|
موضوع گرانیهای روزافزون و عنانگسیخته این روزهای کشورمان به عوامل و مسببهای فراوانی بستگی دارد که موبهمو قابل بررسی و چه بسا حلشدنی هم باشد، اما هرچه که هست، وقتی علتها از متخصصان امر سؤال میشود، یک جواب 2 جملهای بیشتر ندارند، اینکه یا میگویند قیمت ارز برای واردات کالا یا مواد اولیه آن گران شده است! و یا جمله دوم را میشنویم که، تولیدات برای ارزآوری به خارج صادر میشود و در نتیجه قیمت مصرف داخلی هم گران شده است!
اتفاقاً بیشتر محصولات عمدتاً کشاورزی که این روزها به طرق مختلف و مجاز و غیرمجاز از کشورمان خارج میشود، بیشترین مصرف داخلی را هم دارد و چون صادر یا همان خارج میشود، زمینه کمبودهای داخلی را فراهم میسازد و گرانی به بار میآورد و ضررش را هم باید قشرهای مردم ناگزیرمان با هر درآمد کم و بیشی که دارند بپردازند، حال سودهای سرشار حاصل از صادرات مجاز و قاچاق آن به جیب چه تیپ و قشر معدودی میرود، نه تو دانی و نه من!
در اینصورت است که باید در باورهای خودمان به نحوی بگنجانیم، آندسته از اجناس و کالاهای ضرور و کمتر ضروری که با ارز آزاد و حتی نیمهآزاد وارد کشور میشود و در هر صورت به قیمت تمام شده ارز آزاد به فروش میرسد، حق دارد که در این شرایط گران باشد، زیرا ما محصولاتی را که با استفاده از ارزشمندترین منابع ملی مثل آب و خاک و کارگر ارزان در کشور خودمان حاصل میشود و در اوج فراوانی تولید توسط معدودی فرصتطلب به نام صادرات از کشور خارج میشود، مجبوریم گرانتر از کشور مقصد خریداری کنیم، بنابراین جای گلهمندی از گرانی قیمت کالاهای وارداتی نمیباشد، ولیکن جای بسی حیرت و پرسش است که چرا باید بین سود و ارزشهای افزوده حاصل از صادرات یا واردات در جامعه ما هیچ تفاوتی نباشد و در هر 2 حالت فقط گرانیها دامن مردم را بگیرد، به نحوی که امسال تمام محصولات زراعی و باغی از ابتدای نوبرانه تا تتمه برداشت محصول آن در بازار مصرف داخلی با قیمتهای گران و سرسامآور به دست مردم رسید و البته نه همه مردم که اغلب قشرهای کشورمان بهدلیل قدرت خرید بسیار پایین امسال تاکنون و با وجود اینکه به فصل پاییز نزدیک میشویم فرصت مزهمزه کردن خیلی میوه درجه یک را پیدا نکردند. با چنین اوصافی از دستاوردهای ارزبری و ارزآوری در ساختار اقتصاد صادراتی و وارداتی کشورمان است که به مصداق آن حکایت شیرین ایرانی باید بگوییم (ببارد گیریم و نبارد هم گیریم!)
شنیدهاید حکایت آن بابایی را که 2 دخترش را یکی به کشاورز و یکی دیگر را به یک سفالگر شوهر داده بود و کشاورز همیشه دست به دعا داشت که باران کافی ببارد و کشت او ببار نشیند و آن یکی دعا میکرد باران نبارد تا سفالهای دست ساخت او در آفتاب گرم خشک و پخته گردد.
حکایت اگر ببارد گیریم و نبارد هم گیریم، همین است!
|
