را بنویسد اما احساس کند که من ناتوانم و یا برعکس، آن را ننویسد اما احساس کند که من توانمندم. باوری که بچه در کلاس اول نسبت به خود پیدا میکند تا پایان دوران تحصیل با او همراه است و تغییر آن انرژی زیادی از دانشآموز میبرد.
والدین نباید مسئولیت تکالیف بچه را بر عهده بگیرند. مدام به او تذکر ندهند که تکلیفت را نوشتی یا نه. این کار سبب میشود هم نسبت به والدین حس بدی پیدا کند و هم نسبت به نوشتن تکالیفش. والدین باید به عنوان یک تسهیلگر عمل کنند. از همان روز نخست به فرزندمان کمک کنیم از کارهایی که باید در طول روز انجام دهد یک چک لیست تهیه کنیم. همانطور که برنامه هفتگی را به دیوار میزنیم این چک لیست را هم به دیوار اتاق بزنیم و به او بگوییم از زمانی که به خانه میرسد چه فعالیتهایی را باید انجام دهد برای مثال انجام دادن تکالیف، خوردن میانوعده، تلویزیون دیدن، و... این تکالیف را مشخص میکنیم و زمان آن را تعیین میکنیم.
ما به عنوان تسهیلگر فقط برنامهریزی را به او بیاموزیم. اصلا نباید کل زمانی که در حال انجام تکالیف است را در کنار او بنشینیم. در این صورت استقلال دچار مشکل میشود و در پایههای بالاتر با مشکل مواجه میشود.
برای والدینی که زمان انجام تکلیف کودک در کنارشان هستند، نسخه کلی وجود ندارد. شاید هر مادری بهتر میتواند درک کند که بچه چقدر نیاز دارد و چقدر اضافه بر نیاز در کنارش است. در ابتدا باید این را بسنجد و وقتی متوجه شد که بیش از نیاز در کنارش هست، به مرور باید این زمان را پایین نخست حضور فیزیکی را دارد، اما مداخلهای ندارد و به مرور حضور فیزیکی را هم کم میکند.
میزان مشارکت والدین
اگر والدین همیشه یک والدین هلیکوپتری باشند و بیش از حد حمایت کنند، نمیتوان انتظار داشت که وقتی بچه کلاس اول میرود والدین بتوانند ناگهانی خود را کنار بکشند. این رفتار میتواند به روح و روان دانشآموز آسیب برساند. اما اگر بچه از همان سن 3 سالگی استقلال داشته باشد قرار نیست ناگهان رها شود تا استقلالش را بهدست آورد، این چیزی است که خود والد باید حس کند. اما اگر یک والد بیش حمایتگر باشند باید آنقدر نرم عقب بکشند که اصلا بچه احساس نکند.یعنی خیلی قدم به قدم و مورچهای این حذف حمایت انجام شود.
اگر تکالیف معنادار باشد و بچه متوجه شود که این تکالیف چرا به او داده شده و برایش جذاب باشد بهتر است تا اینکه معلم تشخیص داده که تو باید این کار را انجام دهی بدون اینکه دلیل آن را بدانی. خوشبختانه الان مدارس سعی بر این دارند که حجم تکالیف کم باشد اما از سویی معنادار بودنش را برای دانشآموز تعریف نمیکنند.
والد میتواند این کار را انجام دهد. کم کم که بچه خودش را در این کار توانمند ببیند به آن کار علاقمند میشود. با توجه به ظرفیت بچه، باید تکلیف را کوتاه کنیم. در روزهای هفته و ساعتهایی که در خانه حضور دارد این زمان را پخش کنیم.
در بین بچههای کلاس اول ضعیفبودن عضلات دست تأثیر بسزایی در زود خسته شدن آنها دارد. خمیر بازی، گل بازی و کار با قیچی کمک بسزایی در قوی شدن عضلات دست دارد و ناخودآگاه از سختی کار تکلیف کم میشود.
|
