|
در تاریخ رسانه، همیشه این سالهای طولانی نیستند که نام یک خبرنگار را ماندگار میکنند؛ گاهی یک عمر کوتاه، اگر با علاقه، جدیت و اثرگذاری همراه باشد، ردپایی برجای میگذارد که سالها بعد نیز میتوان آن را در میان آرشیو رسانهها پیدا کرد. علی وزینی از همین نسل بود؛ خبرنگاری جوان که بخش مهمی از زندگی کوتاه خود را با سینما و رسانه پیوند زد.
۱۲ اردیبهشت ۱۳۹۵، خبر درگذشت علی وزینی جامعه رسانهای و بهویژه اهالی مطبوعات سینمایی را در اندوه فرو برد. او در ۲۷ سالگی، در حالی که برای درمان بیماری کبد و انجام پیوند به شیراز رفته بود، در بیمارستان این شهر از دنیا رفت و خیلی زودتر از آنچه برای یک روزنامهنگار جوان انتظار میرود، از میان همکاران و دوستانش رفت.
وزینی از چهرههای جوان فعال در حوزه رسانه و سینما بود و سردبیری سایت «سینمافا» را بر عهده داشت. انتخاب حوزه سینما برای فعالیت حرفهای، نشاندهنده علاقه او به هنری بود که بخش مهمی از فرهنگ عمومی جامعه را روایت میکند. او تلاش کرد در سالهای کوتاه فعالیت خود، در فضای مطبوعات سینمایی حضوری جدی داشته باشد و از جمله خبرنگارانی باشد که اخبار و رویدادهای سینما را با نگاه رسانهای دنبال میکنند.
برای همدان، نام علی وزینی تنها نام یک خبرنگار جوان نبود؛ او از نسلی از فعالان رسانهای این شهر بود که تلاش میکردند دامنه فعالیت خود را از رسانههای محلی فراتر ببرند و در حوزههای تخصصی جایگاهی برای خود پیدا کنند.
درگذشت او در ۲۷ سالگی، بیش از هر چیز یادآور کوتاهی فرصتی بود که در اختیار این خبرنگار جوان قرار گرفت. هنوز سالهای زیادی برای تجربه، نوشتن و ساختن پیش رویش بود، اما بیماری مجال ادامه راه را از او گرفت. پیکر علی وزینی به همدان بازگشت تا شهری که بخشی از سالهای جوانی او را دیده بود، آخرین منزل او باشد.
امروز که سالها از رفتن او میگذرد، نام وزینی در میان آرشیو رسانههای سینمایی و خاطره همکارانی باقی مانده است که او را در آغاز راه حرفهایاش میشناختند. شاید روایت زندگی کوتاه علی وزینی بیش از هر چیز یادآور این حقیقت باشد که در روزنامهنگاری، ماندگاری همیشه حاصل سالهای طولانی نیست؛ گاهی یک خبرنگار جوان در فرصت اندکی که در اختیار دارد، آنقدر جدی و مشتاق کار میکند که نامش در حافظه یک نسل رسانهای باقی میماند.
علی وزینی رفت، اما بخشی از جوانی و شور روزنامهنگاری سینمایی همدان را با خود به تاریخ سپرد؛ نسلی که هنوز فرصت زیادی برای نوشتن داشت، اما زندگی برای بعضی از آنها کوتاهتر از آن بود که باید.
|
