|
موسوی سال ۱۳۴۱ در همدان متولد شد و سالهای کودکی، نوجوانی و جوانی خود را در این شهر گذراند. علاقه او به فعالیت فرهنگی و رسانهای سرانجام در سال ۱۳۷۸ او را به عرصه مطبوعات رساند؛ جایی که کار خود را با سردبیری هفتهنامه «شفق» آغاز کرد.
از همان سالهای نخست، دو ویژگی در مسیر حرفهای او پررنگ بود؛ اصرار بر استمرار انتشار و تلاش برای ارائه محتوایی متفاوت. شاید در روزگاری که بسیاری از نشریات محلی پس از مدتی از ادامه مسیر بازمیماندند، همین پافشاری بود که نام موسوی را در میان فعالان مطبوعاتی استان تثبیت کرد.
پس از تعطیلی «شفق»، فصل دیگری از فعالیت رسانهای او با هفتهنامه «نشر اندیشه» آغاز شد؛ نشریهای که موسوی نزدیک به ۱۵ سال مدیریت آن را برعهده داشت و تلاش کرد آن را به رسانهای فراتر از مرزهای همدان تبدیل کند. انتشار منظم، توزیع در استانهای غرب کشور و توجه به مقالهها، تحلیلها و پروندههای اختصاصی، «نشر اندیشه» را به یکی از تجربههای ماندگار کارنامه مطبوعاتی او تبدیل کرد.
موسوی در ادامه مسیر حرفهای خود، در سال ۱۳۹۴ مجوز هفتهنامه «فرین» را دریافت کرد و با مدیرمسئولی و صاحبامتیازی آن، تجربه تازهای را در مطبوعات استان رقم زد. «فرین» نیز در سالهای فعالیت خود تلاش کرد علاوه بر انعکاس اخبار، محلی برای طرح دیدگاهها و تحلیل رویدادهای سیاسی و اجتماعی باشد.
اما فعالیت موسوی به نشریاتی که خود مدیریت میکرد محدود نماند. همکاری با همدانپیام و سرپرستی روزنامههایی همچون «حمایت»، «عصر ایرانیان»، «افکار» و «کلید» بخش دیگری از کارنامه رسانهای او بود. او در سالهایی که مطبوعات محلی برای ادامه حیات خود با دشواریهای فراوان روبهرو بودند، همچنان در این میدان ماند و تجربه خود را در اختیار نسلهای مختلف روزنامهنگاران قرار داد.
سیدصدرالدین موسوی تنها روزنامهنگار نبود؛ علاقهاش به مطالعه و تحلیل مسائل سیاسی و اجتماعی، او را به سمت ادامه تحصیل نیز کشاند. پس از سالها فعالیت رسانهای، تحصیلات خود را در رشته علوم سیاسی ادامه داد و موفق به دریافت مدرک کارشناسی ارشد شد. بعدها نیز به عنوان مدرس، بخشی از تجربه و دانش خود را با دانشجویان در میان گذاشت.
قلم او بیش از آنکه به روایت صرف رویدادها بسنده کند، به دنبال تحلیل آنها بود. صراحت لهجه، اعتمادبهنفس، پشتکار و علاقه به رشد و بالندگی از ویژگیهایی بود که همکارانش در توصیف او بر آن تأکید داشتند. او اهل سکوت در برابر پرسشها نبود و رسانه را عرصهای برای طرح مسائل و ایجاد گفتوگو میدانست.
بخشی از دغدغه موسوی نیز به ثبت تاریخ و حافظه فرهنگی همدان بازمیگشت. از جمله آثار او میتوان به کتابهای «شهرداران همدان از آغاز تا اکنون» و «تاریخ استانداران همدان» اشاره کرد؛ آثاری که تلاش داشتند بخشی از تاریخ مدیریتی استان را ثبت و برای آیندگان حفظ کنند. پژوهش او درباره آرا و اندیشههای سیاسی آیتالله بروجردی نیز از دیگر فعالیتهای قلمی او بود.
در کنار فعالیتهای مطبوعاتی و پژوهشی، موسوی دغدغه همکاران رسانهای خود را نیز دنبال میکرد. عضویت در هیأتمدیره تعاونی مسکن اصحاب رسانه از جمله فعالیتهایی بود که با هدف کمک به تأمین مسکن فعالان رسانهای استان انجام داد. برای او روزنامهنگاری تنها پشت میز تحریریه معنا نداشت؛ زندگی و مسائل همکارانش نیز بخشی از همان جامعهای بود که درباره آن مینوشت.
سالهای پایانی زندگی اما برای این روزنامهنگار با بیماری همراه شد. موسوی مدتها با بیماری سرطان کبد دستوپنجه نرم کرد و سرانجام ابتلا به کرونا، شرایط جسمانی او را دشوارتر کرد. در نهایت در خردادماه ۱۴۰۰، جامعه رسانهای همدان یکی دیگر از چهرههای شناختهشده خود را از دست داد.
خبر رفتن او، جامعه مطبوعاتی استان را در اندوه فرو برد. فعالان رسانه، مدیران فرهنگی و همکاران مطبوعاتی، هر یک از زاویهای به یاد مردی نشستند که بخش بزرگی از زندگی خود را در راه مطبوعات گذرانده بود.
برای همدانپیام نیز نام سیدصدرالدین موسوی بخشی از حافظه مطبوعاتی این روزنامه است؛ همکار رسانهای که در کنار تجربه سالها فعالیت در نشریات مختلف، دغدغه توسعه رسانه و فرهنگ استان را با خود داشت.
موسوی رفت، اما نشریاتی که منتشر کرد، نوشتههایی که به یادگار گذاشت و تجربهای که در سالهای فعالیتش به نسلهای بعد منتقل کرد، همچنان بخشی از تاریخ مطبوعات همدان است. روزنامهنگار شاید با رفتنش از تحریریه فاصله بگیرد، اما اگر چیزی برای جامعه نوشته و ثبت کرده باشد، دیگر به آسانی از میان نمیرود. نام سیدصدرالدین موسوی نیز در همین سطرها و صفحهها باقی مانده است؛ در تاریخ مطبوعات همدان و در خاطره نسلی که او را با قلم، صراحت و پایداریاش به یاد میآورد.
|
