|
سیام ذیالقعده مطابق با بیستم تیرماه، سالروز ازدواج زندگیساز امام اول شیعیان جهان حضرت علی(ع ) با دخت گرامی پیامبر عظیمالشأن اسلام حضرت فاطمه زهرا(س) است .
هدف والای تشکیل زندگی، سادگی و بیپیرایگی و پیمان عشقی آسمانی، از ویژگیهای بارز ازدواج هدفمند این دو گوهر پر فروغ خاندان عصمت و طهارت است که در وجود سرشار از صداقت و پاکی و اخلاص و بندگی مولای متقیان علی(ع) و صدیقه کبری(س) متجلی است و بر زندگانی و حیات شیفتگان و رهروان این دو بزرگوار الگو و معنا میبخشد.
اساساً با مشیت الهی در راه استقرار عدل و تمدن بشری است که زندگی و منش ائمهاطهار(ع) و معصومین(ع) از لحظههای شکوه میلاد تا طریقت ازدواج و تربیت اولاد و مردمداری و سیاستورزی و جهاد در راه تحقق آرمان الهی، برای جامعه مسلمین و انسانهای آزاده جهان الگو قرار گیرد.
شیوه ازدواج و همسرداری امام اول شیعیان جهان و بانوی اول اسلام در تمام ادوار پر فراز و نشیب تاریخ اسلام، اجراییترین الگویی است که انسانهای آیندهنگر از تمام اقوام و تبار و ملیتهای جهانی، سرلوحه زندگی خود قرار دادهاند و بدین گونه است که شریعت اسلامی در قاموس همسرداری و نجابت و وفاداری به همسر و پایبندی به اخلاق و شرف زناشویی در جوامع متعهد تاکنون زنده و پویا مانده است و اگر غیر از این بود شالوده ازدواج پاک و ارزشهای والای همسرداری و فرزندآوری و پایمردی در زندگی مشترک تاکنون به طور کامل از هم پاشیده بود. جای بسی امیدواری و دلخوشی و سربلندی است که انسانهای خداجو و اهل کتاب در هر کجای دنیا حلقههای تشکیلدهنده زنجیره زندگی زناشویی و خانوادگی خود را به ریسمان الهی و اعتقادات قلبی نسبت به مدد معصومین(ع) و قدیسین در هنگامه مشکلات متصل دارند و آنجا که چنین نبوده هیچ زندگی و همزیستی مشروعی دوام و بقا نیاورده و متلاشی شده است .
امروزه راه نجات جوامع انسانی، بهویژه ارزشهای دینی و الهی از منجلاب پستی و فنا ترویج ازدواج آسان در بین جوانهاست. متأسفانه رسوخ برخی فرهنگ غلط و مندرآوردی در بین خانوادههای ایرانی نه تنها راه ازدواج آسان را بسته است، بلکه جوانها را نیز از تشکیل خانواده و انتخاب همسر برای زندگی پاک و اخلاقمدار گریزان ساخته و برخی عادتهای مضر و کفزا در مخیله جوانان شکل گرفته است که سرانجامش نیستی و پوچی و فنا و مرگ در تنهایی و غربت خواهد بود .
شوربختی و نادانی نسلهای در سن ازدواج و بسیاری خانوادههای ایرانی این است که همان آدابورسوم ازدواج که از سویی متصل به ارزشهای دینی بود و از سویی نیز ریشه در سنتهای ناب ایرانی داشت، زیر پا گذاشته و به سمت تجددگرایی و میهمانهای دیکته شده در مراسم عروسیها گراییدهاند. تفاوت فاحش جشن ازدواج نسلهای پیشین ایرانی با حرکتهای مد شده نسلهای امروزی این است که، جشنهای عروسی پدران و مادران ما که سینه به سینه و دهان به دهان از نیاکان و گذشتگان باقی بود، هیچ هزینه اضافی و بیجا بر صاحبان عروسی تحمیل نمیکرد و مراسم عقد و ازدواج قاعده و قراردادی تعاونی گونه بود که با پویش و گردهمایی فامیل و در و همسایه و دوست و آشنا شکل میگرفت. در این گونه مراسم عروسی نه تنها ملزومات جشن بده و بستان میشد و هرکس به فراخور حال و بضاعت خویش مایحتاج برگزاری عروسی فامیل دور و نزدیک را فراهم میساخت و در کارهای معمول و تدارک جشن پختوپز و رفتوروب مشارکت میکرد، بلکه با جمعآوری هدیه نقدی برای خانواده عروس و داماد، تسهیلات لازم فراهم میگردید و بدین وسیله هزینههای برگزاری مراسم عروسی تأمین میشد و چه بسا پول و سرمایهای هم برای عروس و داماد یا خانواده آنان باقی میماند تا زمینه کسبوکار و اشتغال آنان فراهم گردد و این قاعده برای نسلهای بعدی به نوبت در عروسیهای فامیل رعایت میشد و هیچ مراسم عروسی نبود که خانه خرابکن باشد. امروزه ولی برخی مراسم سلیقهای و تقلیدی و چشم و همچشمی رایج است و تشریفات خانهخراب کنی بر صاحبان عروسی و زوجهای جوان تحمیل میکند که نه تنها برای ادامه زندگی زناشویی مشکلگشا نیست، چه بسا موجب تحمیل هزینههای کمرشکن بر طرفین شده و بدهکاری و اقساط سنگین وام و دلخوریهای پیشبینی نشده بشود و زندگی آینده زوجین را به خطر اندازد. و اما کرونا در 2سال اخیر به مصداق عدو شود سبب خیر اگر خدا خواهد، جلوی خیلی از مراسم شلوغ عروسیها را گرفته است و برخی تشریفات زیادی و مشکلساز در عروسیها به اجبار حذف شده است که میتواند برای بسیاری خانوادههای تنگدست و ناگزیر یک توفیق اجباری باشد. آخر مگر چه درد و ایرادی دارد که هزینههای کمرشکن و بیخاصیت مراسم نوظهور عروسی، خرج احتیاجات واقعی و چارهساز جوانهای تازه ازدواج کرده بشود.
در خبرها آمده بود، به لحاظ حذف برخی تشریفات زیادی و تحمیلی در عروسیها به علت محدودیتهای کرونایی، آمار نسبی ازدواج بین جوانهای ایرانی در ماههای اخیر بالا رفته است.
|
