|
بسیاری از صاحبنظران مسیر توسعه ایران را از ابتدا اشتباه دانستهاند و اتکای کشور به درامد نفتی را اشتباهی بزرگ در توسعه و نتیجه آن را انحراف از توسعه ارزیابی کردهاند.
در این زمینه و در اثبات این موضوع بسیاری نظرات از شکلگیری دولت رانتی و ... ارائه شده و درباره آن بحث شده است.
دولتها در ایران نیز اتکا به نفت برای کسب درامد را قبول نداشتهاند و هر یک به سهم خود کوشیدهاند تا از نقش نفت در اقتصاد کشور بکاهند اما توفیقات در این زمینه کم بوده است.
تشکیل صندوق ذخیره ارزی و استفاده از ذخیره ارزی برای توسعه هم راهکاری بوده که با توجه به تحریمها در نهایت منجر به بیاثری صندوق شده است.
در سالهای اخیر تاکید بر محوریت دانش و تبدیل علم به ثروت موجب توجه به شرکتهای دانشبنیان شده اما هنوز تا رسیدن به جایگاه اصلی این شرکتها فاصله بسیاری است.
این در شرایطی است که فاصله کشور در این شاخص با کشورهای توسعه یافته به سختی کم میشود و زیانهای کشور در این حوزه هر روز نمود بیشتری مییابد.
به عنوان نمونه در روزهای اخیر فیلمی از دفتر آمازون در ۲۹ سال پیش در فضای مجازی منتشر شده و در توضیح آن نوشته شده است؛ الان همین برند ۱۵۱۰ میلیارد دلار میارزه، بیش از مجموع فروش کل نفت در ایران از زمان اولین استخراجش!
شاید این توضیح به اصطلاح رایج فضای مجازی در این روزها کیک باشد و واقعی نباشد اما به نظر چندان از واقعیت دور نیست.
آنچه امروز ارزش محسوب میشود، دارا بودن امکانات و مواد اولیه نیست بلکه تفکر و دانشی است که بتواند بیشترین ارزش افزوده را از آن نصیب سهامداران و کشور کند.
بر این اساس است که سرمایه انسانی خوشفکر و صاحب دانش در جهان ارزش یافته و همه به دنبال جذب آن در جهان هستند.
راهی به جز اصلاح مسیر طی شده نیست البته این اصلاح ابتدا باید در سرعت توجه به این حوزه باشد زیرا دنیا منتظر ما برای ورود به این حوزه نمی ماند و جهان در رقابت از تعلل ما سود بیشتری میبرد.
پس تا دیر نشده است راه اشتباه را اصلاح کنیم وگرنه نفت هم تمام میشود و جایگزین مناسب و بهتری برای آن نساختهایم.
|
