|
1- هفته گذشته سرانجام از احزاب استان همدان که مدتهاست خبری از آنها در تحولات سیاسی استان نیست، خبری داغ منتشر شد که بر اساس آن ۳۲ نفر از اعضای هیأترئيسه و شورای منطقهای حزب اتحاد ملت در همدان در مخالفت با رویکرد این حزب استعفا کردند.
این افراد با انتشار بیانیهای فعالیتهای این حزب اصلاحطلب را «در حد چند تاکتیک انتخاباتی و تلاش برای کسب مناصب مدیریتی توصیف کردند.»
اعضای مستعفی حزب اتحاد ملت همدان در این بیانیه آوردهاند: «به اعتقاد ما اولویت در هر حرکت اصلاحطلبانه حفظ اعتماد مردم و سرمایه اجتماعی جریان اصلاحطلبی است، اما در بیان مواضع رسمی، در موضوعاتی مهم شاهد تعلل، فرصتسوزی و سکون حزب بودهایم.»
2- این استعفا اگرچه با تعابیر گوناگونی تحلیل میشود اما میتواند شاهدی بر آغاز اصلاحات در درون اصلاحات باشد که استان همدان در آن پیشرو بوده است. اصلاحات و بازبینی، راهی که اصلاحطلبان تاکنون رفتهاند و فاصله گرفتن از آنچه دلیل بیاعتمادی جامعه به آنها و در نتیجه کاهش مشارکت در انتخاباتها شده، امری ضروری است.
مواردی از این آسیبشناسی در این بیانیه ذکر شده است، مواردی چون تعلل، فرصتسوزی و سکوت که بارها احزاب بهدلیل آن نقد شدهاند.
3- این استعفا دلیلی بر وجود دوگانگی درباره نوع نگاه به فعالیتهای آینده، در جریان اصلاحات بر سر حضورهای ائتلافی انتخاباتی و ماندن در قدرت و تلاش برای کسب مدیریتها به هر قیمت با طرفداران شفافیت، صراحت و صداقت با مردم است.
این دوگانگی مدتهاست در جناح اصلاحطلب مطرح است و بهنظر در انتخابات 1400 ریاست جمهوری، بدنه اصلاحات راضی به هزینهکرد این گفتمان توسط سران این جناح برای ائتلاف با معتدلینی چون لاریجانی نیست و خواهان حفظ سرمایههای اجتماعی این جناح با فعالیت مستقل و شفاف است.
4- گفتمان اصلاحات هرچند از دوم خرداد با ورود به اجرا در تاریخ معاصر قوت بیشتری گرفت اما پس از آن و بهویژه در انتخابات نتوانست به قوت و قدرت آنسالها برگردد.
بسیاری در چرایی عقبرفت اصلاحات مواردی چون اصرار به حضور در قدرت و اجرا، به هر شکل و یک روز با ائتلاف و روز دیگر با نام امید و روز دیگر با نام سیاستورزی را عنوان میکنند.
به همین دلیل است که فاصلهگرفتن از کار و فعالیت سیاسی و انجام فعالیتهای اجتماعی و در اصطلاح پیگیری اصلاحات اجتماعی با فعالیت در تشکلها و سمنها، امروز در این جناح طرفداران بیشتری دارد و از سوی برخی نظریهپردازان اصلاحات نیز مطرح شده است.
5- در این استعفا یک موضوع دیگر نیز روشن است و آنهم دیکته از بالا به پایین در برخی نشستهای اصلاحطلبان، برخلاف شعار دموکراسی و تصمیمگیری از پایین به بالا است.
در بیانیه استعفا، بیتوجهی سران حزب به مواضع بدنه بیان شده که از باور نداشتن عملی برخی اصلاحطلبان به شعارها و آرمانهای گفتمان اصلاحطلبی بهعنوان گفتمانی که در آن و با آن حیات سیاسی آنها معنی یافته، حکایت دارد.
6- تفکری در گروهی از اصلاحطلبان شکل گرفته که تمام صحنه سیاست ایران را برای اصولگرایان خالی کنند تا آنها که اکنون قوای قضاییه و مقننه و بسیاری از دستگاهها و نهادهای دیگر را در اختیار دارند، قوه مجریه را نیز کامل در اختیار بگیرند تا در عمل متوجه شوند که راهکاری بهتر از راهکارهای اصلاحات برای پیشبرد امور کشور وجود ندارد.
این تفکر بر این مبنا است که اصولگرایان در مقام نقد حرکات اصلاحطلبان، میتوانند خوب عمل کنند اما وقتی همه قدرت کشور در دست آنها باشد، چون برنامه و راهکاری ندارند و دیگر بهانهای هم برای انتقاد از اصلاحطلبان ندارند، دوباره کاری خواهند کرد که امید و اعتماد مردم به اصلاحات افزایش یابد.
بر این اساس کار حزبی و انتخاباتی کردن بیمعنی است و باید صحنه را به اصولگرایان داد تا در این شرایط حساس نتوانند مطالبات مردم را که به آن با انتقاد از اصلاحطلبان و معتدلین دامن زده و مطالبات را افزایش دادهاند، پاسخ دهند و در نتیجه اعتبار آنها زیر سؤال برود.
7- برخلاف این نگاهها و استعفاها، گروهی از اصلاحطلبان همچنان بر رقابت با اصولگرایان در ائتلاف با معتدلین یا اختصاصی اصرار دارند و هر روز یک یا چند کاندیدا برای جبهه اصلاحات در انتخابات ریاست جمهوری میتراشند.
با این اوصاف، رقابت در گفتمان اصلاحطلبی از هماکنون بین طرفداران تداوم فعالیت سیاسی و فاصله گرفتن از فعالیت سیاسی و واگذاری تمامی صحنهها و مسئولیتها به اصولگرایان آغاز شده و این رقابت و چالش در حزب اتحاد باقی نخواهد ماند و بحث اصلی گفتمان اصلاحطلبی و احزاب اصلاحطلب در ماههای اخیر خواهد بود.
|
