|
اختلاف شرایط، امکانات، ویژگیهای طبیعی، چگونگی نظامهای حاکم بر اجتماعات و استعدادهای افراد، ایجاب میکند که زندگی همه انسانها در یک سطح نباشد و همگی نتوانند از درآمد مساوی برخوردار شوند.
از دیرباز، بشر شاهد محرومیتها و کمبودهای فراوانی بوده است. بیکاری، بیماری، نقص عضو و حوادث را بر پیکر برخی همنوعان احساس میکرد و برای درمان آن، در پی راههای مستقل و محترمانهای بود که یکی از بهترین آنها، بیمه و تأمین اجتماعی است.
وجود 3 عامل، زمینه پیدایش بیمه را در دنیا و تاریخ فراهم آورده است:
یکم، نفع شخصی و اهمیتی که هر فرد برای منافع خود درنظر میگیرد؛ دوم، احساس خیرخواهی و نوعدوستی و سوم، احساس سرنوشت مشترک که میتوان از آن به احساس صنفی نیز تعبیر نمود.
بیمه، در حقیقت روشی برای جبران خسارت است؛ یعنی با پرداخت مبالغ جزئی، اما در سطح گسترده و وسیع، صندوقی برای اطمینان دادن به انسانهایی که ممکن است دچار آسیب و خسارت در شغل، تجارت، سرمایهگذاری، مسافرت، آتشسوزی و امثال آن شوند، فراهم میآید؛ زیرا زندگی روزمره ما، همواره همراه با خطر است و حوادث، هر لحظه زیان مالی و جانی به بار میآورند.
از اینرو، روشی که این نااطمینانی را به اطمینان تبدیل کند، اهمیت دارد و در این مورد، بیمه تنها روش موجود است؛ روشی که در واقع، جبران خسارت و تقسیم خطر است و مکانیزم توزیع خسارت بین افراد بهشمار میآید که وظیفه برنامهریزی مالی خطر یا خطرپذیری را انجام میدهد و به مفهوم عام خود، آیندهنگری است.
|
