|
گویا گود زورخانه، اکسیر پهلوانی دارد که از پدر به پسر وپس از آن به فرزند ذکور بعدی سینه به سینه میرسد، گود زورخانه با طاق بلند مقرنسی تبلوری است از آیین کهن، که در پیاله دوارش بین بزرگان آندهه و جوانان این دهه در جریان است.
مابین «حقخوانی» و «رخصتطلبی»، جوانمردی جای دارد و اقتدا به مولا، «گلکشتی و گلچرخ» هم ادبیات این ورزش باستانی است، راستش حکایت زورخانهها همان روایت ورزش و شجاعت و وفای به وطن است که زیر سایه پدران به پسران میرسد.
پدر بود و پدربزرگ و نوه و یک دنیا میل، صوت مرشد و نام آقا امیرالمؤمنین(ع) هم طنینانداز بود، بقیه هم طبق روال همیشگی دور تا دور جمع بودند. قصه زورخانه را میگویم، قصه دیروز و کمی هم امروز، روایت حضور نسلهای پشت هم و تماشاچیهای کیپ تا کیپ هم.
درس فتوت و مردانگی و پهلوانی هم که دیگر هیچ! شرط حضور بود و بس، در گودی که شعاع و قطرش را نمیدانم، پدر و پسر دوش به دوش هم میایستند و روح و جسم میپرورانند.
اکنون درست وسط زورخانه و میان همه پدرها و پسرها، قرعه میکشم و فال به نام پدر و پسری میرسد که تمام راه بین دهه ۶۰ و دهه ۹۰ را پل زدند و یکدست با هم میل میچرخانند و آهنگ همراهی مینوازند.
فرشاد حیدررضایی، قهرمان باستانیکار همدان و گودزورخانه با ۵۰ حکم برتر کشوری و برترین ورزشکار جهان در خصوص آداب وسنن حاکم بر زورخانه به فارس گفت: پدرم خدابیامرز، باستانیکار بود و من از ۸ سالگی همراهش شدم و کنار پدرم اوقات ورزشی میگذراندم تا اینکه در ۱۰ سالگی پدرم فوت کرد و به رسم علاقه بیحد و حصر، ورزش باستانی و گود زورخانه را تا امروز رها نکردهام.۳۲ سال است که در این رشته فعال هستم و از ۱۵ سال پیش در حیطه مربیگری وارد شدهام، مربی نونهالان، کودکان، نوجوانان و بزرگسالان هستم، هر چند که بهتر است این ورزش از نونهالی آموزش داده شود.
وی ادامه داد: احترام به بزرگان هم در گود زورخانه مرسوم است و اغلب پدربزرگ، پدر و نوه با هم ورزش میکنند. مثل علیرضای من، البته پسرم از4 سالگی در خانه و زورخانه مدام همراهم بود و از شدت علاقهاش امروز منزل ما شبیه به گود زورخانه شده و اوقات زیادی را به میل بازی و ورزش میگذرانیم و گاهی این حضور به 5 نسل میرسد و تأثیر بهسزایی در ارتباط بین نسلها و تداوم همنشینیها دارد.
قهرمان باستانی همدان افزود: این رشته بُعد معنوی خاصی دارد و ارتباط تنگاتنگ با خدا و ائمه اطهار، به همین دلیل پرورش جسم و پرورش روح توأمان انجام میشود.
بنابراین احیای این ورزش سنتی و ترویج آن بیشتر از قبل خالی از لطف نیست. تا جایی که در همدان باید مدرسه ورزش باستانی و زورخانهای ایجاد شود و فرزندان از کودکی هدایت شوند، با این حساب بدون اغراق به قطب ورزشهای باستانی بدل میشویم به ویژه که این ورزش محاسن بسیاری دارد.
یکی از حُسنهای ورزش باستانی این است که با گذشت سن و سال، ورزشکار که کنار گذاشته نمیشود هیچ، عزت و احترامش هم اضافه میشود به حدی که مسابقات پیشکسوتان و حتی پدربزرگها برگزار میشود و در رقابتی دوستانه به مصاف هم میروند».
فرشاد حیدررضایی در خصوص رغبت خانوادهها به ورزش باستانی در همدان گفت: «امروزه خانوادهها نسبت به قبل بیشتر راغب هستند تا فرزندانشان در رشته باستانی فعال باشند و منش پهلوانی و قهرمانی را در کنار ورزش جسمانی بیاموزند، به خصوص که همدان از قدیمالایام پهلوانهای نامی مثل علیمیرزای همدانی، احمد کوهدشت و درخشی داشته است.
با نیمنگاهی به این ورزش و همت و حمایت بزرگان شهر، همینطور ارتقای امکانات و تجهیزات بهروز میتوان قهرمانان بهنامی آموزش داد و نام همدان را باز هم جهانی کرد».
|
