|
بار دیگر به انتخابات آمریکا نزدیک میشویم، انتخاباتی که نهتنها برای مردم آمریکا بلکه با توجه به قدرت سیاسی و نظامی و اقتصادی این کشور و تأثیرگذاریش بر مردم سرتاسر جهان همواره جذاب و مهم بوده است و هر 4 سال یکبار بسیاری از دولتها و ملتها چه آنهایی که بهنوعی متحد ایالات متحده محسوب میشوند، چه آنهایی که در واقع دشمن و رقیب نخستین قدرت سیاسی، اقتصادی جهان هستند، مینشینند تا ببینند تا سکان هدایت این کشور به دست کدام یک از نامزدهای حزب دموکرات یا جمهوریخواه میافتد.
هر چند امسال تا حدودی این رقابت دوقطبی تحتتأثیر ویروس منحوس کرونا و همچنین قتل جرج فلوید و پیامدهای آن قرار گرفته است اما هنوز هم میلیونها نفر در سراسر دنیا منتظرند تا ببینند ترامپ ماندنی میشود یا رفتنی.
اما برای اینکه درک و تحلیل درستتری از رقابت ماه نوامبر ترامپ جمهوریخواه و جوبایدن دموکرات داشته باشیم، بد نیست که بدانید در انتخابات آمریکا برخلاف بسیاری از کشورهای دنیا مجموع آرای نامزدها در سراسر کشور به هیچوجه اهمیت ندارند. شاهد این مدعا نیز انتخاباتهای سالهای 2000 تا 2016 است که در آنها مجموع آرای ال گور و هیلاری از مجموع آرای جرج بوش و ترامپ بیشتر بود؛ اما این نامزدهای جمهوریخواه بودند که راهی کاخ سفید شدند و دست نامزدهای دموکرات هرگز به کلید کاخ سفید نرسید. اما سازوکار خاص انتخابات ایالات متحده بدینگونه است که به هر ایالت این کشور با توجه به جمعیتش تعداد آرای الکترال تخصیص پیدا میکند؛ مثلاً ایالتی پرجمعیت چون کالیفرنیا صاحب 55 رأی الکترال میشود و ایالتهای کمجمعیتی چون مونتانا و نیوهمپشایر فقط صاحب 3 یا 4 رأی الکترال میشوند که مجموع این آرای الکترال در سطح کشور به 538 میرسد.
حال هر نامزدی در هر ایالتی ولو با اختلاف چند ده یا چند صد رأی پیروز شود، آرای الکترال آن ایالت را چه کم و چه زیاد به خود اختصاص میدهد و اگر مجموع آرای الکترالش به 270 از 538 برسد یهطور رسمی رئیس جمهور آمریکاست.
اما در این بین برخی ایالتها به ایالتهای قرمز(رنگ حزب جمهوریخواه) معروف هستند؛ یعنی ایالتهایی که در بیشتر انتخابات رأیشان را بهنفع نامزد جمهوریخواهان به صندوق میریزند که اگر مبنا را 5 انتخابات آخر قرار دهیم، تعداد این ایالتها به عدد 22 میرسد ولی ایالتهای آبی(رنگ حزب دموکرات) یعنی ایالتهایی که بهطور سنتی به دموکراتها رأی میدهند بر همین مبنا تعدادشان به 16 ایالت میرسد، 12 ایالت دیگر هم به ایالتهای بنفش، خاکستری یا چرخشی مشهور هستند؛ یعنی دقیقاً مشخص نیست که به دموکراتها رأی میدهند یا جمهوریخواهان.
در نگاه نخست شاید اینطور به نظر برسد که با توجه به تعداد بالاتر ایالتهای جمهوریخواه کار آنها برای پیروزی در انتخابات بالاتر باشد اما اینطور نیست؛ چون در بین ایالتهای آبی ایالتهای پرجمعیتتری بهچشم میخورد، ایالتهایی چون کالیفرنیا با 55 رأی الکترال و نیویورک با 29 رأی الکترال از جمله ایالاتی هستند که همواره و بهطور قاطع به دموکراتها رأی میدهند، در نتیجه و با وجود تعداد کمتر ایالتهای دموکراتیک آنها در هر انتخاباتی حداقل 196 رأی الکترال در سبد خود دارند ولی جمعیت کمتر و در نتیجه آرای الکترال کمتر ایالات قرمز سبب شده است حداقل آرای جمهوریخواهان 180 رأی الکترال باشد اما رقابت اصلی در ایالات بنفش است، جایی که 162 رأی الکترال توزیع میشود و هر کاندید دموکرات یا جمهوریخواه نیک میداند برای رسیدن به کاخ سفید باید رأی نخست این ایالات را بهدست آورد و به همین اساس سعی میکنند بیشتر همایشهای انتخاباتیشان را در این شهر برگزار کنند.
ایالاتی که از لحاظ جغرافیایی بیشترشان در میانه شرقی آمریکا واقع هستند. ایالاتی چون ایووا و ایندیانا و اوهایو از آن جمله هستند، البته ایالاتی چون نوادا و کلرادو و نیومکزیکو نیز از جمله ایالات رقابتی محسوب میشوند که در نیمه غربی آمریکا واقع شدهاند اما شاید بنفشترین ایالت آمریکا فلوریدا باشد ایالتی که بهصورت یک شبهجزیره در جنوب شرقیترین نقطه آمریکا واقع شده و 29 رأی الکترال دارد که از این حیث پس از کالیفرنیا و تگزاس بههمراه نیویورک در جایگاه سوم قرار دارد. جالب است بدانید اگر باز هم مبنا را انتخابات سال 2000 به بعد قرار دهیم هیچ کاندیدایی نتوانسته بدون پیروزی در فلوریدا راهی کاخ سفید شود.
شاید علت تغییر ایالت خانگی ترامپ از نیویورک به فلوریدا نیز پیروزی در این ایالت سرنوشتساز باشد. حال باید منتظر شد و دید که ایالتهای چرخشی در نوامبر 2020 به کدام یک میچرخند به سمت ترامپ یا به سمت بایدن؟ آیا این ایالات همچون ایالات غربی و شمال شرقی به رنگ آبی درمیآیند یا رنگ قرمز ایالتهای مرکزی آمریکا به خود میگیرند؟
* محمد حسینیمهر
|
