|
چند روزی است که صادق بوقی چهره نخست رسانهای شده است. چهرهای که پیرمردی گیلکی است اما شادمانی او فراگیر شده است.
سیاسیها میگویند. شادمانی این پیرمرد که حالا تبدیل به موج شده توانسته ترانه مبتذل یک خواننده خارجنشین را به حاشیه ببرد.
آنها خوشحال هستند که صادق بوقی توانسته با ترانه و رقصی محلی در دوئلی ناخواسته دشمن را که فرهنگ جامعه و کیان خانواده و تربیت کودکان را هدف گرفته، شکست دهد و او را بیحیثیت کند.
اما واقعیت این است که این موضوع بدون برنامهریزی بوده و آنچه اتفاق افتاده نتیجه برخوردی بوده که با صادق بوقی انجام شده و صفحه او از دسترس خارج شده و در نهایت این مسائل دلیلی بر شهرت او و در نتیجه حمایت مردم از او در شرایطی که فساد چای دبش رخ داده شدهاست.
اقداماتی که برخی دیگر آنها را برنامهای برای دور کردن اذهان از فساد چای دبش ارزیابی کردهاند.
جدای از آنچه این اقدامات را فعالیتی برای دوری اذهان از چای دبش بدانیم چه آن را اقدامی برای مقابله با موسیقی مبتذل ساسی و دشمنان بدانیم، صادق بوقی و موجی که راه انداخته جامعه را به دو بخش طرفداران شادی و مخالفان شادی هم تقسیم کردهاست.
موضوعی که دلیلی شده تا برخی مسئولان در برابر انتقادات از فعالیتهای امثال صادق بوقی در جامعه و فضای مجازی بگویند نباید مشغول فرعیات شویم و اصل را رها کنیم.
به ماجرای صادق بوقی از منظری دیگر هم میشود نگاه کرد و آن هم جنبه مردمی فرهنگ و راهی است که فرهنگ جدای از دولتها و دستورات طی خواهد کرد و میکند.
امر مهمی که به متولیان یادآوری میکند فرهنگ شادی به عنوان یک فضای تنفس در فشارهای اقتصادی در جامعه نمود یافته و اگر بخواهند در فشارهای اقتصادی به مقابله با این فرهنگ برخیزند، بازنده خواهند بود.
پس بهتر است شادی معقول و منطقی را در سطح جامعه برنامهریزی کنند و فرهنگ شادی را در جامعه با شاخصهای اکثریت مردم نهادینه کنند همان اکثریتی که با حمایت از بوقی نشان دادند از موسیقی مبتذل استقبال نمیکنند و توطئههای فرهنگی دلاری را با استقبال از اقدامی خودجوش و مردمی و تاکید بر شادی بی هزینه خنثی میکنند.
|
