|
ای بگم چی بگم که زبان سرخ، سرِ سبزِ ما را به باد ندهد، اما چه کنیم که قلمِ طنز، مثلِ بچه ناخوانده، هرجایی سرک میکشد!
قصه از آنجایی آغاز شد که یک زمانی، مادر بودن کلاس داشت، اما به شرطی که فقط یک عدد «دردانه» دستت بگیری و طوری راه بروی که انگار همین یک دانه را هم از نافِ پاریس سفارش دادهای! دهه هفتادیها یادتان هست؟ آن زمان اگر مادری جسارت میکرد و برای بار چهارم سراغِ گهواره میرفت، جوری نگاهش میکردند که انگار دکل نفتی جابهجا کرده!
آن وقتها مدیریتِ «کارشناسی» ما اینطوری بود که مأمور بهداشت با چنان غیضی به خانه پرجمعیتها نگاه میکرد که انگار عاملِ اصلی سوراخ شدن لایه اوزون، همین بچه چهارم است! شعارِ «فرزند کمتر، زندگی بهتر» چنان توی سرِ ملت کوبیده میشد که مادرِ بیچاره اگر به اشتباه، دفعه پنجم باردار میشد، باید مثلِ مجرمانِ فراری از دستِ «ستادِ حذف کوپن» قایم میشد! یعنی بچه پنجم رسما «فرزندِ ناخوانده دولت» بود؛ نه کوپنی در کار بود، نه قندی، نه روغنی! طفلک به دنیا نیامده، جریمه اقتصادی میشد.
اما حالا چه؟ ورق چنان برگشته که آدم خیال میکند آن کارشناسانِ قبلی، از سیاره دیگری تشریف آورده بودند! حالا بوق و کرنا راه انداختهاند که: «ای والده محترمه! فقط شما زحمتِ زایمان را بکش، ما از شیرِ مرغ تا جانِ آدمیزاد (البته به روایتِ وام و تشویقی) را به پایت میریزیم!»
حالا به مادرِ امروزی میگویند: «بچه بیاور، زمین بگیر! دومی را بیاور، خودروی بدون نوبت بگیر! سومی را بیاور، ماهی 2 میلیون بگیر!» آدم یادِ حراجیهای آخرِ فصل میافتد. انگار آیندهنگری در بلادِ ما مثلِ «یویو» میماند؛ یک روز آنقدر بالا میکشیمش که ملت از ترسِ گرسنگی، وازکتومی را به نانِ شب ترجیح میدهند، یک روز هم چنان شل میکنیم که میخواهیم با 2میلیون تومان (که پولِ دو کیلو گوشت و نیمکیلو پسته هم نمیشود) نسل را بیمه کنیم!
بله قربان صدقه اتان! ما کارهایمان همیشه «کارشناسی» است؛ فقط مشکل اینجاست که کارشناسِ دهه هفتاد احتمالاً با کارشناسِ فعلی، نسبتِ خونی که هیچ، نسبتِ سیارهای هم ندارد! آن زمان بچه زیاد، بیکلاسی و جرم بود؛ الان بچه زیاد، بیزینس و مایه افتخار!
خلاصه که امان از این «آیندهنگریِ» ما که فقط جلوی پایمان را میبیند. یک روز کوپن میبُریم، یک روز پول میپاشیم؛ و این وسط فقط «مادر» است که باید با هر سازِ ناکوکی، تند و کند برقصد.
|
