|
در بین اعلام قیمت انواع گوشت شقه گوسفندی، گوشت پاک شده، بوقلمون و شترمرغ بر در و دیوار شیشههای بزرگ یک مغازه گوشتفروشی یا همان قصابی در یکی از نقاط پر ترافیک و پر رفتوآمد همدان، درج قیمت برای یکی از ضایعاتیترین لاشه دامهای سبک در همین قصابی، بسیار جلبنظر میکند و حیرتآور است که با اندکی تأمل توی ذوق آدمی هم میزند. قطعاً آن دسته از شهروندان همدانی که دارای سن و سالی هستند استخوانفروشی در این شهر قدیمی را پدیده نوظهوری میدانند.
بله (استخوان تازه گوسفندی کیلویی ۱۵هزار تومان!) شهروندانی نیز که با ریزهکاریهای دادوستدهای کوچه بازاری آشنا هستند، حتماً میدانند، درج قیمت هر کالایی با خط درشت پشت شیشه یا قسمتهای قابل رؤیت فروشگاهها یعنی اینکه، فقط در این فروشگاه کالای دلخواه مشتریان ارزانتر فروخته میشود. مثلاً اینکه قیمت استخوان در دیگر قصابیهای شهر بالاتر است!
ورود استخوان به چرخه عرضه مواد پروتئینی حداقل در کلانشهر همدان با مردمانی که سلیقه آشپزی و فرهنگ غذایی خاصی دارند، یک موضوع کاملاً جدید است. البته نه اینکه کدبانوهای همدانی و آشپزباشیهای رستورانی در استفاده از استخوان در پختوپزهای خود پرهیز داشته باشند و یا کسی منکر ارزش غذایی استخوان که مادهای سرشار از کلسیم و ویتامینهای مفید برای بدن انسان است، باشد، اما تا قبل از رسمی شدن استخوانفروشی در شهر و دیار ما، بدون استثنا تمام قصابیهای با وجدان یا تکههای کم و زیادی استخوان به دلخواه مشتریان خود بدون دریافت وجهی به کیسه گوشت توزین شده آنان اضافه میکردند و یا استخوان گوسفندی یا گاوی پس از جداسازی از شقه( لاشه) همراه ضایعات غیرقابل مصرف دام، دور ریخته میشد.
جداسازی کامل استخوان یا همان پساکردن گوشت، از قدیمالایام بیشتر در قصابیهای همدان معمول بوده است، غیر از قلمههای ران و سردست که آن هم قدیمترها جدا از گوشت پسا شده و برای خوشایند مشتریان آشنا و خاص روی گوشت گذاشته میشد. به هر حال موضوع عرضه استخوان در قصابیهای همدان به عنوان یک کالای پر مشتری از جنبههای مختلف قابل تأمل و تحلیل است، به این معنا که یا فرهنگ غذایی و سلیقه خانوادهها در استفاده بهینه از تمام قسمتهای قابل مصرف کالای قصابیها تغییر کرده است و یا اینکه به لحاظ افزایش نامتعارف و جهشی قیمت گوشت و فقر مالی خانوادههای کم درآمد چارهای غیر از توسل به استخوان و جایگزینی آن با گوشت باقی نمیماند. البته با توجه به اینکه فرهنگ تغذیهای در جامعه ایرانی از غذاهای متنوع و پر خاصیت سنتی و خاص ایرانی به سمت فستفودها و غذاهای مندرآوردی به اسم لاکچری چرخیده است، ظن پیبردن مردم از هر قشر غنی و فقیر به ارزشهای غذایی ماده استخوانی، گمانهزنی بیحاصل میباشد و میماند اینکه وضعیت خراب اقتصادی خانوادهها و گرانی کمرشکن قیمت انواع گوشت قرمز و سفید و همچنین سایر مواد غذایی، استخوان را به ماده اولیه برای پختوپزهای مادران زحمتکش و خانهدار تبدیل کرده است.
یکی میگفت، قیمت موادغذایی ازجمله گوشت در یک بازه زمانی تقریباً میانمدت که به 4 دهه هم نمیرسد، بهصورت جهشی و غیرقابل کنترل در کشورمان بالا رفته است که حاصل شیطنتهای اقتصادی مافیای دام و گوشت دام میباشد. او میگوید، فلان قصابی همشهری با منت استخوان را کیلویی ۱۵هزار تومان به مشتریان ناچار خود میفروشد که چنین قیمتگذاری بدون عرف و بیضابطه حتی نسبت به قیمت حدود ۱۷۰ هزار تومان برای هر کیلوگرم گوشت خالص بسیار نامناسب و نامتعارف است و جای دارد تا مسئولان مربوطه به این موضوع ورود پیدا کنند، چون مردم وقتی قیمت ۱۵هزار تومانی یک کیلو استخوان را با قیمت فعلی گوشت خالص مقایسه کنند، مجاب خواهند شد که گوشت ارزان به دستشان میرسد.
این دوست ما در مقام مقایسه نیز به این نکته اشاره میکند که تا اواسط دهه ۶۰ با سرمایهگذاری ۱۵هزار تومانی میشد یک دامداری با ۱۵ رأس گوسفند کوچک( بره) راهاندازی کرد! چون آنزمان که مدت زیادی هم نیست، یک کیلو گوشت مخلوط گوسفندی را با قیمت حدود ۱۵۰ تک تومانی میشد سر سفره مردم برد
|
