|
استاندار همدان در نشست اخیر هماهنگی مبارزه با مواد مخدر و پیشگیری از اعتیاد با حضور مدیران دستگاههای اجرایی استان، نسبت به شیوع معضل اعتیاد بین قشرهای جوان و نوجوان اظهار نگرانی کرده و خواستار هماهنگی و اهتمام تمام دستگاهها برای مقابله با چنین معضل بنیان برباد ده شده است.
حمید ملانوری در جمع مدیران استان همچنین اظهار کرده است که حدود ۲هزار معتاد متجاهر در استان شناسایی شده است که باید با اجماع فکری و توانمندی ساختاری و ایدههای فرهنگی تمام دستگاههای اجرایی چارهاندیشی کرده و برای ترک اعتیاد و بازگشت به زندگی آنان اقدام شود.
معضل اعتیاد و گرفتار شدن سرمایههای انسانی در دام چنین عفریت مرگآور در حالی به آینه دق در جامعه ایرانی تبدیل شده است که افراد فرصتطلب و ماهیگیران از آب گلآلود نیز در قالب موادفروش و سوداگران مرگ هر روز بیشتر و بیشتر میشوند و فروش انواع مواد مخدر و مشروبات الکلی به کسب و کار مجرمانه بسیاری از چنین افراد تبدیل شده است. دامنه فعالیت و بازاریابی سوداگران مرگ به فضای مجازی نیز کشیده شده است و متأسفانه این نوجوانها و جوانهای غافل و رها هستند که بیشتر از قشرهای دیگر تحت تأثیر تبلیغات اغواکننده و معرفی تولیدات جدیدی از مواد مخدر در اشکال گوناگون صنعتی قرار میگیرند و ندانسته قدم در راه تاریکی میگذارند که شاید دیگر راه بازگشتی برای آنان باقی نماند.
در چنین شرایط قبح بسیاری از جرایم و بیراههرویها برای قشرهای جوان و نوجوان ریخته شده است و مشاهده پسران و دختران جوان و سیگار به دست در گوشه و کنار و کوچه پسکوچهها و حتی معابر عمومی به عنوان گام نخست ورود به دنیای تاریک اعتیاد به مواد مخدر، قلب هر انسان پاکی را به درد میآورد. اما اینکه چرا بسیاری از دختران و پسران جوان و نوجوان در حال تحصیل، دانسته و ندانسته در دام اعتیاد گرفتار میشوند، درد بزرگی است که لازمه آن آسیبشناسی عالمانه و توجه جدی از سوی مسئولان و متولیان امور فرهنگی و جامعهشناسی است.
اعتیاد و گرایش نگرانکننده و وحشتناک جوانها به مواد مخدر چنانچه در کنار معضلات و آسیبهای ملالآوری نظیر ترک تحصیل و فرار از مدرسه و پیامد آن یعنی وجود حدود ۱۸میلیون بیسواد و کمسواد در کشور، همچنین معضلاتی مانند بیکاری و زمینه کماشتغال برای فارغالتحصیلان مراکز آموزش عالی و از سویی فرار جوانها از ازدواج و پرهیز از فرزندآوری نزد زوجهای جوان و به موازات آن سیر شدید پیری جمعیت در کشور و یا کوچ لایههایی از جامعه پزشکی و پرستاران به خارج از کشور، گذاشته شود، دورنمای تیره و مبهمی از آینده جامعه ما پیش روی مردم و مدیران دلسوز نقش میبندد که چاره آن، راهکاری اساسی و علمی و جامعهنگرانه برای نجات کشور از این وضعیت میباشد.
بدون شک چنانچه ارادهای برای آسیبشناسیهای اجتماعی و ورود جامعه علمی و مراکز تحقیقات دانشگاهی و مطالعهگر به این عرصه وجود داشته باشد، علت بسیاری از سردرگمی جوانها و ناهنجاریهای اجتماعی ریشهیابی خواهد شد، اما اگر از خود آن دختر و پسر جوان بهطور چهره به چهره این پرسش به عمل آید که، پسر جان، دختر جان شما چرا اشتیاق به ادامه تحصیل و پیشرفت نداری؟! چرا با این سن و سال سیگار به دست گرفتهای؟! چرا خود را گرفتار اعتیاد به مخدرها و روانگردانها کردهای؟! پاسخ خواهد داد، به چه امیدی درس بخوانم! این همه همسن و سالهای من زحمت کشیدند، هزینه کردند و درس خواندند و دانشگاه رفتند و آخرش هم شدند مغازهدار یا دستفروش! و دست آخر خواهد گفت من که آیندهای برای خود نمیبینم، پس بگذار توی حال خودم باشم.
شنیدن چنین حرفها و پاسخها از یک جوان و نوجوان درواقع دردآور است، اما به این معنا نیست که چارهاندیشی نکرد و درمان چنین بیماری مزمن اجتماعی را برای فرصتی دیگر گذاشت، فردا خیلی دیر خواهد شد.
|
