|
ماههای مبارک و شاد رجب و شعبان سرفصل برگزاری مراسم ازدواج برای اغلب جوانهای با ایمان ایرانی است و خانوادههایی که در صدد فرستادن فرزندان خود به خانه بخت هستند، معمولا تاریخ عروسها را متناسب با اعیاد ماههای رجب و شعبانیه در کارت دعوت میهمانان خود ثبت میکنند. در همین ارتباط، رونق بسیاری از کسبوکارها در جامعه ما نیز از دیرباز متأثر از برگزاری مراسم عروسیها و ریخت و پاش خانوادهها و زوجهای جوان برای تدارک سنت دیرپای عقد و ازدواج در چنین ایامی بوده است، ولیکن این روزها و در این ارتباط، با توجه به شرایط دشوار حاکم بر جامعه، اغلب صاحبان کسبوکارهایی که مورد سؤال قرار میگیرند با تأسف اقرار دارند که بازار عروسیها در مقایسه با سالهای نه چندان دور پر رونق نیست و دیگر از آن صحنههای پرشور ناشی از حضور مشتریهای دستهجمعی و معمول که خانوادههای عروس و داماد با هم برای خرید و تدارک مراسم عروسی مغازهها را پر میکردند نیز خبری نیست.
دوست بازنشستهای دارم که صاحب ۳ فرزند دختر و پسر دم بخت است. خدا را صد هزار مرتبه شکر، این دوست خوشمشرب، بهرغم اینکه دوران نان یکمنی (قِران) را خوب به خاطر میآورد، هنوز سرپا و قبراق است و هر وقت او را بهطور اتفاقی در کوچه و خیابان مشاهده میکنم، مانند یک قرقی تیزپر در تکاپو و جستوخیز برای تدارک نیازهای خانواده و پیگیری امور کار و زندگی فرزندان خود میباشد. خبر دارم که این دوست از حدود 5/1سال پیش برای پسر ارشد خویش دختر خانمی را به عقد درآورده است، اما هر وقت از او میپرسم، فلانی شام عروسی را کی باید بخوریم؟
با لبخندی که تلخی آن برای هر بینندهای قابل درک میباشد، پاسخ میدهد: «صبر کن، به موقعش اول شما را خبر خواهم کرد». از او شنیدهام که هر 2خانواده برای تدارک عروسی و بدرقه با تعجیل عروس و داماد به خانه بخت و آغاز زندگی مشترک آنان تمام هم و غم خود را به کار بستهاند، ولیکن در این تردید و 2راهی باقی ماندهاند که مختصر دارایی داماد و پسانداز چندین ساله هر دو خانواده را صرف برگزاری تشریفات عروسی کنند یا قید تمام حرف و حدیثهای بعدی را بزنند و مخارج بیهوده تشریفات عروسی سالنی را به تأمین حداقل یک خانه مناسب برای عروس و داماد جوان اختصاص بدهند؟!
در این باره درواقع جای این تأمل و اندیشه باقی است که با وجود آشنایی و درگیری خانوادهها با شرایط اقتصادی امروز و مخارج سنگین هر امر خیر و شر، اصرار بر برگزاری بسیاری از تشریفات احساسی و اضافی و من درآوردی در مراسم برای چیست؟ بر کسی پوشیده نیست که در شرایط کنونی فقط برای زرق و برق و سر و صدای گوشخراش موزیک شب عروسیهای تقلیدی باید حداقل یک هزینه ناقابل ۶۰ میلیونی (البته در شهرستان) کنار گذاشت. یا هزینه دنگ و فنگ فیلمبرداری و عکسهای اختصاصی و شاسیدار مراسم عقد و عروسی نیز کمتر از مبلغ بالا نیست و هزینه حداقل ۲۰ میلیونی گلآرایی خودرو عروس و بالای ۵۰ میلیونی گریم عروس و داماد هم از جمله مخارج باید و بیگفتوگوی عروسیهای تشریفاتی و به ظاهر لاکچریهای امروزی است که داغ سنگینی آن را تا ابد، نه تنها خانواده داماد، بلکه خانواده عروس نیز باید در جان خود تحمل کنند. بسیار مخارج هنگفت عقد و ازدواج نیز مانند حلقههای نامزدی و ست لباس و طلا و شمعدانی و محضرهای آراسته و گل و شیرینی و پذیراییها به عهده عروس و داماد است که البته با وجود اینکه اغلب چنین مخارجی از قدیم بوده است، ولیکن شکل و محتوایش با عروسیهای قدیم از زمین تا آسمان فرق دارد و با قیمتهای امروزی کمر بسیاری خانوادههای کمدرآمد و محدود را خم میکند و به علت همین مناسبات و ملاحظات است که متأسفانه امروزه شاهد هستیم بازار عروسیها حتی در مناسبتهای شیرین ملی و مذهبی بیرونق و کساد شده است.
در این باره جای دوری نمیرویم و قابل تأمل و قضاوت است که در زمانی نه چندان دور و حداقل در محدوده زمانی دهه ۶۰، هر خانواده حداقل ۵ یا ۶ بار در سال به مراسم عروسی دعوت میشد، اما در زمان حال باید ۲ سال، ۳ سال صبر کنی، دندان روی جگر بگذاری تا فامیلی، دوستی و یا همسایهای همت کند و جوانش را به خانه بخت بفرستد و بهرسم دیرینه کارت دعوتی هم برای ایل و تبار راهی نماید.
|
