|
اکنون پرونده مدیریت محمدعلی محمدی با همه نقاط قوت و چالشهایش بسته میشود و او به استانداری بازمیگردد و مسلم مروجیفرد در شرایطی سکان هدایت یکی از مهمترین دستگاههای اقتصادی همدان را در دست میگیرد که اقتصاد استان، بیش از هر زمان دیگری، نیازمند تصمیمهای بزرگ، جسورانه و نتیجهمحور است.
از امروز، نگاهها به مدیری دوخته شده است که مسئولیت یکی از مهمترین نهادهای اقتصادی استان را بر عهده میگیرد. موفقیت او، تنها موفقیت یک مدیر نخواهد بود، بلکه میتواند موفقیت تولیدکنندگان، معدنکاران، فعالان اقتصادی و در نهایت، اقتصاد همدان باشد.
همدان استانی ثروتمند از نظر ظرفیتهای اقتصادی است. از صنایع غذایی و کشاورزی گرفته تا معادن، صنعت مبل و منبت، شیشه، سیم و کابل، گیاهان دارویی، سفال و صنایع دانشبنیان، هر کدام میتوانند موتور محرک رشد اقتصادی باشند. مسأله اما سالهاست کمبود ظرفیت نیست، بلکه مسأله، تبدیل ظرفیت به ثروت است.
براساس اطلاعاتی که در دوره مدیریت محمدعلی محمدی در برخی رسانهها منتشرشده، دوره 14ماهه وی را میتوان دورهای دانست که بیش از هر چیز، بر فعالسازی ظرفیتهای موجود متمرکز بود. در بخش معدن، گفتوگو برای تکمیل زنجیرههای معدنی، انجام مطالعات ژئوفیزیک، ایجاد آزمایشگاه تخصصی مواد معدنی و توسعه سرمایهگذاری در این حوزه با جدیت دنبال شد.
در بخش صنعت نیز تلاش شد با تأمین تسهیلات برای صنایع کوچک و متوسط، بخشی از مشکلات نقدینگی واحدهای تولیدی کاهش یابد. همزمان، موضوع تأمین آب صنایع از طریق پساب، مدیریت ناترازی انرژی و حفظ اشتغال واحدهای تولیدی در دستور کار قرار گرفت. این اقدامات هرچند همه مشکلات را حل نکرد، اما مانع از توقف فعالیت برخی از واحدهای تولیدی شد.
در حوزه تجارت نیز توسعه صادرات غیرنفتی، برگزاری نمایشگاههای تخصصی و تلاش برای حضور فعالتر تولیدکنندگان همدانی در بازارهای خارجی از جمله برنامههایی بود که دنبال شد.
با این حال، واقعیت اقتصاد همدان نشان میدهد که هنوز فاصله قابل توجهی میان ظرفیتها و دستاوردها وجود دارد. بسیاری از واحدهای صنعتی همچنان با کمبود سرمایه در گردش، بروکراسی اداری، مشکلات تأمین انرژی، دشواریهای صادرات، محدودیتهای بانکی و نوسانات اقتصادی دستوپنجه نرم میکنند. سرمایهگذاران نیز همچنان از طولانی بودن فرآیند دریافت مجوزها و تعدد دستگاههای تصمیمگیر گلایه دارند.
در بخش معدن نیز اگرچه مطالعات و برنامهریزیهای ارزشمندی انجام شده، اما بخش مهمی از ذخایر معدنی استان هنوز به مرحله ایجاد ارزش افزوده نرسیدهاند. همدان همچنان بخش قابل توجهی از مواد معدنی خود را به صورت خام یا با فرآوری محدود روانه بازار میکند و موجب از دست رفتن فرصتهای اشتغال و درآمد میشود.
از سوی دیگر، صنعت استان بیش از هر زمان دیگری به سمت فناوریهای نوین حرکت میکند، اما هنوز ارتباط میان دانشگاه، مراکز پژوهشی و واحدهای تولیدی به اندازه کافی مستحکم نیست. بهرهوری پایین، فرسودگی بخشی از ماشینآلات و سهم اندک فناوری در فرآیند تولید، از چالشهایی است که نمیتوان از کنار آن به سادگی عبور کرد.
انتظارات از مدیرکل جدید
اکنون این پرسش مطرح است که مدیرکل جدید صمت همدان باید از کجا آغاز کند؟
نخستین انتظار، بازتعریف نقش سازمان صمت از یک دستگاه صرفا اداری به نهادی تسهیلگر برای سرمایهگذاری است. امروز تولیدکننده بیش از هر چیز به مدیری نیاز دارد که بتواند گرههای اداری را باز کند، نه اینکه بر تعداد آنها بیفزاید.
انتظار دوم، تکمیل زنجیره ارزش در بخش معدن و صنعت است. همدان از ذخایر معدنی ارزشمند و صنایع متنوع برخوردار است، اما تا زمانی که مواد اولیه به محصولات نهایی با ارزش افزوده بالا تبدیل نشوند، سهم استان از اقتصاد ملی متناسب با ظرفیتهایش نخواهد بود.
موضوع سوم، توسعه صادرات است. همدان به دلیل موقعیت جغرافیایی خود میتواند به یکی از دروازههای صادراتی غرب کشور تبدیل شود، اما تحقق این هدف مستلزم بازاریابی حرفهای، حمایت از صادرکنندگان، توسعه زیرساختهای لجستیکی و تسهیل فرآیندهای تجاری است.
در کنار این موارد، نمیتوان از اقتصاد دیجیتال نیز غافل شد. امروز صنعت بدون هوشمندسازی، تجارت بدون فناوری و معدن بدون دادههای دقیق، توان رقابت با بازارهای داخلی و خارجی را ندارد. پیوند دادن صنایع سنتی استان با فناوریهای نوین میتواند یکی از مهمترین مأموریتهای مدیریت جدید باشد.
همچنین انتظار میرود ارتباط سازمان صمت با بخش خصوصی، تشکلهای اقتصادی، اتاق بازرگانی، خانه صنعت، انجمنهای معدنی و شرکتهای دانشبنیان، بیش از گذشته تقویت شود. تجربه نشان داده است تصمیمهایی که با مشارکت فعالان اقتصادی گرفته میشوند، هم قابلیت اجرا دارند و هم نتایج پایدارتری به همراه خواهندداشت.
مسلم مروجیفرد تجربه مدیریت در یکی از مهمترین استانهای معدنی کشور را با خود به همدان میآورد. این استان سالها درگیر مسائل پیچیده صنایع معدنی، سرمایهگذاری و تولید بوده است. که تجربه مروجیفرد میتواند برای همدان یک فرصت باشد، البته به شرط آنکه شناخت سریع از ظرفیتهای استان، تعامل سازنده با بخش خصوصی و تصمیمگیری مبتنی بر واقعیتهای اقتصادی، جایگزین مدیریت روزمره شود.
تغییر مدیران، به خودی خود اتفاق بزرگی نیست. آنچه اهمیت دارد، تغییر رویکردهاست. اقتصاد همدان امروز بیش از آنکه به شعارهای جدید نیاز داشته باشد، به اجرای برنامههایی نیاز دارد که نتیجه آنها در خطوط تولید، معادن، بازارهای صادراتی و سفره مردم دیده شود.
|
