|
دستت را میگذاری روی مرزیترین نقطه وجودت یک حس گمشده آهسته شروع میکند به جوانه زدن، سلام کنی چشمت مست تماشای گنبد طلا میشود، بو میکشی تا ریههایت پر شود از عطر حضور نگاه مهربان امام رضا(ع) و احساس تازگی اندیشههای خستهات را فرا میگیرد.
عشق ما به امام مهربانیها و رضای اهل بیت(ع)، تمام شدنی نیست. این عشق، یک عشق الهی و مقدس است. عاشقی، پیشه ماست و نیک میدانیم که چگونه برای امام رئوفمان، عشقورزی کنیم.
مشهد، مدینه دیگری است که هشتمین رکعت عشق و نماد مهربانی خالق رحمان با خلق، حضرت علیابن موسی الرضا(ع) در آن آرمیده است و در كنار بارگاه بهشت گونهاش، آدم چقدر آرام ميشكند؛ چون كوهي يخ در اقيانوس آفتابي و در جوار كبوتران حرمش، آدم چقدر گريه ميشود؛ چقدر غم ميشود؛ چقدر شبنم!
به زیبا حرم مقدسش که میرویم، دلشورهها و تمام تردیدهایمان را فراموش میکنیم. چون آبی زلال و جاری از چشمهساران، پاک پاک میشویم و زیارتش را سعادتی میدانیم که به تقدس ضیافت آسمان میماند. به حریم حرمت که دعوت میشویم، سربلند و فارغ از تمام مادیات و دلخوشیهای دنیوی، به سویش قدم بر میداریم با رازهایی سر به مهر که تنها خود میدانم و امام رئوف و حاجتهایی بزرگ که از او میطلبیم.
به ضریح مطهرش که تکیه میدهیم، بی آنکه به دردی بیندیشیم، اشک شوق بر چهره شرمسارمان سرازیر میشود و دل میبندیم به آسمان یاکریمها. به ضریح مطهرش که تکیه میدهیم، شانههایمان سبک میشوند.
در پنجره فولادش که دخیل میبندیم، ناديدهها را چه زیبا و باشکوه برایمان آشكار میکند.
چه بسا دلهای بزرگی او را طلب کرده، اما پای رفتنشان نبود، سر روی شانه تنهاییشان گذاشتند و اشک حسرت ریختند، غافل از آنکه امام مهربانیها خود به واسطه اعزام سفیرانش، مهمان دلهای شیفته و مشتاقی میشود که با اندک نسیمی از مشهدالرضا(ع) هوایی میشوند.
نامش که میآید دلها خود به خود هوایی میشود، قلبها به تپش میافتد و سیمای شیفتگان سیلاب عشق و ارادت میشود، صلوات خاصهاش را که میخوانند، از هرجای این کره خاکی که باشی، سراپا ارادت و دلدادگی میشوی.
حرم امام رضا همان جایی است که مانند آهنربایی دل ما را به سمت خود میکشد زیرا که میدانیم آرامشی که در آن فضا پخش است غیرقابل مثال است، آن کبوترهای سفید، همه مردان و زنانی که تنها امیدشان اینست که با دلی سبک و شاد به خانه بازگردند و آن فضایی که همۀ دستها را به سمت آسمان بردهاند و از خدای خود طلب میکنند تا حاجتشان را روا کنند.
این فضا دل هر بی سرپناه و بیکس و پر درد را به سمت خود میکشد زیراکه میدانند امام هم سرپناهشان میشود و همۀ کسشان. بعضی از آدمها مثالزدنی نیستند زیرا که خدا تنها یک نفر از آن را آفریده است. بعضی از انسانها توانایی این را دارند که دل پر از ناامیدت را سرشار از امید کنند تا با دستانی پر و لبانی خندان و دلی سبک از پیششان بازگردید. امام رضا(ع) یکی از این افراد است.
امام هشتم(ع) را با نام ضامن آهو نیز میشناسند؛ چراکه امام، ضامن آهوی گرفتار شده در صید صیاد شدند و حالا هم روح بزرگوار آن حضرت به اذن خداوند، شیعیان گرفتار شده در بند بلا را نجات میدهند و بذر محبت را در دل دوستدارانشان میکارند. امامرضا(ع)همیشه گرهگشای مشکلات انسانها بودهاند و در این باره فرمودهاند: کسی که گره از کار مؤمنی بگشاید، خداوند در روز قیامت اندوهش را برطرف میکند.
زائر یا مجاور حرم امام رئوف(ع) که باشی هر روز صبح پیش از طلوع آفتاب و هر عصر پیش از غروب خورشید، نوای زیبای طبل و نقاره زنی در صحن حرم مطهر را خواهی شنید.
|
