|
■ کوآموکسیکلاو سهمیه بندی شد
■ پزشکان: نمیدانیم چه نوع بیماری است
■ سرماخوردگی جزئی 400 هزارتومان هزینه دارد
وارد بیمارستان بوعلی می شوم پس از نیمساعت که در صف منتظر نوبت معاینه پزشک عمومی بودم، منشی می گوید: تمام پرداختیها آزاد است و تأکید می کند که با بیمه تأمین اجتماعی هم قرارداد نداریم. 109 هزارتومان پرداخت می کنم و پس از یک ساعت انتظار وارد مطب پزشک می شوم.
گلودرد،گوش درد،بی حالی، حالت تهوع وتب و لرز علائم اغلب بیماران حاضر در بیمارستان است. پزشک پس از معاینه می گوید: خودمان هم نمیدانیم بیماری این روزها که اغلب مردم را درگیر کرده است، چیست؟ کرونا،سرماخوردگی یا آنفلوآنزاست؟ پس از عبور از مرحله معاینه پزشک به داروخانه می روم هزینه یک بسته قرص کوآموکسی کلاو،استامینوفن، سیتریزین،شربت دیفن هیدرامین و یک بسته قرص مکمل و ویتامین 300 هزارتومان می شود.
هنوز 24 ساعت از معاینه اول نگذشته است که علائم حادتری سراغم می آید حالا ساعت از نیمه شب گذشته است. وارد بیمارستان که میشوم تا در ورودی صف است؛ بزرگ و کوچک بی حال و رنگ و رو پریده منتظر معاینه تنها پزشک بیمارستان هستند. به منشی می گویم همین صبح اینجا بودم حالم خوب نیست، برگه معاینه ام را که می بیند میگوید این معاینه مربوط به ویزیت صبح بوده است دوباره باید ویزیت بدهی و 3ساعت بعد هم نوبتت میشود. کمی فکر کردم که 3 ساعت نوبت در این فضای آلوده خود وخیم تر شدن حالم منجربه می شود. از این بیمارستان صرف نظر میکنم به بیمارستان فرشچیان که در چند قدمی مکان فعلیم هست می روم آنجا اوضاع بدتر است و مردم حاضر در صف با بی حالی و خیلی آرام که از زیر ماسک صدایشان به راحتی شنیده نمی شود، می گویند: 2ساعت است که منتظر ویزیت پزشک هستیم یک ساعت هم معطل تعویض شیفت شدیم...
سرانجام از ادامه معاینه منصرف می شوم و ترجیح میدهم که در خانه با همان نسخه قبل خوب شوم.
این حکایت این روزهای بیمارستان های شهر است که به همینجا هم ختم نمی شود. نبود پزشک متخصص در بیمارستان ها هم خود یک معضل است.
خانمی که صلوات شمار در دست دارد و در حیاط بیمارستان بعثت به صندلی تکیه داده است به خبرنگار همدان پیام می گوید: پسرم یک ماه است که اینجا بستری است؛ زائده کوچکی نزدیک مقعدش آپسه کرده بود که وقتی عمل کرد عفونت تمام بدنش را گرفت. تا به حال 5 بار عمل شده است اما نتیجه نداشته و بیمارستان شهرهای دیگر هم پذیرشمان نمی کنند.
مردی هم که از شهر مهاجران آمده و به گفته خودش یک ماه است در حیاط بیمارستان بعثت به همراه خانواده اش اٌطراق دارد، می گوید: برادرم به علت تصادف و شکستگی بستری است.اینجا به بیماران اصلا رسیدگی نمی شود مگر با دادوبیداد و اعصاب خوردی همراهان بیمار پرستاری بیاید و کمی به حرف هایمان رسیدگی کند.
تنها یک پزشک عمومی برای یک بیمارستان بزرگ
زن میانسالی هم که بر بیماری فشار خونش تأکید می کند، می گوید: چند شب گذشته از بی اشتهایی و گردن درد متوجه شدم فشارم بالاست. نخست به همراه پسرانم به بیمارستان بوعلی رفتیم که آنقدر ازدحام بود به ما گفتند اگر همین الان نوبت بگیرید سه ساعت دیگر می توانید پزشک را ببینید. ماهم از ترس اینکه بیمار نشویم، رفتیم بیمارستان بهشتی و سینا که آنجا هم همین روال بود. درنهایت به بیمارستان قائم رفتیم و آنجا پس از یک ساعت که در ماشین منتظر رسیدن نوبتمان بودیم، فشارم 18 بود. سؤال من اینجاست که چرا بیمارستان و کلینیکهای تخصصی شب ها متخصص ندارد. یا اینکه بیمارستان ها تنها یک پزشک عمومی دارد؟ خیلی از مردم به دلیل نبود پزشک عمومی کافی در شب ها و نبود پزشک متخصص مجبورند تا فرداعصر صبر کنند تا به پزشک مراجعه کنند البته اگر عمرشان یاری کند و در بیمارستان تلف نشوند.
او با ناراحتی ادامه می دهد: کسی که فشارش بالاست، قلبش ناراحت است، بیماری خاص دارد ویا ناگهانی مریض می شود ویا از شانس بدش ساعتی سکته می کند که دیگر مطب های خصوصی باز نیست و به متخصص نیاز دارد، باید چه کار کند؟ چرا برای این بیماری ها پزشک تخصصی وجود ندارد. اگر شب ها بیماری خاصی سراغمان بیاید حتما باید صبر کنیم تا فردا که به مطب های خصوصی برویم.
طبق مشاهدات عینی خبرنگار همدان پیام این روزها هر پزشک عمومی در بیمارستان های شهر تنها یک دقیقه برای هر بیمار وقت معاینه می گذارد در صورتی که وقت قانونی و لازم برای هر بیمار ده دقیقه تا یک ربع است.
بیمارستانها و کلینیکها شلوغ است طوری که بسیاری از بیماران و همراهانشان در حیاط بیمارستان یا کلینیک منتظر نوبت ایستادهاند. به نظر می رسد قرص کوآموکسی کلاو را که لازمه بیماری این روزهاست هم سهمیه بندی شده است و داروخانه ها بیشتر از 6عدد را آن هم با نسخه نمی دهند.
|
