|
همیشه گفتهاند پول حلال تمام مشکلات است و بهعبارتی، پول بر هر دردی دوا است. بههمین دلیل است که همه دوست دارند پولدار باشند و خیلیها هم بهمحض اینکه یاد میگیرند روی پای خود بایستند به هر دری میزنند تا هرچه زودتر به پول برسند و همین دسته هستند که معمولاً راههای اشتباهی را برای پولدار شدن انتخاب میکنند و برای رسیدن به هدف بر هیچکس و هیچچیز رحم نمیکنند. اینان همان دستهاند که خیانت، اصلیترین شیوه کارشان است و در مواقع بحرانهای شدید برای کشور و ملتشان زمینههای لازم را برای سودجوییها و پولدار شدن خود فراهم میکنند و فرقی ندارد بحران جنگ شدید و تحمیلی و 8 ساله برای کشورشان باشد، یا سیل و زلزله نیمی از کشور را ویران سازد و میلیونها انسان هموطن آواره یا گرسنه و در معرض انواع بیماریها قرار بگیرند.
برای آدمهای فرصتطلب و پولپرست خیل بیکاریهای جوانان مملکت بر اثر شرایط دشوار اقتصادی و تحریمهای همهجانبه دشمنان کشور و مردم و در پی آن هزاران معضل و فاجعه بر اثر همین بیکاریها مهم نیست!
برای آن دسته از آدمهای مجنون پول و قدرت پوشالی و بیاعتبار پولی، حتی بحران ویروس کرونا که شالودههای سلامت، اقتصاد، فرهنگ و عزت نفس یک کشور و ملت را تهدید میکند، فقط یک فرصت طلایی است و تازه موقع کارهای مجرمانهشان است.
اینان همان دستهای هستند که میخواهند یکشبه به همه چیز برسند و به قول معروف راه صد ساله را یکشبه طی کنند!. میدانیم هر چیزی برای خود قیمتی دارد، قیمت هرچه را هم با پول میپردازند اما همین پول کذایی هم برای خودش قیمتی دارد و نکته اخلاقی اینجاست که به چه قیمتی میشود پولدار شد!؟ اما آیا واقعاً پول حلال تمام مشکلات است یا هرکس چنین حرفی گفته و چنین باوری دارد، شوخی تلخی با ما و شما داشته است؟!
واقعاً چه چیزی را میتوان با پول خرید؟! شاید بشود با کم و بیش پول ترحم و وسوسههای نفسانی و شیطانی مزدوری را خرید! اما آیا عشق و محبت، وفاداری، پدر، مادر، فرزند، خواهر، برادر و هر عزیزی را میشود با تمام پولهای دنیا خریداری کرد؟!
در چنین دنیای غریب و نابرابر و رقابت و خصومت بین دسته و گروههای پولدار و بیپول، اگر پای انصاف و عدالت هم در میان باشد و هر بنده خدا سهمی از ذخایر و صندوقچههای پولی داشته باشد، هیچ مشکلی لاینحل باقی نمیماند و هر کس کلیدی برای گشودن قفلهای بسته زندگی پیش خود خواهد داشت، اما دریغا که هرگز اینچنین نیست و این نوع بشر یک ضربالمثل کار خرابکنی هم بلد است که میگوید، از هرکس نخورده است بگیر و بده به آن کس که خورده است! چون آدمهایی که یاد گرفتهاند چگونه بخورند، هیچوقت سیر نمیشوند و دائم چشمشان دنبال مال و اموال دیگران خواهد بود!
این یک تصور محال است، ولی چه خوب میشد، آدمهای روز زمین و حداقل مردم جامعه خودمان هیچ وقت برای پولدار شدن و رسیدن به مال و منال و لذتهای کاذب زندگی علیه یکدیگر نبودیم و با هم بودیم و برای هم میخواستیم. در چنین صورتی هیچوقت هیچ دوز و کلک و مردم فریبی اتفاق نمیافتاد. امانتداری و اعتماد عمومی و گذشت و فداکاری به اوج میرسید. اگر دنیا چنین عادلانه تقسیم میشد، کسی در روی زمین و حداقل در همین جامعه ایرانی و مسلمان محتاج دیگران نمیماند.
و هرکس به اندازه خود و لااقل برای مشکلاتی که با پول قابل حل و فصل میبود، درمانده و محتاج نمیماند و مجبور نمیشد از طریق نامتعارف و خلاف دنبال کلید و شاهکلید برای باز کردن قفلهای بسته روزگار سیاه خود باشد!
امروزه در دنیای ما طرز تفکرهای غلط و تحلیلهای نادرست از نظام هستی، انسانها را به دستههای مختلف تقسیم کرده است درصورتیکه همه با هر طرز تفکر و ایده و توانایی جسمی و علمی دنبال همان شاهکلید حل مشکلات و خوشیها و ناخوشیهای خود هستند، رقابت سالم اصلاً وجود ندارد و همه با هم حسادت میکنند و برای بیرون کردن دیگران از میدان رقابت سر راه همدیگر چاه میکنند و زیرآب هم را میزنند و از راههای ناصواب به ثروتاندوزی اشتغال خلاف دارند. یک اهل حساب و کتاب بهراحتی میتواند با رقم نقدینگیها و میزان جمعیت کشور خودمان یک تناسب ساده در بیاورد و سرانه هر ایرانی را اعلام کند. قطعاً سهم هر ایرانی بیشتر از تمام نیازهایش خواهد بود و به هر کس آنقدر میرسد که هیچ مشکل پولکی برای خود باقی نگذارد. شاید در چنین حالتی هیچ راز سر به مهری در جامعه نماند و هیچ مشکل حل نشدهای نیز در لابهلای انبوه پروندههای دعاوی حقوقی و کیفری و جنایی دادگاهها و سازمانها و ادارات گوناگون از نظرها پنهان نماند!
|
