|
در روز های آغاز مدرسه اغلب شاهد هستیم کودکان و دانش آموزانی از ورود به مدرسه خودداری می کنند و با ناله و گریه خواستار بازگشت به خانه می باشند .
می توان گفت کودکانی که به نحوی از مدرسه گریزان هستند به دو دسته تقسیم می شوند:
کودکانی که از مدرسه هراس دارند و کودکانی که از مدرسه گریزانند.
اصطلاح مدرسه هراسی و مدرسه گریزی بعد از اجباری شدن نظام آموزش و پرورش از قرن نوزدهم به وجود آمده است که این اختلالات با جدایی کودکان از فضای خانه و وابستگی شدید به محیط خانه با وجود آمدن تعارض و کشمکش روحی در کودکان آغاز می شود.
اکثرا به نظر می رسد عامل اصلی این هراس ها مدرسه باشد اما تحقیقات نشان داده است که مدرسه هراسی و گریزی از خانواده ناشی می شود و مدرسه تنها ۲۰ درصد در آنها موثر است .
هراس از مدرسه در تمامی سطوح هوشی و در تمام سنین دیده می شود و این اختلالات در کودکان زیر ۱۰ سال بیشتر شیوع دارد در پسران مدرسه گریزی و در دختران مدرسه هراسی بیشتر دیده می شود.
حدود ۲ درصد از دانش آموزان هراس از مدرسه و ۳ درصد مبتلا به مدرسه گریزی هستند. ۶۰ درصد کودکانی که دارای اختلالات اضطرابی می باشند متاسفانه دچار مدرسه هراسی هستند.
کودکان مدرسه هراس در محیط خانه ترسو و غیرفعال اما در خانه فعال و نترس هستند و در دوران کودکی تجربه جدایی از والدین به ویژه مادر را نداشته اند و از حمایت های شدید مادر برخوردار هستند. این کودکان اکثرا دارای خانواده های بسیار صمیمی و گرم هستند و غالبا مادر در رأس خانواده قرار دارد .
علل مدرسه هراسی ریشه در ترک خانه توسط کودک دارد و برخی از کودکان این واقعیت را نمی توانند تحمل کنند و حمایت مادر را در محیط مدرسه نداشته باشند. تخیلات کودک نیز در اختلال مدرسه هراسی موثر است و کودک تصور می کند که اگر در کنار مادر نباشد ممکن است حادثه ناگوار برای او اتفاق بیافتد.
گاهی مادران از اینکه بگذارند کودک تنها به مدرسه برود وحشت دارند و دائم نگران این موضوع هستند که نکند اتفاق ناگواری در مدرسه برای فرزند خود اتفاق بیافتد که ناشی از ابتلا به اضطراب در بین مادران است .
کشمکش های درون خانواده نیز عامل مهمی برای مدرسه هراسی است از قبیل اختلافات بین والدین و سطح توقعات بیش از توان کودک توسط والدین که سبب ایجاد فشار روحی می گردد.
|
