|
پشتیبانم، استادم، راهنمایم، رفیقم از دست رفت. دکتر پرویز اذکایی تاریخنگار، نسخهشناس، پژوهشگر، مترجم، فهرستنویس و استاد برجسته ایرانی روز گذشته از دنیا رفت.
استادی که دلش برای میهنش میتپید، استادی که دلش از تخریب محیطزیست خون بود، استادی که دلش برای میراث فرهنگی شهرش میسوخت، استادی که نگران نسل آینده بود. دلسوزی که برای زبان فارسی مانند شمع سوخت، پژوهشگری که تاریخ وطنش را به جهان شناساند، شهروندی که در زادگاهش ماند، وطنش را ترک نکرد و برای مردمش از هویت ایرانی گفت.
سالها از او آموختم و به پشتگرمی و پشتوانه او سالها فعالیت کردم. امروز او رفت و احساس تنهایی به سراغم آمد.
درست یک ماه پیش از این(۲۵اسفند۱۴٠۱) برایش بزرگداشت برگزار کردیم و لوحی تقدیمش کردیم که همه باور من در باره استاد بود. متن لوح را در اینجا میآورم:
استاد گرانقدر جناب آقای دکتر پرویز اذکایی
فرهنگ سترگ ایران زمین به پشتوانه بزرگانی چون خواجه رشید همدانی، زکریای رازی و ابوریحان بیرونی جاودانه شده است و شما با ادامه راه آنان، این فرهنگ را در جامعه امروز جاری و ساری کردهاید.
شما با خلق بیش از ۵۰۰ مقاله و کتاب توانستهاید باشندگان ایرانی را با گذشته و آینده سرزمینشان آشتی دهید و بذرهایی که شما در عرصه فرهنگ این سامان افشاندهاید، امروز به بار نشسته است، پس بیدلیل نیست که شما را پیر مغان همدان و حکیم قلمداد میکنند.
شما با وقف داشتههای مادی ثابت کردید که بزرگانی چون خواجه رشید در این کشور ماندگارتریناند. بیسبب نیست که شما را بزرگترین واقف فرهنگی کشور میدانند، اما بزرگترین وقف شما عمر گرانبهایی بود که در راه فرهنگ این مرز و بوم صرف شد.
کارنامه شما بر کسی پوشیده نیست و این برگه تنها جهت یادآوری به ماست که فراموش نکنیم، بزرگترین موهبتی که طبیعت نصیب ما کرده، زیستن و نفس کشیدن در زمانهای است که شما در آن زندگی میکنید.
عمرتان دراز باد
|
