|
دوازدهم آذر ماه برابر با سوم دسامبر ، روز جهانی معلولان است . چنین روز و مناسبت به انسان فرصت می دهد به همنوعان و افرادی بیندیشیم که به دلایل مختلف دچار معلولیت هستند و یک یا چند عضو از جسم و جانشان یارایشان نیست و به همین دلیل گذران عمر و زندگی را سخت تر از دیگر همنوعان به ظاهر سالم خود ، سپری می کنند.
همنوعان معلول ما اگر چه از لحاظ فیزیکی یا ذهنی در انجام کارهای شخصی خویش کند به نظر می آیند ، ولیکن افرادی بسیار با هوش و حساس هستند و خوب و بد و زشت و زیبا را خوب درک می کنند، بنابراین هر حرکت و هر واکنش از جانب افراد معلول ، تجسم اراده آنان را به نمایش می گذارد و محدودیت جسمی و ذهنی مانعی برای انجام کارهای شخصی و اجتماعی هیچ انسان معلول به شمار نمی آید.
امروزه در بسیاری رویدادها و صحنه های عینی اجتماعی ، اراده و شکیبایی اکثر همنوعان معلول در صحنه های زندگی را باید سرلوحه و درس عبرتی برای بسیاری آدم های به ظاهر سالم و تنومند اما سست بنیان و زود رنج قرار داد که با کوچکترین مشکل و مانع بر سر راه خود ، دلسرد می شوند و بدون تأمل و تفکری بر رفتار و گفتار و شیوه عمل خویش ، دیگران را مقصر قلمداد می کنند و هیچ انتقاد و ایراد اصولی را نمی پذیرند . در جایی مطالعه می کردم اغلب افرادی که دچار افسردگی و بیماری های روانی می شوند به نسبت جمعیت افراد سالم و معلول ، ازبین افراد بدون معلولیت های جسمی و حرکتی هستند ، چون اراده و پشتکار کمتری دارند .
با این حال باید این واقعیت را بپذیریم ، جامعه معلولان هرگز نیازمند ترحم دیگران نیستند ، چرا که معلولان بجای ترحم و دلسوزی هر کسی در هر صحنه زندگی و جریان های اجتماعی حقوق مساوی و مساوات از جامعه انتظار دارند . قطعاً هیچ فرد دارای معلولیت ، هرگز از رفتار مغرورانه و جاه طلبانه دیگران نسبت به خود اذیت نخواهد شد ، چون واقعیت و سرنوشت و سهم خود از سلامتی و تکامل جسمی را پذیرفته است ، ولیکن هیچ گاه از تبعیض و تضعیف حقوق اجتماعی خویش راحت عبور نخواهد کرد و دیگرانی که به او اجحاف روا می دارند ، نخواهد بخشید .
این حرف دل هر همنوع و انسان کمتوان است که ، هر رنجی از خودم برده ام و می برم برایم کافی است ، اما تو دگر ای آدم توانمند در هر مقام و هر جایگاه و صاحب اختیاری که هستی ، مرا آزار نرسان . عدالت در جامعه و تحقق مطالبه فرد معلول برای بهره مند بودن از منابع و سرمایههای ملی ، انتظار بحق و شاید مغفول مانده چنین هموطنان است که دوست دارند با سهمی از اشتغال و سپردن وظیفهای اجتماعی به آنان ، روی پای خود بایستند و احساس سربار دیگران بودن در زندگی را از خود دور کنند. قطعاً برای پدر و مادر ها و خانواده هایی که دارای فرد معلول در جمع خود هستند نیز ، مشکلات و محدودیت های فراوانی وجود دارد و باید بدانیم در چنین شرایطی از زندگی همه مسئولیت های نگهداری افراد معلول به عهده پدر و مادر ها و سرپرست خانواده نمی باشد و این سازمانها و نهاد های مسئول دولتی هستند که وظیفه دارند به شایسته ترین نحو ممکن در خدمت مددجویان معلول و دارای معلول باشند . خاطره و اشاره تلخی از یک پدر دردمند که دارای یک فرزند کم توان و معلول در خانواده خود می باشد ، همیشه ذهن مرا آزار می دهد .
آن پدر دردمند برایم تعریف می کرد ، روزی با فرزند نابینایم در خصوص مشکل او صحبت می کردیم و به فرزندم گفتم ، فکر نکنی تا کنون از تلاش و هزینه ای برای بهبودی چشمان تو دریغ کرده باشم یا نسبت به چنین رنجی که از کودکی میبری بی تفاوت باشم! پسرم با حسرت آشکاری پاسخ داد که پدر جان ، من با این مشکل کنار آمده و یک جورایی زندگیم را با نانینایی خود تطبیق داده ام ، شما خودت را آزار نده ، به او گفتم ، پسرم شاید تو با وضعیتی که داری کنار آمده باشی ، اما نمی دانی در قلب پدرت چه می گذرد ، خبر نداری که من در تمام سالهایی که تو در حسرت دیدن و نگاه کردن به این دنیای هزار رنگ و هزار رنج هستی ، منهم روزی هزار بار می میرم و زنده می شوم و افسوس میخورم که کاری ازم ساخته نیست .
|
