|
1- با آنکه تجارت ایران با افغانستان در حال افزایش است، نقش بازرگانی همدان در آن مشخص نیست. گویا در یک سال و نیم گذشته ترانزیت ریلی ایران و افغانستان به نتیجه مطلوبی رسیده و ماهانه بین ۱۲۰ تا ۱۵۰هزار تن حمل کالا در افغانستان شکل میگیرد. گفتنی است دستیابی به بازارهای جدید، نقاط کور و استراتژیک را از ابهام خارج میکند.
۲- محدودیتهای انرژی و دیگر محدودیتهای بخش صنعت، توجیه پذیری این بخش را از بین برده است. گویا استمرار این محدودیتها موجب شده بسیاری از واحدهای صنعتی، به جای حدود ۳۲۰ تا ۳۴۰ روز فعالیت در سال، تنها ۱۵۰ تا ۱۶۰ روز امکان تولید داشته باشند. گفتنی است یک واحد صنعتی زمانی از نظر اقتصادی توجیهپذیر است که بتواند از نقطه سربهسر عبور کند
۳- تلاشها برای استفاده از ظرفیتها برای احیای صنعت نساجی کشور شدت یافته است. گویا کشور اکنون در حوزه منسوجات به واردات وابسته است و از ترکیه، تایلند و سایر کشورها واردات انجام میدهد. گفتنی است ایران در گذشته در حوزه نساجی جزء کشورهای پیشرو بوده و این صنعت از وضعیت بسیار مطلوبی برخوردار بود اما به مرور زمان با افت شدیدی مواجه شد.
۴- تأخیر در تأمین کود اوره و فسفات تولید کشاورزی را تهدید میکند. گویا با تأمین مواد توسط کشاورز از بازار آزاد هزینه تولید افزایش مییابد و در نهایت این موضوع بر قیمت تمامشده محصولات کشاورزی و امنیت غذایی کشور اثر خواهد گذاشت.گفتنی است در شرایطی که کشاورزان در خط مقدم تأمین امنیت غذایی کشور قرار دارند، نباید برای تهیه نهادههای اساسی با مشکل مواجه شوند.
۵- امکانات و تجهیزات هنرستانها بروز رسانی میشود. گویا با وجود توسعه هنرستانها در سالهای اخیر، امکانات و تجهیزات کارگاهی آنها متناسب با نیازهای واقعی صنعت و معدن کشور نیست. گفتنی است در رفع این نقص قرار است وزارت صمت نقش مؤثرتری در تجهیز هنرستانها، ارتقای آموزشهای فنی و حرفهای و پیوند هرچه بیشتر آموزش با نیاز بازار کار ایفا کند.
|
