|
اگرچه سیر مهاجرت جمعیت بافتهای روستایی از نقاط مختلف کشورمان به شهرها از حدود ۶ دهه پیش سرعت بیشتری گرفته و هزاران روستا را به ویرانی کشیده است، اما در حال حاضر روستانشینان باقی مانده در خاک و خانههای آبا و اجدادی خود از همت و انگیزه قابل افتخاری برای دوام و بقا و تولید غذا در روستاها برخور دارند و چنانچه مهاجرت جدیدی از روستاها به شهر باشد، قطعاً دلایل اجتنابناپذیری دارد.
اینکه چرا و به چه علت از ابتدا معضل مخربی بهنام کوچ روستائیان به شهرها کلید خورد و در نوع خود بحرانی در کشور بهوجود آورد، بسیار گفته و نوشته و شنیده شده است و جای تکرار این ماجرای تلخ نیست، اما همین قدر اشاره شود که سیاستهای غلط رژیم گذشته و محروم نگاه داشتن بافتهای روستایی از زیرساختهای عمرانی و همچنین فقدان آموزشهای تحصیلی، بهداشت و درمان و فقر و بیکاریهای طولانی مدت فصلی در روستاها، محرکه اصلی مهاجرت به شهرها بوده است و به طور کلی حدود ۷۵ درصد از جمعیت روستاهای قدیم در پروسهای ۶۰ و ۷۰ ساله خانه و زمینهای خشک خود را رها کردند و در هیاهوی شهرها گم شدند.
روستاها در زمان آبادانی و پرجمعیتی خود، کانونهای تولید بسیاری محصولات غذایی مانند غلات، گوشت سفید و قرمز، لبنیات، حبوبات، میوه، صنایع دستی و مواد اولیه تولید پوشاک و کفش بودند که بیشترین نیاز جمعیت شهری را تأمین میساخت، اما با تخلیه روستاها و آمدن و حاشیهنشینی روستائیان در شهرها، شرایط اقتصادی کشور بهطور کلی دگرگون شد و اکثریت جمعیت ایران مصرفکننده شدند و مشکلات کمبود مسکن و خدماترسانیهای اولیه برای معیشت و تحصیل و اشتغال شروع شد و بسیاری ناهنجاریهای فرهنگی نیز در جامعه ریشه گرفت.
با این حال صرفنظر از روند کند مهاجرت معکوس به روستاها که گاه و بیگاه اخبار آن شنیده میشود، ولیکن هموطنانی که در تمام این مدت برای ماندن در موطن روستایی خود مقاومت کردند و بسیاری مشکلات را به جان خریدند، این امیدواری را بهوجود آوردهاند که هنوز هم ریشه روستانشینی در آب است و میشود به رشد و شکوفایی ریشهها کمک کرد و هویت آبادگر روستا و روستانشینی را دوباره احیا ساخت. در حال حاضر و در این شرایط یکی از مشکلات پایداری در روستاها، کمبود مسکن است و گرانی مصالح ساختمانی و سنگینی دستمزدهای ساخت وسازها و خرید امتیاز انشعابات آب و برق و گاز، اجازه نمیدهد روستانشینان و زوجهای جوانی که بهتر از جوانهای شهری تشکیل خانواده میدهند، برای خود خانه جدیدی بسازند و بدون دغدغه زیر سقف چهاردیواری خود زندگی کنند. در خیلی مواقع مسئولان آنقدر به فکر ایجاد مسکن در شهرها و پایان دادن به معضل کمبود مسکن در شهرها هستند که فراموش میکنند، دغدغه اول روستانشینان نیز مشکل نبود مسکن میباشد.
در شرایط کنونی و با توجه به لزوم سرمایهگذاری و برنامهریزی برای ایجاد زیرساختهای عمرانی و رفاهی در روستاها باید تأمین مسکن و سرپناه برای خانوادههای نیازمند در اولویت قرار بگیرد، چون به همان دلایل کوچدهنده که اشاره شد، در برهه کنونی، ایجاد مسکن در روستاها مهمتر از شهرها میباشد.
|
