|
با نزدیک شدن به انتخابات مجلس شورای اسلامی در اسفندماه امسال، بار دیگر به تدریج گفتوگو درباره شرکت یا شرکتنکردن در آن، در میان بازیگران عرصه سیاست، و نه لزوماً مردم، در گرفته است. در مسأله انتخابات آنچه که مهم است، انتخاب بهترین گزینه از بین کاندیداهای موجود است. به این معنی که لازم است انتخاب ما بر اساس بینشی عقلانی باشد بهگونهای که بتوانیم از آن در برابر عقل سلیم دفاع کنیم.
یکی از افراد فعال سیاسی که خودرا رضایی معرفی کرد در این باره چنین بیان کرد: میزان مشارکت شهروندان در انتخابات، نهتنها در ایران، که در همه نظامهای سیاسی که برگزاری انتخابات را مبنای شکلگیری فرایندهای تصمیمگیری خود قرار دادهاند، با میزان اثرگذاری رأی آنها، نسبت مستقیم داشته است. از همین روست که میبینیم در مقاطع تاریخی معینی مثل سالهای نخست پس از پیروزی انقلاب مشروطیت تا کودتای ۱۲۹۹، از سقوط و خروج پهلوی اول در شهریور ۱۳۲۰ تا کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ و از پیروزی انقلاب اسلامی تاکنون، شاهد حضور فعالتر شهروندان هستیم، در نظامهای سیاسی مردمسالار، ضرورت شرکت در انتخابات در یک منظومه حق و تکلیف حاکم بر رابطه میان شهروندان و حکومت تعریف میشود. این منظومه، بر اساس رابطهای دوسویه شکل میگیرد؛ حکومت موظف به حفظ حقوق تعریفشده شهروندان هم در عرصه عمومی و هم در عرصه خصوصی در قانون اساسی و جاری در قوانین عادی در جهت برآورده شدن مطالبات عمومی آنان است و شهروندان نیز خود را مکلف به پیروی از قوانین و دستورالعملهای ناشی از آن میدانند.
حسنی که تمایلی به معرفی شغل خود نداشت به خبرنگار همدانپیام گفت: رأیدادن حق ماست، شرکت در انتخابات یک وظیفه قانونی نیست، چون قرار نیست کسی به خاطر رأی ندادن، ما را تنبیه یا جریمه کند. در واقع رأی دادن یک حق است که در صورت تمایل میتوانیم از آن استفاده کنیم.
همین امروز مردم زیادی در جهان برای داشتن حق رأی میجنگند و عده بسیاری در این راه میمیرند. امروز در برخی کشورهای عربی، زنان حق رأی ندارند و فعالان سیاسی و اجتماعی برای احقاق این حق تلاش میکنند و در مواردی هزینهای سنگین میپردازند.
حالا این حق در کشور ما وجود دارد. حقی که برای داشتنش تلاش کردیم. حقی که برای داشتن آن زحمت بسیاری کشیدیم. امروز زنان و مردان، مستقل از زبان و رنگ و قومیت، حق دارند که رأی خود را در صندوق بیندازند و از این حق استفاده کنند.
یکی از کسانی که دانشجوی کارشناس ارشد حقوق است در این باره گفت: برخی مردم فکر میکنند که شرکت نکردن در انتخابات، یعنی رأی دادن به هیچکدام از گزینههای موجود. آنها فکر میکنند که رأی ندادن به معنای اعتراض به فهرست نامزدهای انتخاباتی است و دوست دارند صدای اعتراضشان شنیده شود.
وی در ادامه گفت: هر برگه رأی اهمیت دارد ممکن نیست که تمام نامزدهای انتخابات مثل هم باشند و پیروزی هرکدام از آنها بر زندگی ما اثر نگذارد.
حضور مردم و انتخابات، از مهمترین المانهای یک نظام مردمسالار است. شرایط در هیچ کشوری ایدهآل نیست. اما حضور مردم موجب میشود که یک کشور رفتهرفته به ایدهآل نزدیک شود. هر رأی خاموش، رسیدن به بلوغ کامل سیاسی را کند میکند.
یک مدیر بانک که در یکی از بانکهای همدان کار میکند، گفت: واقعا نمیشود همه را شناخت اما به آنهایی که نباید رأی بدهیم را میشود به راحتی شناخت و آنها را پیدا کرد. اگر میخواهیم نمایندهای را به پارلمان بفرستیم که به فکر مردم شهرش و کارهای آنها باشد و
وظایف نمایندگی خود را انجام دهد باید به کسانی که رأی بدهیم که اهل زیاد خرج کردن و بریز و بپاشهای انتخاباتی نیستند.
آنهایی که در ایام انتخابات هر روز ناهار و شام میدهند، رأی میخرند، سالنهای آنچنانی برای مراسم خود رزرو میکنند و هزار کار دیگر که به واسطه آن به صندلیهای سبز برسند قطعا نمایندگان خوبی برای مردم نیستند.
این افراد اگر به مجلس بروند برای مردم کار نمیکنند. آنها به مجلس میروند تا خرجهای انتخاباتیشان را با هزینه کنندگان صاف کنند. بالاخره همه اینها بدهی است و باید پاس شود.
کسی که هر روز شام و ناهار میدهد و اندازه یک ریاست جمهوری برای انتخابات مجلس خرج میکند و تبلیغاتی خارج از عرف شهر و استانمان دارد، بیایید این قرار را با هم بگذاریم که به او رأی ندهیم. اگر دیدیم از ستاد او، ظرف غذاست که به نقاط مختلف شهر میرود، به او رأی ندهیم. اگر دیدیم کارتهای هدیه بدون حساب و کتاب پخش میشود به او رأی ندهیم و هر کس در شهر خودش میتواند به چشمانش اعتماد کند و به آنهایی که نمیخواهد رأی بدهد را بشناسد.
|
