|
یک سال دیگر بر ما گذشت، سالی که در لحظههای آغازش رو به خدا نشستیم و با تمام وجود دست به دعا بردیم تا به مدد الهی حال و روز جهان بهتر از این باشد و از جنگ و بلا و دسیسه سیاستبازان و زیادهخواهان رهایی یابد.
دعا کردیم تا هموطنان از تنگناهای اقتصادی و بیکاری و سردرگمی جوانهای خود، ره به ساحل آرامش و رفاه و آسایش جویند و درد و مصیبتهای کرونایی را برای همیشه در سیاهچالههای خاطرات خود به فراموشی سپارند .
سال گذشت و اینک در واپسین روزهای سال پر از درد و محنت، محتاج دعای دیگری هستیم تا مگر خدای کریم و رحیم، سال بهتری پیش پایمان بگذارد و راضی نباشد بیش از این در بوته آزمایش و سنجش ایمان و توکل به ذات اقدسش، روسیاه بمانیم .
یکسال گذشت و هر روزمان اگر نگوییم بدتر که چون دیروزمان گذشت و واژه تکرار و تکرار را در هر لحظه از عمر رو به افول خویش زمزمه کردیم.
در این یکسال هرگز از کار و وظیفه خطیری که به عهده داریم، نبریدیم و نوشتیم و نوشتیم و در سطوری از گنجینههای تاریخ این کهن سرزمین و این شهر پای گرفته از بن تمدن بشری، لحظه به لحظه و روز به روز به ثبت رساندیم که چه بر ما میگذرد و مردمان این برهه از تاریخ زندگی را چگونه به سر کردهاند .
سالی که رو به پایان میرود، 41مین سالی بود که مینوشتم و تنها در این یکسال که میرود آخرین سال نوشتنم باشد، با یک یا دو شماره کم و بیش ۲۵۰ مقاله و یادداشت و بعضاً گزارشهای خبری در صفحات روزنامه همدان پیام به امانت گذاشتم، انصافاً هر آنچه چکیده مشاهدات و شنیدههای مطالعاتی و تحقیقاتیام بود، بدون کم و کاست و بدون هیچ نظرتنگی یا اعمال سلیقه از جانب مدیران روزنامه در شمارههای روزانه به چاپ رسید و منعکس شد. نه فقط در این یکسال، بلکه در تمام ۱۵سالی که با همدانپیام افتخار آشنایی و خدمت داشتهام، تاکنون بر آن نبودهام تا سؤال کنم، بازتاب نوشتههایم چگونه بوده است و آیا تاکنون شکایتی یا قدردانی از جانب مخاطبان در خصوص مطالبم شما را آزار داده یا موجب دلگرمیتان شده است یا نه؟، چون اطلاع دارم یک پای مدیرمسئول محترم روزنامه دائم در محاکم مطبوعاتی بوده است تا نسبت به قضاوتها یا برداشتهای منفی از موضوعات انتقادی روزنامه پاسخگو باشد، اما خوشبختانه یا مطالب و گزارشهای خبری این نگارنده آنچنان قابل اعتنا نبوده که مخالفت و شکایت کسی و جایی را بیانگیزد و یا آنقدر درست و میزان و مطابق واقعیتهای ملموس جامعه استانی بوده است که به مصداق (حرف حساب، جواب ندارد)، مشمول مرور زمان شده است.
ناگفته نماند، در تمام عمر ژورنالیستی که از سر گذراندهام، بازتاب مطالبم به گونهای بوده است تا مخاطبان آشنا از شخصیتهای فرهیخته علمی و سیاسی و فرهنگی گرفته تا مردم کوچه و بازار، با نظریات مثبت و قدرشناسانه همراهی کنند و خداوند عادل گواه است که تمام اندوخته و حاصل عمر بلند دوران خبرنگاری و نویسندگیام، همانا تشویق و قدردانی لفظی و کتبی اشخاص محترم و بلندنظر بوده و هست .
باری، این سال آخری هم حدود ۲۵۰ شماره یادداشت و مقاله با توان حداقل ۷۰۰ صفحه کتاب به سوابق خدمتم در روزنامه همدان پیام و در بازتابهایی که داشته در برخی نشریات و خبرگزاریها افزودهام.
مطالبی که البته اگر شامل مناسبتهای تقویمی و سالگردها و انتخابات و آیینهای ملی و مذهبی میشده است، ولیکن بیشتر در حوزههای مردمی و مشکلات اقتصادی و پیامدهای بیماری منحوسکرونا است .
زندگی ژورنالیستی در کنار مشکلات و درد و رنج مردم یک جامعه خیلی سخت و جانگاه است. یک روزنامهنگار لاجرم، علاوه بر سنگینی مشکلات خانوادگی و شخصی و با وجود محدودیتهای فراوان اجتماعی، باید در کنار مردم خود باشد، باید مطالبات مردم را با دل و جان درک کند و اگرچه خودش از زاویه دیگری به مسائل جامعه نگاه کند، اما باید چشم مردم باشد و چیزی را به ذهن خود بسپارد که در اذهان عمومی وجود دارد. ما در جامعهای زندگی میکنیم که به لحاظ اعتقادات دینی و شرایط موجود سیاسی، علاوه بر واقعیتهای تحمیل شده جامعه خود، نسبت به اتفاقات جوامع دیگر هم بیتفاوت نیستیم، چون درد و رنج بشری را بهتر و عمیقتر از ملتهایی که از رفاه و آسایش نسبی بیشتری برخوردار هستند، درک میکنیم .
این باور در ذهن هر ایرانی شریف و استوار نهادینه است که تا دنیا رنگ آرامش و آسایش به خود نبیند، ما همچنان در جستوجوی آرامشی پایدار و واقعی برای خود هستیم و دست به دعا داریم که ای خالق هستی، سال نو را به گونهای قرار بده که بشریت از چنگال اهریمنهای زمان رهایی یابند و خورشید شرقی هم از افق شرقی و واقعی خود به زوایای تاریک زندگیمان بتابد.
|
