|
1- دولتهای روحانی را 2 دولت با شرایط متفاوت ارزیابی میکنند، دولت نخست که دولتی خوشاقبال با مدافعان بسیار و کارنامه قابل دفاع و دولت دوم که دولتی بداقبال بدون کارنامه و بیدفاع ارزیابی میشود.
البته رئیس دولت علاقه دارد که همه در ارزیابی توفیقات دولت نخست وی در مهار تورم، جذب سرمایه خارجی، توافق با قدرتهای جهانی و دیگر توفیقات را لحاظ کنند و بدانند که این دولت همان دولت است!
2- واقعیت ارزیابی اما نه با گذشته که با حال سروکار دارد و دولت روحانی با کارنامهای که امروز در دست دارد، ارزیابی خواهد شد.
کارنامهای که در آن توفیقی در مهار تورم، نقدینگی، تنظیم بازار، تثبیت نرخ ارز، قدرتبخشی به پول ملی و ایجاد اشتغال و حمایت از تولید و پیشگیری از پسرفت اقتصادی دیده نمیشود.
3- رئیس دولت علاقه دارد که عملکرد دولت او با در نظر گرفتن تأثیر کرونا و تحریم ارزیابی و نقد شود.
اما این انتظار زیادی است که این شرایط عاملی برای درنظر گرفتن انتظار برنامهریزی و آمادگی برای این شرایط از دولت شود.
دولت باید آماده شرایط تحریم با توجه به روی کار آمدن ترامپ وجود تحولات منطقهای میشد و شرایط کرونا را هم با توجه به احتمال بحرانهای اینچنینی در هر شرایطی لحاظ میکرد.
4- شاید بیشتر دولتهای ایران ضعف برنامهریزی و آیندهنگاری و افزایش آمادگی برای مقابله با شرایط احتمالی سخت آینده را داشتهاند و تاریخ نشان میدهد که بیشتر دولتها در چنین شرایطی واکنشی نه از روی برنامه مدونی که در زمان آرامش تدوین شده، عمل کردهاند.
اما دولت روحانی بداقبالترین دولت در میان دولتهای پس از انقلاب است و بحرانهای این دولت با جنس دولتهای دیگر فرق دارد.
بحران کرونا یا شبیه آن در هیچ دولتی رخ نداده و سیل و زلزله و شدت یافتن لمپنیسم در آمریکا و فوت نیروهای مؤثر طرفدار دولت و به قدرت رسیدن رقبا در سیاست داخلی ایران از مصیبتها و بداقبالیهای این دولت بوده است.
5- بداقبالی تنها مصیبت دولت نبوده بلکه عملکرد دولت که موجب فاصله گرفتن طرفداران دولت از دولت شده، این دولت را به دولتی بیدفاع تبدیل کرده است.
دولتی که روزی به حمایت معتدلن چپ و راست افتخار میکرد و از داشتن رأی اکثریت به خود میبالید اکنون مورد نقد چپ و راست و بیافتخار به حامیان گذشته در وسط میدان باقی مانده و به اتمام دوره خود در آرامش و با کمک بزرگان فکر میکند.
6- دولت میداند که بیدفاع است و به همین دلیل رئیس جمهور از استانداران میخواهد که به مردم گزارش کار بدهند و با مردم سخن بگویند و در استان مدیران را وادار به اطلاعرسانی از عملکرد دولت کنند.
در این راه یادآوری پایان قرن و تأکید بر ضرورت اطلاعرسانی از خدمات یک قرن گذشته توسط دولت و نظام، راهکاری است تا مدیران از ترس تبعات محدودیت در اطلاعرسانی از خدمات این دولت، از این محدودیت خارج و به بهانه اطلاعرسانی از خدمات نظام نطق آنها باز شود.
7- اعتدال را بسیاری یک گفتمان نمیدانند و روشی برای عبور از بحران میدانند که آن هم گذر چندان موفقی نبوده است.
با این احوال اعتدال باید نقطه قوت دولت میشد اما این روش تبدیل به مستمسکی برای بازگرداندن مدیران دولت گذشته با حذف مدیران طرفدار دولت بهویژه در استانهایی چون همدان شد تا امروز دولت مدیری که مدافع آن باشد کمتر داشته باشد و مدیران دولتها بهدنبال ردیابی دولت آینده برای ادامه خدمت با کمترین هزینه در این دولت باشند.
حال در این شرایط اطلاعرسانی به مناسبت هفته دولت حداقل به بهانه آخرین هفته دولت قرن کمترین انتظاری است که از مدیران دولت در استان میرود تا مشخص شود که این دولت و مدیران در این 7 سال چه کردهاند و چه برنامهای برای گذراندن در سود آخرین سال فعالیت دولت برای استان دارند.
|
