|
امروز، همدان یکی از دلسوزترین روحانیان دهههای اخیر خود را تا باغ بهشت تشییع کرد.
غیاثالدین طاها، از جمله روحانیانی بود که علاوه بر تسلط بر فقه و فلسفه، عرفان فقه محوری را دنبال میکرد که با صوفیگری رایج و دیگر نحلههای بریده از مذهب فقهی مرزبندی آشکاری داشت. وی با پذیرش امامت جمعه در شهرهای فامنین و همدان؛ عرفان در میانه میدان بودنی را تجربه میکرد که با گریز از جمع و پنهان شدن در زیر عبای مریدپروری منافات داشت.
طهمحمدی در حالی که غرق در سیاست بود و در کسوت نمایندگی رهبری با تمام وجوه سیاستورزی استانی آشنا و دمخور بود؛ در جهانی دیگر سیر میکرد که سیاست رایج را چون سُهراب، قطاری خالی میدانست.
صفبندیهای اصطلاحی و خطونشان کشیدنهای مرسوم برای این مقام و آن مقام در سلوک شخصی و اجتماعیاش راهی نداشت و در اوج دعواها و بگیر و ببندهای سیاسی در اقیانوسی از آرامش، کشتی خویش را جوری حرکت میداد که کشتینشینان را به قلق و اضطراب نکشاند.
عهدی که با خود و خدایش بسته بود، پشت پا زدن به همه دادنها و ندادنهای دیگران بود و جوری رفتار میکرد که همه چیز برایش علیالسویه بود و اگر قدمی برمیداشت از سر خداترسی برای انجام وظیفهای بود که بر دوشش نهاده بودند؛ وگرنه از هر چه بوی بالانشینی و موهبتهای پیرامونی آن میداد، میگریخت.
از امروز او دیگر در میان ما نیست و با انباشتههایی از عمر گرانمایهاش به دیدار معبودش شتافته است؛ اما راهی که او با صبوری گشود و با وجود بیمهریها در کنار مردم ماند و پا پس نکشید؛ میتواند چراغ راهی باشد برای کسانیکه میخواهند رضایت خدا را از دل رضایت خلقش بجویند.
امام جمعه شهر میگفت در انتخابات گذشته به دو رقیب خود رأی داده است؛ این رفتار سیاسی تعجبآور، در مرامهای مرسوم انتخاباتی نه تنها جایی ندارد، بلکه یک خودزنی سیاسی محسوب میشود، اما در مسیر عرفان عملی این خودشکنیها نقلونبات جشنی است که پایانش بشکنبشکن سالک است.
آیا جامعه روحانیان و مردم عادی کوچه و بازار و اصحاب سیاست و کشورداری که در تقلای نام و نان روزانه خویشند؛ میتوانند چنین سبک زندگی را سرمشق خویش قرار دهند؟ بیتردید در بین این همه وسوسههای ریز و درشت که بیشتر گریبان جاهطلبان را در همه اقشار میگیرد؛ زیستنی چنین، سخت و صعب مینماید. همین.
|
