|
تیمملی فوتبال امید کشورمان باز هم ناامید شد و از صعود به المپیک باز ماند.
امیدهای ایران همچون 11 دوره گذشته نتوانستند از خاکریز انتخابی المپیک به سلامت عبور کنند و حسرت حضور در المپیک را 48 ساله کردند تا آروزی حضور در المپیک برای ما ایرانیها آرزویی دستنیافتی باشد و حسرت نیمقرن دوری از المپیک آزارمان دهد.
آخرین باری که تیمملی ایران به رقابتهای المپیک راه یافت، پیش از انقلاب بود که ملیپوشان ایرانی در المپیک 1976 مونترال کانادا حضور در المپیک را تجربه کردند.
در آن سال تیمملی ایران در سومین حضور خود در المپیک با تیمهای لهستان، غنا و کوبا همگروه شد که غنا به مونترال نیامد و ایران با ارائه بازیهای خوب مقابل کوبا و لهستان کارنامه موفقی از خود برجای گذاشت.
ملیپوشان کشورمان ابتدا با گل شادروان غلامحسین مظلومی تیمملی کوبا را مغلوب کردند و در دومین مصاف مقابل لهستان در یک بازی نزدیک 3 بر 2 شکست خوردند، گلهای ایران در این دیدار را علی پروین و حسن روشن زدند و به مرحله دوم صعود کردند، در مرحله حذفی مقابل اتحاد جماهیر شوروی 2 بر یک شکست خورد که تک گل ایران را پرویز خلج خانی به ثمر رساند با این باخت ایران از رقابتها حذف شد و این آخرین حضور ایران در المپیک بود و پس از آن تا امروز هیچگاه نتوانستیم قدم به بازیهای تابستان المپیک بگذاریم.
گویا حضور در المپیک برای فوتبال ما طلسم و آرزویی دست نیافتنی شده است
امسال ملیپوشان کشورمان بدترین نتایج را گرفتند و حتی نتوانستند از گروه مقدماتی صعود کنند، هرچند تیمملی در 3 بازی انجامداده تلاش زیادی کرد اما این تلاشها چون برنامهریزی نشده بود راه به جایی نبرد، قبول تساوی مقابل ازبکستان و سپس شکست خفیف مقابل کرهجنوبی آرزوهای ما را بر باد داد اما کورسوی امید در بازی با چین میتوانست راه صعود تیم امید را هموار کند.
درحالیکه کرهجنوبی در فوتبال جوانمردانه موفق شد، ازبکستان را 2 بر یک شکست دهد و راه را برای صعود تیمملی باز کند. اما شاگردان حمید استیلی با ارائه فوتبالی ضعیف و بیبرنامه نتوانستند از خاکریز چین ضعیف به سلامت عبور کنند و با تفاضل گل کمتر از صعود بازماندند.
حذف ایران از المپیک، حمید استیلی سرمربی امیدها را در سیل انتقادات اهالی فوتبال قرارداد و تمام کاسهکوزهها سر این مربی شکسته شد.
البته در ظاهر تیمملی فوتبال بدی را به نمایش نگذاشت اما نداشتن تاکنیک و برنامه موجب شد حملات کورکورانه آنها به بار ننشیند و ایران از صعود باز ماند.
وقتی کرانچار از هدایت تیمملی کنار رفت، فرهاد مجیدی سکان هدایت تیم را در دست گرفت اما کارشکنیهای فدراسیونی که استیلی نیز در آن سهیم بود موجب شد تا مجیدی عطای کارکردن را به لقایش ببخشید و تیم امید را رها کند. حمید استیلی که منتظر این فرصت بود و بدون مقدمه تیم بحرانزده امید را در دست گرفت و شاید یکی از بهترین تیمهای امید را در اختیار داشت اما جابهجایی بازیکنان و سردرگم بودن آنها موجب شد تا این تیم ناکام بماند.
مهدی قاعدی که در استقلال بسیار روان و خطرناک بازی میکرد، در امیدها نیکمتنشین شد. امید نورافکن کاپیتان امیدها که در دفاع کنار و وینگر بازی میکند در دفاع وسط به بازی گرفته شد عارف غلامی یکی از بهترین مدافعان لیگ، از تیمملی خط خورد تا سرانجام سرنوشت امیدها به این ختم شود که باز هم از حضور در المپیک باز بمانند و حسرت ایرانیها را به نیم قرن افزایش دهند.
به هر حال یک بار دیگر ناکامی گریبان فوتبال امیدها را گرفت تا مشخص شود که فدراسیون و کمیته المپیک باید جدیتر فوتبال امیدها را زیر نظر بگیرند و از همین امروز برای المپیک آینده برنامهریزی کند تا زمانی که به فوتبال پایه بها داده نشود و به طور جدی بهترین امکانات را در اختیار آنها قرار ندهیم نمیتوان انتظار موفقیت داشت.
|
