|
در حالی که سرابهای نهاوند به عنوان یکی از مهمترین ظرفیتهای طبیعی و گردشگری غرب کشور شناخته میشوند، وضعیت کنونی برخی از این جاذبهها بهویژه سراب فارسبان، تصویری نگرانکننده از شکاف میان وعدهها و واقعیتهای موجود را به نمایش گذاشته است.
میزان بیتوجهی به سراب فارسبان به حدی رسیده که از نگاه هر گردشگر و بازدیدکنندهای، این مجموعه طبیعی روزبهروز به سمت فرسودگی و تخریب بیشتر حرکت میکند. گویی هنوز زمان آن نرسیده است که مسئولان شهرستان برای ساعتی از پشت میزهای اداری فاصله گرفته و نظارتی میدانی و مؤثر بر وضعیت این سرمایههای طبیعی داشته باشند؛ سرمایههایی که در عصر فناوری، هوش مصنوعی و توسعه گردشگری هوشمند، همچنان با ابتداییترین نیازها از جمله تأمین و نگهداری سرویسهای بهداشتی مناسب دستوپنجه نرم میکنند.
سراب فارسبان با طبیعتی بکر، چشماندازی منحصربهفرد و موقعیتی ارزشمند، ظرفیت تبدیل شدن به یکی از قطبهای گردشگری، اشتغالزایی و رونق اقتصادی منطقه را دارد. این جاذبه طبیعی میتواند در کنار سایر سرابهای نهاوند، نقش مهمی در معرفی شهرستان در سطح ملی و حتی فراملی ایفا کند؛ ظرفیتی که امروز در برزخ میان شعارهای توسعهای و وضعیت موجود رها شده است.
بیتردید اگر چنین ظرفیتی در منطقهای دیگر قرار داشت، مسئولان و متولیان آن حوزه با برنامهریزی، سرمایهگذاری و نظارت مستمر، از تمامی ظرفیتهای آن برای توسعه و پیشرفت منطقه بهره میگرفتند. اما آنچه امروز در سراب فارسبان مشاهده میشود، فاصلهای معنادار با چنین رویکردی دارد.
این سراب در سالهای گذشته شاهد اجرای پروژههایی همچون سیستم روشنایی، نصب برج نوری، ایجاد مسیرهای پیادهروی گردشگری و برخی زیرساختهای خدماتی بوده است؛ پروژههایی که با صرف هزینههای قابل توجه از محل بیتالمال اجرا شدند. با این حال، نبود مدیریت و نظارت مستمر سبب شده بخش قابل توجهی از این زیرساختها از بین برود یا کارایی خود را از دست بدهد. نتیجه این وضعیت، چهرهای رهاشده و نامناسب از یکی از مهمترین جاذبههای طبیعی نهاوند است که هر گردشگر و مسافری را با حسرت و تأسف روبهرو میکند.
از مشکلات مسیرهای دسترسی گرفته تا خاموشی تأسیسات روشنایی و نبود یا غیرفعال بودن سرویسهای بهداشتی، همگی نشانههایی از کمتوجهی به سرمایهای هستند که میتوانست نقش مهمی در رونق گردشگری شهرستان ایفا کند.
بسیاری از فعالان و علاقهمندان حوزه گردشگری معتقدند در هیچ دورهای سرابهای نهاوند تا این اندازه با غفلت و بیتوجهی مواجه نبودهاند؛ آن هم در شرایطی که پرونده ثبت جهانی سرابهای غرب کشور با محوریت نهاوند در مسیر بررسی و ارسال به سازمان یونسکو قرار دارد.
فرصتی ارزشمند که میتواند جایگاه گردشگری نهاوند، استان همدان و حتی کشور را در سطح بینالمللی ارتقا دهد.
با این حال، آنچه بیش از هر چیز به چشم میآید، ضعف در نظارت، نبود برنامهریزی منسجم و تأخیر در تصمیمگیریهای اجرایی است.
وضعیتی که نهتنها روند توسعه را کند کرده، بلکه زمینه تخریب تدریجی زیرساختهای موجود را نیز فراهم آورده است.
کار به جایی رسیده که دستگاه قضایی نیز ناچار به ورود شده است. دادستان نهاوند در مقاطعی با توجه به غیرقانونی بودن دریافت هزینه ورودی در سراب گاماسیاب و نبود مصوبه قانونی، دستور لغو آن را صادر کرد. در سراب گیان نیز به دلیل نارضایتی گردشگران از سطح خدمات ارائهشده، اجرای این موضوع تا تعیین تکلیف نهایی متوقف شد.
با این حال این پرسش همچنان مطرح است که آیا برگزاری نشستهای تعیین تکلیف و پیگیری مسائل اجرایی سرابها نیز باید با ورود دستگاه قضایی انجام شود؟
در تازهترین تحرکات، نماینده مردم نهاوند در مجلس شورای اسلامی با برگزاری نشستی در سازمان منابع طبیعی، موضوع تعیین تکلیف وضعیت سرابها و امکان ورود بخش خصوصی به حوزه سرمایهگذاری گردشگری را مطرح کرده است.
پیش از آن نیز از رایزنی با سازمان منابع طبیعی و آبخیزداری کشور برای تهیه طرحهای گردشگری و فراهم شدن زمینه حضور سرمایهگذاران از طریق مزایده خبر داده شده بود.
همچنین استاندار همدان در بازدید از سرابهای نهاوند بر لزوم رسیدگی، حفاظت و نظارت بیشتر بر این ظرفیتهای ارزشمند تأکید کرده بود. اما با وجود تمامی این جلسات، وعدهها و تأکیدها، واقعیت موجود نشان میدهد که هنوز اتفاق مؤثری در راستای احیای زیرساختها و بهرهبرداری مطلوب از این ظرفیتهای کمنظیر رخ نداده است. سرابهای نهاوند امروز بیش از هر زمان دیگری نیازمند تصمیمهای عملی، مدیریت یکپارچه و نظارت مستمر هستند.
در غیر این صورت، فرصتهای ارزشمند گردشگری، اقتصادی و حتی ثبت جهانی این میراث طبیعی، همچنان در میان انبوهی از وعدهها و شعارها گرفتار خواهد ماند.
|
