|
دومین گردهمایی مدیران اقتصادی استان با فعالان بخش خصوصی در حالی در اتاق بازرگانی همدان برگزار شد که تجربه نخستین نشست، توقعها را بالا برده بود. از ۳۵مصوبه نخستین گردهمایی، ۳۳مورد در کمتر از ۲ماه اجرایی شده و یا در مسیر انجام کار قراردارد. همین عملکرد، سبب شده بود فعالان اقتصادی با امیدی ملموستر از همیشه وارد گفتوگو شوند.
فضای این جلسه ۷ ساعته برخلاف نشستهای اداری رایج، گرم و زنده بود. همه مدیران اقتصادی استان و تعدادی از کارآفرینان روبهروی هم نشستند تا بیواسطه از گرههای تولید و راههای بازکردن آنها بگویند. نه تریبونی میانشان بود، نه فاصلهای از جنس دستور و تبعیت.
سیدمجتبی حسینی، معاون هماهنگی امور اقتصادی استاندار با همراهی رحیم مرتضایی رئیس اتاق بازرگانی، ریاست جلسه را بر عهده داشتند. حسینی از همان آغاز سخنانش نشان داد آمده تا بشنود و تصمیم بگیرد، نه برای ارائه گزارش.
معاون استاندار در آغاز جلسه با تأکید بر ضرورت کار میدانی گفت: «ما اینجا جمع نشدهایم که صرفا مشکلات را فهرست کنیم. آمدهایم تا همینجا که مشکل مطرح میشود، راهحل هم پیدا کنیم. کسی که بیش از6 ساعت از کارش میزند تا یک سؤال بپرسد، یعنی مسألهاش حیاتی است و باید همینجا پاسخ بگیرد.»
حسینی، لحنش آرام بود اما مضمون سخنانش تند و دقیق و از مدیران خواست با سعهصدر و احساس مسئولیت مضاعف به میدان بیایند و پاسخگو باشند. معاون استاندار تأکیدش این بود که «مدیران ما باید مشکلات تولید را مشکلات خودشان بدانند. ما در استان شرایط حساسی داریم؛ همدان نباید نخستین استانی باشد که مصوبات محدودکننده را اجرا میکند، بلکه باید آخرین باشد. وقتی قانون اختیار گذاشته که بهعنوان نمونه بین هزار تا ۵هزار تومان میتوان عوارض گرفت، همدان باید هزار تومان را بگیرد، نه ۵هزار را.»
این گردهمایی محل تصمیم است
در بخشهای مختلف جلسه، تولیدکنندگان از مسائل متنوعی سخن گفتند؛ از چالش بیمه و مالیات گرفته تا صدور مجوزها، تسهیلات بانکی و قوانین متداخل. حسینی هر بار تأکید میکرد که این نشست جای گلایهگویی نیست، بلکه محل تصمیم است و در این گردهماییها تصمیمی که گرفته میشود لازمالاجراست.
مدیران حاضر در جلسه تامالاختیارند و باید همینجا پاسخ بدهند، نه اینکه پروندهها بماند برای هفته بعد یا بخشنامه بعدی.»
در یکی از مهمترین بخشهای جلسه، معاون اقتصادی استاندار خطاب به مدیران بانکی گفت: «وام دادن لطف نیست؛ وظیفه است. نباید تولیدکننده ساعتها پشت درِ بانک بماند برای چیزی که حقش است. وقتی میگوییم بانکها پای کارند، یعنی باید واقعا پای کار باشند، نه فقط روی کاغذ.»
او درباره شیوه سرمایهگذاری نیز نکتهای کلیدی مطرح کرد: «سرمایهگذاری با وام معنا ندارد. وام باید مکمل باشد، نه تکیهگاه. اگر کسی تمام پروژه را بر پایه تسهیلات بچیند، هیچ بانکی همراهی نمیکند. باید بدانیم حداقل ۳۰ تا ۵۰درصد منابع را سرمایهگذار باید بیاورد تا بانک شریک شود، نه ناجی.»
در خلال گفتوگوها، حسینی بارها تأکید کرد که وقت فعالان اقتصادی ارزشمند است و نباید در مسیر بروکراسی فرسوده شود: «کسی که در تولید است، هر دقیقهاش ارزش دارد. ما باید به او کمک کنیم، نه اینکه به او استرس بدهیم. تولیدکننده را باید به چشم سرمایهگذار اجتماعی دید، نه فقط مالی.»
جلسه با وجود طولانی شدن، با نظم و جدیت ادامه یافت. هر فعال اقتصادی به طور مستقیم با مدیر مربوطه صحبت کرد و همانجا پاسخش را گرفت. در مواردی هم ساعت ملاقات حضوری برای فعال اقتصادی با دیرکل مربوطه تعیین شد تا در دیدار بعدی بتوااند درباره مسأله مطرح شده بررسی بیشتر انجام داده و تصمیم نهایی را بگیرند و در نهایت نتیجه را به حسینی اعلام کنند.
حسینی در خلال جلسه تأکید کرد که «تا زمانی که مسأله طرح میشود این جلسه ادامه دارد. ما همه مسئولیم و هیچکس نباید از مردم بابت انجام وظیفهاش تشکر بخواهد.»
تحلیلگران اقتصادی معتقدند این نوع نشستها، اگر با همین جدیت و پیگیری ادامه پیدا کند، میتواند به الگویی ملی در تحقق شعار سال تبدیل شود. در شرایطی که تولیدکنندگان با نوسان بازار، پیچیدگی بیمه و سختی تأمین منابع دستوپنجه نرم میکنند، چنین گفتوگوهای رو در رو، دروازهای است برای بازسازی اعتماد و اتصال تصمیمات دولتی به واقعیت میدانی.
اما برای تداوم این مسیر، لازم است مصوبات هر گردهمایی بهصورت شفاف منتشر و گزارش پیشرفت آنها در بازههای زمانی مشخص اعلام شود تا اعتماد عمومی تقویت شود.
دومین گردهمایی اقتصادی همدان فقط یک نشست نبود؛ بیانیهای نانوشته بود از ارادهای تازه در مدیریت استان، جلسهای که از دل آن امید بیرون آمد، نه شعار.
|
