|
هر روزنامه، فراتر از کاغذ و تیتر و خبر، روحی دارد که در گذر زمان شکل میگیرد؛ روحی که از حضور آدمهایی جان میگیرد که سالها در تحریریه زیستهاند، با خبر نفس کشیدهاند و با واژهها، تاریخ یک رسانه را نوشتهاند. در میان نامهایی که در حافظه روزنامه همدان پیام حک شدهاند، برخی تنها در آرشیو صفحات باقی نماندهاند؛ بلکه به بخشی از خاطره جمعی همکاران و مخاطبان این رسانه تبدیل شدهاند.
نخستین حضور یک بانو در تحریریه همدان پیام، با آرامشی کمنظیر، وقاری حرفهای و نگاهی عمیق به جهان پیرامون همراه بود؛ حضوری که از همان ابتدا نشان میداد با یک خبرنگار معمولی روبهرو نیستیم. او با تجربهای ارزشمند و درکی مسئولانه از نقش رسانه، وارد فضایی شد که در آن، هر واژه میتوانست بر افکار عمومی اثر بگذارد. گزارشهایش از دل جامعه میآمد؛ از کوچهها، از خانهها، از زندگیهای واقعی. او به سراغ سوژههایی میرفت که شاید در هیاهوی خبرهای روز گم میشدند، اما برای مردم، عین زندگی بودند. این تصویر، روایت ژیلا اتابکی است؛ خبرنگاری که سالهای حضورش در همدان پیام با گزارشهای اجتماعی دقیق، نگاه انسانی و تعهدی جدی به حقیقت شناخته میشود. او از آن دسته روزنامهنگارانی بود که خبر را صرفا یک رویداد نمیدید، بلکه در پس هر خبر، به دنبال انسانها، رنجها، امیدها و روایتهای ناگفته میگشت.
اتابکی در سال ۱۳۸۳ فعالیت حرفهای خود را در مطبوعات استان همدان آغاز کرد؛ در دورانی که فضای رسانهای استان در حال شکلگیری و تثبیت هویت حرفهای خود بود. پس از تجربه همکاری با برخی نشریات، به جمع خانواده همدان پیام پیوست؛ روزنامهای که در آن مقطع، مسیر رشد و تثبیت جایگاه حرفهای خود را سپری میکرد و حضور خبرنگارانی چون او، در شکلگیری این هویت رسانهای نقشی جدی و ماندگار داشت. او در همدان پیام، قلم خود را وقف روایت زندگی مردم کرد؛ از دغدغههای روزمره نوشت، از مشکلاتی که شاید ساده به نظر میرسیدند اما در عمق خود، زندگی انسانها را تحت تأثیر قرار میدادند. گزارشهایش بازتابی از واقعیتهای اجتماعی بود؛ واقعیتهایی که او با دقت، صبوری و حساسیت انسانی به تصویر میکشید. در نگاه او، روزنامهنگاری تنها یک شغل نبود؛ نوعی مسئولیت اجتماعی بود، تعهدی به دیده شدن کسانی که کمتر دیده میشوند.
تجربه، دقت و توانمندی حرفهای ژیلا اتابکی باعث شد تا مسیر کاری او تنها به تحریریه همدان پیام محدود نماند. او بعدها مسئولیت سردبیری روزنامه هگمتانه وابسته به شهرداری همدان را بر عهده گرفت؛ جایگاهی که بیش از 2سال در آن فعالیت کرد و تجربهای تازه به کارنامه حرفهای خود افزود. با تغییرات مدیریتی، این همکاری به پایان رسید، اما مسیر حرفهای او متوقف نشد.
بازگشت اتابکی به همدان پیام، بازگشت یک خبرنگار به خانهای آشنا بود؛ تحریریهای که بخش مهمی از خاطرات حرفهای و هویت رسانهای او در آن شکل گرفته بود. او بار دیگر در کنار همکارانش قرار گرفت و با تجربهای پختهتر، نگاهی دقیقتر و قلمی سنجیدهتر، به روایت مسائل جامعه ادامه داد؛ گویی هر بازگشت، فرصتی تازه برای عمیقتر دیدن و دقیقتر نوشتن بود. پیش از حضور در مطبوعات همدان، او مسیر رسانهای خود را در استان کرمانشاه آغاز کرده بود و سابقه همکاری با بنیاد حفظ آثار و میراث فرهنگی در استانهای کرمانشاه و البرز را نیز در کارنامه داشت. همچنین فعالیتهای مطبوعاتیاش در استان البرز ادامه یافت؛ تجربههایی که هر یک، لایهای تازه به نگاه حرفهای او افزودند و در شکلگیری سبک کاریاش در همدان تأثیرگذار بودند.
ژیلا اتابکی تنها یک خبرنگار نبود؛ او در کنار فعالیت حرفهای، نسبت به مسائل صنفی خبرنگاران نیز حساس و مسئول بود. عضویت در کمیته خبرنگاران خانه مطبوعات استان همدان، بخشی از همین دغدغهمندی بود؛ تلاشی برای بهبود شرایط جامعه رسانهای و پیگیری حقوق همکارانی که در همان مسیر قلم میزدند.
اما مسیر زندگی او، همچون بسیاری از روایتهای انسانی، بیچالش نبود. بیماری بهتدریج بر زندگیاش سایه انداخت. پس از انجام عمل جراحی و پیگیریهای درمانی، مشخص شد با بیماری سختی روبهروست؛ بیماریای که با وجود روحیه مقاوم او و تلاش پزشکان، در نهایت مجال ادامه مسیر را از او گرفت.
ژیلا اتابکی در دهم مهرماه ۱۳۹۰، در ۴۹ سالگی، پس از سالها تلاش در عرصه فرهنگ و رسانه، چشم از جهان فروبست؛ اما نام او از حافظه رسانهای همدان پاک نشد. او در ذهن همکارانش، نه فقط به عنوان یک خبرنگار، بلکه به عنوان انسانی مسئول، دقیق و متعهد باقی مانده است.
از او 2دختر و یک پسر به یادگار مانده است؛ و میراثی فراتر از خانواده، در قالب واژههایی که در صفحات مطبوعات ثبت کرد. روایتهایی از مردم، از زندگی، از جامعه؛ روایتهایی که همچنان در حافظه رسانهای همدان زندهاند و ردپای قلم او را در تاریخ این شهر ماندگار کردهاند.
روحش شاد و یادش گرامی
|
