|
اخیرأ مدیرکل تعاون، کار و رفاه اجتماعی استان همدان در گفتوگویی رسانهای، هدایت صحیح منابع بانکی در قالب تسهیلات اشتغالزایی را ضروری دانسته و گفته است، بسیاری از این گونه تسهیلات که در گذشته توسط بانکها به متقاضیان برای ایجاد اشتغال در قالب طرحهای کارآفرینی پرداخت شده است، هرگز به تولید و فعالیتهای مولد اقتصادی منجر نشده است .
آقای یوسف شعبانی در این خصوص، انتشار آمارهای غیرواقعی از ایجاد کسب و کار و اشتغال در استان را باعث گمراهی دستگاههای مسئول در تحقق توسعه اقتصادی و اشتغال و تولید ذکر کرده است .
اظهار نظر شفاف مدیرکل تعاون، کار و رفاه اجتماعی استان همدان و هشدار نسبت به انتشار آمارهای غیرواقعی در استان تأسف برانگیز و بسیار قابل تأمل میباشد، چرا که وضعیت بیکاریها و اقتصاد نابسامان در استان تاکنون با تمام حسابهای سرانگشتی چه از جانب آگاهان حوزه اقتصادی و چه مردمان عادی در سالهای اخیر با این تصور که در قبال مجموع تسهیلات توزیع شده در استان باید دهها و بلکه صدها هزار شغل ایجاد شده باشد، هیچوقت جفتوجور نبوده است.!
مشکل بیکاری در استان همدان موضوع تازهای نیست و به تمام سالهای دهههای اخیر باز میگردد، با این ویژگی که همیشه بین منابع مختلف آماری در استان در خصوص نرخ واقعی بیکاری اختلاف نظر و بحث و جدل بوده است. همان سالهای میانی دهه شصت که مثلاً سازمان برنامه و بوده نرخ بیکاری در استان را به طور رسمی زیر ۱۰ در صد اعلام میکرد، یکی از نمایندگان تندروی همدان در مجلس شورای اسلامی از چنین آمار و ارقامی برمیآشفت و اعتراض میکرد که آمار واقعی بیکاری در همدان بالای ۱۷ درصد است!. از همان اوایل دهه شصت اگر چه هنوز مقولهای با عنوان طرحهای کارآفرینی با دامنه تعریف شده فعی مطرح نبود، خیلی از افراد جویای کار دنیال تسهیلات بانکی برای پرداختن به کسب و کارهای هر چند کوچک بودند و شاید به همین دلیل بود که در ایده برخی سازمانها و مسئولان، یک فرد سیگار فروش با یک پیت حلبی برای نشستن در حاشیه جدول خیابان، صاحب یک شغل تلقی میشد و در لیست آمار شاغلین استان قرار میگرفت. اما جای تأسف این جاست که از همان ابتدا کمتر بسته تسهیلاتی بیش و کمی به اسم وام اشتغال، به یک واحد تولیدی و کسب و کار مفید منتهی میشد. غافل از اینکه اگر بسیاری تسهیلات این چنینی که اگر از مجاری صحیح اقتصادی هم منحرف میشد، به جایی برنمیخورد، اما در مجموع یک شهرستان و استان رقمی کوچکی نمیشد و میتوانست حداقل در هر سال یک کارخانه و واحد بزرگ تولیدی در استان را موچب شده و زمینه اشتغال مستقیم و واقعی و پایدار برای حداقل جمعیتی۱۰۰ نفری را فراهم سازد، اما دریغا که هرگز اینچنین نشد و چنین ایده آینده نگرانهای هرگز در جامعه استان وجود نداشت، چراکه هیچ گاه بلد نبودهایم به جامعه هدف خود که بیکار و جویای کار و کارگران فصلی و مهاجر هستند، به جای دادن ماهی برای یک وعده غذا ماهیگیری بیاموزیم. اکنون هم دیر نشده است، اگر در یک جمعبندی درست و حسابی به این نتیجه برسیم که حتی ۵ درصد تسهیلات کوچکی که در تمام سالهای گذشته بدون نظارت و پیگیری اصولی توزیع شده، به اشتغال و تولید انجامیده باشد، بازهم جای امیدواری دارد، در غیر اینصورت جلوی ضرر را از هر کجا بگیری فایده است .
|
