|
از معضل بیکاری در کشورمان زیاد گفته، نوشته و میخوانیم. بیکاری زخمی کَریه بر چهره جامعه است و اگر به حال خود رها شود ناسور و چرکین شده و مشکلات غیرقابل کنترلی را سبب میگردد.
اما بدترین نوع بیکاری هم متزلزل شدن پایههای اشتغال پایدار در یک جامعه و پیامد آن از دست دادن زمینههای اشتغال و تولید خواهدبود که با تعطیلیهای ناخواسته کارخانجات و کارگاههای بزرگ و کوچک شکل میگیرد. در همین حال باتوجه به اینکه بسیاری از کارخانجات بزرگ تولیدی در کشورمان به لحاظ مشکل تحریمهای اقتصادی و موانع واردات روان مواد اولیه و بعضاً گرانیهای کمرشکن مواد اولیه یا جایگزینسازی ماشینآلات صنعتی و همچنین کمبود قطعات یدکی و از همه بدتر کمبود نقدینگی، دچار رکود و تعطیلی و در بهترین حالت فعالیت کجدار و مریز هستند، این کارگاههای بسیار کوچک و کارآفرینیهای بومی و محلی است که تقریباً اقتصاد کشورمان را روی پا نگاه داشته و بسیاری دلخوشکنکها را به وجود آورده است.
استان همدان که در این شرایط خوشبختانه یا متأسفانه فاقد فراوانی کارخانجات بزرگ و مادر میباشد و بخش صنعت و تولید در این استان همیشه متکی به کارگاههای کوچک و چند نفره بوده و شاید بتوان امیدوار بود چنانچه خوب برنامهریزی شود و مدیریت کارآمدی بر صنعت و تولیدات خرد استان حاکم باشد، کمتر زیان خواهیم دید و هرگز دچار بحرانهای شدید نخواهیم بود، به شرطی که خودمان بخواهیم و هوشیارانه و فعال در عرصه جریانهای کاری قرار بگیریم.
با این وجود هماینک نیز بسیاری از کارآفرینیهای کوچک در جایجای استان همدان با برقراری ارتباطهای گاه و بیگاه با خبرنگاران و دفاتر روزنامه همدانپیام در شهرها و بخشها از وضعیت دشوار خود اظهار گلهمندی و نگرانی میکنند.
متأسفانه بسیاری از کارگاههای کوچک تولیدی استان در شهرکهای صنعتی و یا بیرون از این شهرکها به شدت دچار بحران نقدینگی هستند که معضلات آنان باید از سوی مدیریت استان رصد شده و به طریقی تقویت شود.
یکی از این کارآفرینهای کوچک محلی، یک کارگاه تولید محصولات لبنی و فرآوردههای غذایی است که از سالهای بسیار قبل در خیابان 12 متری شیرسنگی همدان مجوز فعالیت دارد. صاحب این کارگاه کوچک خانم «یگانه مالمیر» است که تعدادی از خانمهای نانآور خانواده در این نقطه از شهر و یا محلهای دور و نزدیک آن را دور هم جمع آورده و کسب و کاری راه انداختهاند که مورد توجه ساکنان محل و مشتریانی از راههای دور و نزدیک شهر است.
خانم مالمیر 4 فرزند خویش را با همین کسبوکار و پختوپز محصولات مورد علاقه کدبانوهای خانهدار، به سلامت بزرگ کرده و تحویل جامعه داده است. اما او درحالحاضر اصرار میورزد که دغدغهاش زنان بیسرپرست و بدسرپرست و صاحب اولاد است که رزق و روزی آنها در درجه نخست بستگی به لطف و کرم خداوند و در درجههای بعدی بستگی به روی پا نگاهداشتن کار و کسب محلی اوست که به او اطمینان دارند.
این خانم کارآفرین میگوید: کوچکترین دستمایهای نهتنها برای توسعه کار خود ندارد بلکه یخچال بزرگ و دستگاههای مربوط به تولید لبنیات مغازهاش دچار فرسودگی و بعضاً از کار افتادهاند و او توان جایگزینسازی وسایل جدید و حتی تعمیر وسایل فرسوده را ندارد. خانم مالمیر میگوید: برای استفاده از وام و تسهیلات کارآفرینی بهویژه برای زنان سرپرست خانوار به همه سازمانها و نهادهای مربوطه مراجعه کرده ولی تاکنون هیچگونه حمایتی از او به عمل نیامده است.
این بانوی کارآفرین بیشترین چشم امیدش بعد از خداوند منان هماینک به کمیته امداد امام خمینی(ره) است که به گفته خویش اراده بیشتری برای حمایت از چنین کارآفرینانی دارد و میتواند راهگشای تسهیلاتی برای رونق کسب و کار او و ادامه اشتغال حدود 5 نفر بانوی سرپرست خانوار را فراهم سازد.
|
