|
مهمترین مسألهای که باید در دوران پساکرونا پیگیری کرد، ایجاد شهرهای تابآور است که به اعتقاد جمعی از صاحبنظران اقتصادی و اجتماعی اکنون نباید به زندگی متراکم فعلی برگشت، زیرا شهرهای بزرگ در برابر انواع ویروس و حادثهها آسیبپذیرترند.
به گزارش ایرنا، برآیند اطلاعات موجود در حوادث و بحرانهای مختلف مانند شیوع بیماری کرونا و جنگهای بیولوژیکی نشان داد که بیشترین آسیب را نقاط متراکم و شهرهای بزرگ و شلوغ میبینند و آنچه باقی میماند، روستاها و حاشیههای تابآور شهرها خواهد بود، بر این اساس کارشناسان معتقدند که باید شهرهای تابآور را برای آینده توسعه داد و آماده کرد.
تابآوری، مفهوم جدیدی در طراحی شهری است که رویکرد اصلی آن طراحی با آسیبپذیری کمتر و انعطافپذیری بیشتر برای شهرها در برابر تنشها و حوادث است، بهگونهای که یک شهر تابآور، آماده است که در مواقع اضطراری به سرعت به شرایط جدید پاسخ داده و با کمترین آسیب به کار خود ادامه دهد. مفهوم تابآوری برای نخستین بار در سال ۱۹۷۳ توسط شخصی بهنام هولینگ مطرح شد. مطابق تعاریف وی، تابآوری معیاری از توانایی سیستم برای جذب تغییرات است درحالیکه هنوز مقاومت پیشین وجود دارد.
به عبارتی دیگر، تابآوری توانایی سیستمهای تحت استرس در بازگشت به حالت اصلی و توانایی باز ساماندهی خود است در واقع هر شهری که در مقابل مخاطرات، تحمل لازم را داشته باشد و پس از وقوع مخاطره به سرعت به حالت طبیعی برگردد، تابآوری بسیاری دارد. با توجه به اینکه جمعیت شهرنشین در سالهای اخیر در جوامع مختلف رو به افزایش بوده و شهرنشینی به میزان قابلتوجهی با منابع انسانی، فعالیتهای اقتصادی و مصرف منابع مرتبط است، بنابراین تراکم در این جوامع به لحاظ اندازه، تنوع جمعیتی و پیچیدگی، میتواند موجب آسیبپذیری بالا نسبت به حوادث مختلف و بلایای طبیعی شود.
بروز بحرانهایی مانند شیوع بیماری کرونا که امروز همه کشورها را درگیر خود کرده و میلیونها نفر به آن مبتلا و صدها هزار نفر جان باختهاند، اهمیت پرداختن به شهرهای تابآور در عصر جدید که عدهای بحرانهای نوینی مانند جنگهای بیولوژیکی را در آن محتمل میدانند، دوچندان کرده است.
به گفته یک تحلیلگر مسائل اقتصادی و سیاسی، دانش ایجاد شهرهای تابآور وجود دارد و اقتصاددانان درباره آن کار کردند، بنابراین ما باید شهرهای تابآور را به موضوع و گفتمان روز تبدیل و اصول آن را دریافت کنیم و با کمکهای دولتی، نسبت به ایجاد آن اقدام کنیم. در هر 3 مورد از دیدگاههای بلایای طبیعی، سوانح بهداشتی، اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی، کالبدی و بومشناختی ویژگیهایی برای تابآوری تعریف شده است.
عوامل مشترکی برای تابآوری در شهر، روستا و صنعت تعریف شده که شامل مقاومت در برابر بلایای طبیعی مانند سیل، زلزله و رانش زمین، سوانح مانند بمباران هوایی، انفجار، بمباران شیمیایی و میکروبی، آتشسوزی، سرقت و جرم و جنایت و ویرانیهای بومشناختی مانند آلودگی هوا، باران اسیدی، خشکسالی و تخریب منابع طبیعی است.
در تابآوری اجتماعی به ارتباطات سالم و سازنده میان شهروندان مانند باشگاههای گوناگون برای سنین، جنسیت، مذاهب و احزاب مختلف پرداخته میشود و تابآوری فرهنگی، وضعیتی است که همه طبقات اجتماعی با فرهنگ متفاوت در شهر احساس امنیت و آرامش کنند.
|
