|
با آغاز ماه مبارک رمضان و در آستانه سال نو و تعطیلات نوروزی، سازمانهای مسئول و کنترل و نظارت بر بازار وعده دادهاند که علاوه بر تأمین مایحتاج عمومی، با هرگونه گرانفروشی و تخلف در بازار کالا برخورد قانونی خواهند کرد.
قشرهای مردم نیز با وجود گرانیهای بیسابقه و لجامگسیختگی قیمتها، از مسئولان امر انتظار دارند با ورود و حضوری کارامد در شلوغ بازار چنین روزهایی از سال، مجاری گرانفروشیهای بیشتر و اجحاف به مشتری را بسته و در مقابل هرج و مرج معمول در بازار شب عیدی، بهطور جدی از مردم حمایت نمایند.
موضوع گرانیهای خواسته و ناخواسته در مدار ناموزون اقتصادی جامعه ما، بحثی جداگانه از مقوله گرانفروشیهای مجرمانه توسط مشتی از صاحبان بیانصاف کالا و خدمات دارد و این 2مقوله تعاریفی جدا از هم میطلبند و بر عهده متولیان بخشهای اقتصادی کشور میباشد تا با چنین بیماریهای مزمن و عذابآور مبارزه کنند و راهی چارهبخش برای درمان آن پیش روی مردم بگذارند.
در ساز و کارهای بیمارگونه اقتصادی، افزایش قیمت کممصرفترین کالاها بر روند گرانی سایر اجناس و خدمات تأثیر هرچند غیرمستقیم دارد، حال چه رسد به این که در چنین اوضاع آشفتهای، قیمت دو عنصر سازنده اقتصادی در جامعه ما، یعنی طلا و ارزها، لحظه به لحظه در حال افزایش و نوسان قیمت باشد. از کاسب سر کوچه وقتی سؤال میکنی، علت افزایش روزبهروز قیمت نمک کیسهای که حاصل انبوه معادن و شورهزارهای داخلی خودمان میباشد، چیست؟ پاسخ میدهد: “ای آقا، برو ببین بازار طلا و ارز چه خبر است!” و استدلال میکند: “اگر قیمت نمک و اجناسی اینگونه هفته به هفته یا روزبهروز گرانتر میشود، نوسان قیمت طلا و ارز که لحظهای و به قول خودمان دم، بدم است.”
نگارنده چندین سال پیش که شتاب رشد قیمتها هنوز به سرعت کنونی نبود، کیسهای پرتقال دستم بود و در همان حال قصد خرید یک کالای معمولی و تولید داخلی را داشتم. فروشنده قیمتی را گفت که به نظر من گرانتر از قیمتهای قبلی بود و وقتی از فروشنده پرسیدم که علت گران شدن آن نسبت به روزهای قبل چیست، مگر خاک بیابان هم روزبهروز گرانتر میشود؟ فروشنده گفت: “خاک هنوز گران نشده، اما پرتقالی که در دست شماست، گران شده است!” پاسخ قانعکنندهای بود و من هم هیچ نگفتم و خریدم. با این حال، شرایط این روزهای اقتصادی قابل مقایسه با تغییرات و نوسانهای قیمتی که گاهی ضروری و رسمی است، نمیباشد و این هرج و مرج و قیمتگذاریهای واسطهگران بدون مسئولیت خرید و فروش کالا و بیرون از قاعده قیمتگذاریهای سازمانی و دولتی است که کار اقتصاد جامعه را خراب کرده و به مرحله غیرقابل علاج رسانده است.
مصداقی در ادبیات فارسی فراوان استفاده میشود که: “سرچشمه شاید گرفتن به بیل، چو پر شد نتوان گذشتن به پیل.” قیمت 2قلم از کالاهای بسیار پرمصرف نظیر برنج و سیبزمینی در ماههای اخیر با سرعت بیشتری نسبت به قیمت سایر کالاها رشد نجومی دارد و خود مسئولان ارشد کشوری بارها اعلام کردهاند که دخالت واسطهگران و احتکار پرحجم و مجرمانه سیبزمینی و برنج توسط سرمایهداران فرصتطلب و زالو صفت سبب گرانیهای نامتعارف قیمت اینگونه کالاها در بازار مصرف عمومی شده است.
البته چنین استدلال و دلیل واضح گرانی خیلی از اجناس را مردم عادی و کمسواد هم میدانند، اما نکته مهم و پرسش مردم و درد جامعه اقتصادی ما این است که آقای مسئولی که ابزار قانونی هم در دست داری و اگر هم نداری، راحت میتوانی به ساز و کارهای قانونی و اجرایی دست پیدا کنی! اگر علت و مشکل گرانیهای ویرانگر را میدانی، چرا اقدام نمیکنی و دست روی دست گذاشتهای تا سیل بنیانکن گرانفروشیهای بیمحابا و غیرقانونی سبب خرابیهای غیرقابل جبران شود؟! یک مصداقی دیگر در ادبیات گهربار فارسی وجود دارد که گفته است: “چو دانی و پرسی خطا است!”
|
