|
برخی کسبه و صاحبان فروشگاهها در شهر همدان که موظف به توزین اجناس خود برای مشتری هستند، گلایه دارند که سالانه چند نوبت ترازوی دیجیتال آنان توسط سازمان صمت از لحاظ سالمی و دقت در توزین کنترل میشود و برای هر نوبت بازرسی ملزم به پرداخت هزینه هم میباشند.
به گفته متصدیان چند مرغفروشی در خیابان شهدای همدان، روز شنبه (28 آذرماه) نوبت مغازههای آنان بوده است تا ترازوهایشان توسط سازمان مربوطه کنترل شود و بابت این کار از هر مغازه نیز 40 هزار تومان هزینه دریافت شده است!
یکی از همین مغازهداران میگفت، شنیدهام کسانی که ترازوی مشکلدار در مغازههای خود داشته باشند و با همین روش کمفروشی کنند، مجازات میشوند و حداقل آن محکوم به پرداخت جریمههای سنگین میشوند؛ اما گناه مغازهدارانی که ترازوی سالم دارند و حقالناس را رعایت میکنند، چیست که باید برای خوشانصافی خود حداقل سالی 3 نوبت جریمهای هم هر چند به اسم (هزینه) پرداخت نمایند؟!
احتمالا استدلال آن اداره وابسته به سازمان صمت در همدان که عهدهدار نظارت و کنترل دقیقفروشی مغازهداران ترازودار میباشد، این است که به هر دلیل، هزینههای سنگینی در این شرایط اقتصادی برای انجام یک مأموریت خاص یا فوقالعاده به عهده ماست که طبق فلان قانون و آئیننامه و تبصره باید مستهلک شود، اما باید درنظر داشت، در باور آندسته از کسبه که در سازوکارهای اقتصادی و معاش و کسب روزی حلال، خود را ملزم به رعایت عدالت و درستفروشی و دریافت سود متعارف میداند، چه دلیلی دارد که به هر اسمی هزینهای هم برای کار درست، بر او تحمیل شود؟!
او قطعاً این پرسش را از خود و در تفکری گستردهتر از جامعه دارد که فرق خوب و بد و زشت و زیبا و درستفروشی و بدفروشی و کمفروشی و خلاصه اینکه کاسب خوب و کاسب بد در چیست؟!
او شاید این انتظار حداقلی را هم از مسئولی کمفروشان یا درستفروشان داشته باشد که در این دنیای وانفسا، در ازای وظیفه کسبه خوب با ترازوی قابل اطمینان یک عدد شکلات ناقابل به او جایزه یا دست مریزاد بدهند نه اینکه 40 هزار تومان جریمه هم روی دست او باقی بماند.
فکر میکنید، چگونه در یک جامعه سطح هزینهها و قیمتهای گوناگون کالا و خدمات، بهصورت خزنده و بدون توقف بالا و بالاتر میرود و میشود همین جیزی که هماینک در جامعه خود شاهد هستیم!
برخی مسؤلان و سازمانهای مربوطهاش، بدانند، مگر آن مثال شیرین، «یک سوزن به خود و یک جوالدوز به دیگران»، برای چه موقع است؟!
|
