|
این روزها سوژه شدن «کرونا» از رسانهها فراتر رفته و به موضوع انشای کودکان و نوجوانان تبدیل شده است. «امیرعلی مصطفی» دانشآموز کلاس ششم ابتدایی از استان کرمانشاه انشای خود را با موضوع کرونا برای «همدانپیام» ارسال کرده است که در ذیل میخوانید.
«هر روز از خواب بیدار میشدیم و خیلی عادی آماده میشدیم و با خیال راحت راهی مدرسه میشدیم و در میان سر و صدای همکلاسیها روز را سپری میکردیم.»
واقعا شاید پیش نمیآمد دستهایمان را هم در طول روز داخل مدرسه بشوییم. به هم تغذیه تعارف میکردیم و به لقمههای همدیگر هم ناخنک میزدیم. آنروزها فکر نمیکردیم که چقدر در آرامش هستیم و توجهی به نعمت بزرگ ارتباط با همدیگر نمیکردیم. تا اینکه یکباره همهچیز مشکوک شد؛ زمین، هوا، نفس کشیدن، غذا خوردن، دست دادن، روبوسی کردن، بغل کردن همکلاسی و...
دیگر واژه کرونا، قرنطینه، الکل و ماسک آنقدر عادی و ضروری شد که جای همه چیزهای عادی زندگیمان را گرفت. یک بیماری ویروسی کوچک اما بدشکل توجه همه را جلب کرد و با آمدنش همه ما را از هم دور کرد.
بعضی از افراد بیمار شدند و بهبود یافتند و برخی دیگر نیز متأسفانه فوت کردند.
بهدلیل نجات از این بیماری مجبور شدیم از هم دور بمانیم و در خانههایمان بمانیم و حتی عید سال 99 به دید و بازدید هم نرفتیم و با تلفن احوال همدیگر رو پرسیدیم، مدرسههایمان تعطیل شد و تا حالا به مدرسه نرفتهایم و در خانه قرنطینه هستیم، درسهایمان را با تلویزیون و اینترنت میبینیم و یاد میگیریم.
هیچ کس حتی فکر نمیکرد که تمام مدرسهها تعطیل باشند و ما در خانه بمانیم و جایی نرویم، شاید همه فکر میکردند که مثل سالهای پیش آجیل میخرند و دید و بازدید میروند و بچهها فکر میکردند که باخیال راحت بازار میروند و پوشاک و لباس نو برای سال جدید میخرند، ولی اوضاع خوب پیش نرفت و تمام فکرها غلط از آب درآمد.
حالا هم از بین رفتن کرونای زشت به آرزوی شبها و روزهایمان تبدیل شده است. حالا دیگر این ماسکهای سفید اجازه نمیدهند حتی لبخندهای همدیگر را ببینیم. حالا بوی تند الکل ضدعفونی جای همه بوهای خوب بهار را گرفته است و حالا اصلا درس خواندن در خانه را دوست نداریم و امیدواریم هرچه زودتر مدرسهها باز شوند و همه همکلاسیها پس از مدتها همدیگر را بغل کنیم و دستهای یکدیگر را فشار دهیم و قول دهیم مواظب سلامت یکدیگر باشیم.»
|
