|
بحران آب یکی از هزاران مسأله جامعه ایران به حساب میآید که درحالحاضر به یک معضل جدی در کشور تبدیل است که میبایست مورد توجه قرار گیرد، در غیر اینصورت مانع رشد و توسعه کشور خواهد شد.
از سال 84 تاکنون شاخص خشکسالی در کشور منفی بوده است و از آن زمان تاکنون کشور با خشکسالی انباشتشده مواجه بوده که نتیجه آن کاهش میانگین بارندگی سالانه در چندسال اخیر بوده است.
با توجه به اینکه بیشتر مصرف آب در بخش کشاورزی است و مصرف خانگی سهم کمی در استفاده از آب دارد، بنابراین صرفهجویی مردم ایران تأثیر چندانی در جبران بحران کمبود آب کشور ندارد. خانهها تنها 7 درصد آب موجود در کل کشور را استفاده میکنند و اگر 20 درصد صرفهجویی در مصرف آنها محقق شود تنها 5/1 درصد آب کشور نجات پیدا میکند ولی صرفهجویی در مصرف مواد غذایی میتواند تأثیر زیادی بر مصرف آب در بخش کشاورزی بگذارد. با اینکه تنها 12 درصد از مساحت ایران زیرکشت میرفتند حدود 93 درصد از مصرف آب ایران در بخش کشاورزی اتفاق میافتاد.
اگر بیاییم سلسله چالشها و مشکلات ناشی از کمبود آب و استفاده نادرست از منابع آب را بحران آب بنامیم در این حالت آیا میتوانیم به رابطه بین کمبود آب و بحران آب برسیم؟ ویا اگر کمبود آب بهمعنای بحران آب است، پرآبی به معنای نبود مشکل آبی است؟ اما آنچه مشخص و واضح است آن است که کمآبی، یک پدیده طبیعی است و یک پدیده طبیعی نمیتواند بحران تلقی شود، بنابراین کمبود منابع آب، لزوماً بهمعنای بحران آب نیست، آنچه کمبود منابع آب را به بحران آب تبدیل میکند گزارهای به نام سوءمدیریت و حکمرانی بد است.
منابع آب ایران بهطور جدی دچار ساختار نامناسب حکمرانی و مدیریت آب است. در بخش آب، تنظیم منابع آب بهطور طبیعی با درگیریها و رقابتها همراه است، بر همین اساس سازمان محیطزیست سرعت استفاده از منابع آب زیرزمینی در ایران را در قیاس با استاندارد جهانی 3 برابر بیشتر تخمین زده است.
بهطور کلی میتوان مهمترین عواملی که به پیدایش و تشدید بحران آبی در کشور منجر شده است میتوان به تغییر اقلیم، خشکسالی، افزایش جمعیت و همچنین ناهماهنگی بخش آب و کشاورزی و... اشاره کرد که همین عوامل سبب شده است که در 15 سال گذشته هیچگاه ظرفیت سدهای کشور پر نباشد.
طبق اطلاعات موجود این طرح تشکیل 2 وزراتخانه انرژی، آب و محیطزیست نخستینبار در خرداد 97 توسط کمیسیون اجتماعی مجلس در دست بررسی قرار گرفت که درصورت تصویب نهایی بخش منابع آب وزرات نیرو و سازمان حفاظت از محیطزیست با یکدیگر ادغام شوند که در این زمینه چندنفر از نمایندگان مجلس بهعنوان کارشناسان این طرح پیشنهاداتی را ارائه دادند.
ابوالفضل ابوترابی بهعنوان یكی از امضاكنندگان طرح تشكیل 2 وزارتخانه انرژی و آب و محیطزیست در مورد علت تهیه این طرح در سال 97، بیان کرد: با توجه به رشد روزافزون مصرف انرژی در شرایط كنونی و سالهای آینده و لزوم ایجاد تنوع در منابع انرژی كشور و بهرهگیری حداكثری از منابع انرژی تجدیدپذیر و تولید اقتصادی و رقابتپذیر انواع حاملهای انرژی و مصرف بهینه آنها و همچنین تحقق سیاستهای كلی نظام در بخش انرژی و آب، طرح تشكیل وزارتخانههای انرژی، آب و محیط زیست تدوین شده است.
وی افزود: امروز نیروگاهها و بخش گاز اختلاف زیادی پیدا كردهاند چون نیروگاههای ما بحرانهای زیادی دارند، از اینرو لازم است كه این وزارتخانهها تشكیل شوند تا این مشكلات حل شود.
جلیل مختار یکی دیگر از نمایندگانی بود که در مورد وضعیت بررسی این طرح در این كمیسیون گفت: طرح تشكیل وزارتخانههای انرژی، آب و محیطزیست در دستور كار كمیسیون اجتماعی مجلس قرار دارد.
وی اظهار کرد: هماكنون شاهد هستیم كه در امور مربوط به آب هر قسمت در جایی خاص پیگیری میشود، برای مثال بخشی از امور مربوط به آب در وزارت نیرو و بخشی در سازمان حفاظت محیطزیست است.
وی نظر خود را درباره این طرح چنین گفت: اینكه برخی از شرح وظایف را به یك وزارتخانه منتقل كنیم كه دید تخصصی و علمی دارد كار بسیار درستی است و با این موضوع موافقم ولی نباید بگذاریم كه دستگاهها و وزارتخانههای عریض و طویلی در كشور ایجاد شود و این موضوع را باید مدیریت كرد.
سرانجام در روز 17 فروردین 1400 حجتالاسلام سیدناصر موسویلارگانی عضو هیأت رئیسه مجلس شورای اسلامی، طرح تشکیل وزارتخانههای انرژی، آب و محیطزیست را اعلام وصول کرد.
|
